شب در آن حجم عميقش آمد زهر تنهايي در کام شبان ريخته اند ريشه قهر تو در خاک نگاه مي خاموشي در جام زمان ريخته اند اشکهايي چه غريب در هجومي لبريز آب تعميدي برعشق نهان ريخته اند عمر طولاني بي حرفيها در دل هر ديدار طعم بي برگي به تن نارونان ريخته اند من کجايم تو کجا؟هق هق فاصله ها حرفي از پايان را به لب قاصدکان ريخته اند.
