پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و يكم دسته كيفش را محكم در ميان دستهايش فشرد و زمزمه كرد: - مي دونستم نمي ياد راننده براي چندمين بار يكي از خدمتكارها را براي تذكر ساعت پرواز فرستاده بود مادربزرگ به طرفش رفت و با مهرباني گفت - پدربزرگ خيلي دوستت داره ارميتا با بغضي كه اماده تركيدن بود اهسته گفت: - مي دونم! سرش را بلند كرد و به چهره دوست داشتني مادربزرگ كه در پشت هاله هاي اشكش محو و ناپيدا بود خيره شد مادربزرگ نجوا كرد - متاسفم! رد سوزش اشك بر گونه اش او را مي ازرد اشكهايش را پاك كرد و با ناراحتي گفت - مي خواستم ببينمش خانم راكفلر دست نوه اش را فشرد و گفت - اون احتياج به زمان داره خواهش ميك نم دركش كن باشه؟ - مي فهمم مادر بزرگ لبخندي از سر همدردي زد ارميتا اخرين بوسه را برگونه اش نهاد و با دلي مالامال از اندوه از ساختمان خارج شد اتومبيل از جا كنده شد و با سرعت به حركت در امد اشكهايش بي اختيار از لابلاي پلكهاي بسته جاري شد لحظه اي بعد چشم گشود تا براي اخرين بار به اطراف بنگرد مطمئن نبود چه زماني بر خواهد گشت احساس عجيبي داشت اما هر چه بود از ان لذت مي برد ناگهان باديدن اتومبيل مشكي رنگ پدربزرگ او را از جا پراند اما سرعت زياد راننده باعث شد در كمتر از چند لحظه از ان فاصله بگيرد. ارميتا با صداي لرزان و بلندي گفت - نگه داريد لطفا نگه داريد گويي راننده چيزي نشنيد فرياد زد - بهتون مي گم نگه داريد راننده جدي پاسخ داد - متاسفم خانم جوان اقاي راكفلر دستور دادن تحت هيچ شرايطي توقف نكنم ارميتا نگاه پرخشمش را به راننده انداخت ودوباره به عقب برگشت هيچ اثري از اتومبيل پدربزرگ نبود نا اميد سرجايش قرار گرفت، سرش را به عقب تكيه داد و زير لب زمزمه كرد - دوستت دارم پدربزرگ دخترك با ياداوري موقعيت فعلي خود كمي در جايش جابهجا شد و بدون ان كه زحمت رفتن به اتاقش را به خود بدهد چشمهايش را بر هم نهاد گرماي شعله هاي اتش لذت مطبوعي را به وجود خسته اش بخشيد و كم كم دنياي خواب او را در خود فرو برد. ** خانم فرزام به همسرش نگاه كرد و گفت - بازم دير كرده اقاي فرزام در حالي كه سعي مي كرد همسرش را به ارامش دعود كند گفت - نگران نباش اون كه ديگه بچه نيست خودش بهتر مي دونه داره چه كار مي كنه - فرزام خواهش مي كنم به ساعت نگاه كن از دو نيمه شب هم گذشته از وقتي از پيش شبنم برگشتيم رفتارش به كلي عوض شده نگو كه متوجه نشدي؟ در همين لحظه شهياد از در ورودي سالن گذشت خانم فرزام به سرعت از جا برخاست اما همسرش بازويش را گرفت و به ارامي گفت - من باهاش صحبت مي كنم خانم فرزام در حالي كه مي كوشيد خوددار باشد زمزمه كرد: - متشكرم شهياد ميان پله ها با صداي پدرش ايستاد - شهياد مكث كوتاهي كرد تا ظاهرش را نزد پدر حفظ كند كمي در جايش چرخيد و براي فرار از نگاه پدر سرش به زير انداخت - سلام - سلام مي خوام باهات حرف بزنم مي شه بريم به اتاق من؟ شهياد اشفته دستي به داخل موهايش كشيد - من حالم خوب نيست مي شه بذاريم براي يه فرصت ديگه آقاي فرزام نگاه معنا داري به او انداخت و شانه هايش را فشرد و با مهرباني گفت - تو چت شده مرد جوان؟ قطره اي اشك از روي گونه شهياد فرو ريخت وبه سختي گفت - هيچي اقاي فرزام سرش را تكان داد و گفت - شهياد مادرت نگرانه منم نگرانتم تو كه از اين عادتا نداشتي - باور كنيد پدر منزل خودم بودم - باور نمي كنم چون نبودي سپس صورت او را به طرف خود گرفت و گفت - بودي؟ شهياد پلكهايش را به هم فشرد و زمزمه كرد - نه - شركتم نبودي، همراهت خاموش بود چرا؟ سكوت كرد و اقاي فرزام ادامه داد: -پسر خوب زمان برگشت تو به منزل مهم نيست رفتارت چند وقتيه كه عوض شده و اينو خودت بهتر مي دوني هنوزم نمي خواي علتشو بگيي شهياد مغموم و مودبانه به جاي پاسخ گفت - پدر مي شه يه وقت ديگه صحبت كنيم؟ پدر نگاهي به چهره پريشان پسرش انداخت و گفت - هر جوري مايلي اما دوست دارم اين فرصت پيش بياد باشه؟ شهياد لبخندي زد و به طرف اتاقش رفت روي تخت افتاد و به سقف خيره ماند بعد از بازگشت ارميتا همه جا مانند سايه به دنبالش بود رفتار دخترك گاهي سرد و بي اهميت و گاهي انقدر سخت و غير قابل نفوذ بود كه شهياد مي ترسيد به او نزديك شود امشب هم كه او را ديد ان چنان بي تفاوت از كنارش گذشت كه انگار هرگز او را نمي شناخت دستش را روي شقيقه فشرد درد ازارش مي داد و حرارتي سوزان از درون انگار او را به قعر جهنم دعوت مي كرد همانند همان جهنمي كه دايانا برايش ساخته بود افكارش به سوي ديداري كه با دايانا در اخرين سفرش به انگلستان داشت به پرواز در امد در راگشود و تصوير اشنايي كه براي فراموش كردنش زحمت زيادي كشيده بود روبه رويش جان گرفت دايانا نگاهش به او دوخت و گفت - سلام - تو اينجا چه كار مي كني؟ دايانا ابروهايش بالا رفت و با حالت خاصي گفت - اين منم كه بايد اين سوال رو بپرسم شهياد بي تفاوت گفت - براي انجام كاري اومدم دايانا لبخند مسحور كننده اي زد - يعني خودت دلت نمي خواست برگردي؟ شهياد صورتش را به طرف ديگري متمايل كرد - چندان مهم نبود رنگ نگاه دايانا را هاله اي از غم تيره كرد - دعوتم نمي كني بيام داخل؟ شهياد خود ا كنار كشيد اگه دوست داري دايانا به نرمي داخل شد و با خوشحالي گفت - دلم برات تنگ شده بود - چرا نمي نشيني دايانا به شوخي پاسخ داد - اخه هنوز صاحبخونه دعوتم نكرده شهياد خيلي رسمي گفت - لطفا بشين خوش اومدي دايانا قدمي به سويش برداشت و متعجب گفت - شهياد چرا اين طوري باهام حرف مي زنمي منم دايانا يادته؟ - نه چندان! - منظورت چيه؟ - منظورم اينه كه حالا ديگه نيستي دايانا براي من مرد دايانا دست در كيفش برد و دقايقي بعد دو حلقه زيبا در دستش مقابل شهياد شروع به خودنمايي كرد با صداي بغض الود گفت - اين همون انگشتراييه كه ماها پيش به اصرار تو سفارش داديم و هيچ وقت براي تحويل گرفتنش نرفتيم - بود دايانا يه زماني بود حالا ديگه نيست - اگه تو بخواي دوباره هست - ميرم قهوه درست كنم دايانا مقابلش ايستاد و سرسختانه گفت - جواب منو ندادي شهياد پوزخندي تحويلش داد و طنز الود گفت - جواب؟ - شهياد خواهش مي كنم... - نه خواهش نكن چون اصلا نمي پذيرم دايانا در ميان گريه گفت - يه فرصت دوباره بهم بده - متاسفم دايانا تو همه چي رو خراب كردي - شهياد خواهش مي كنم همه چي رو از نو مي سازم اگه تو بخواي شهياد حسرت بار گفت: - نه دايانا اگه نمي شناختمت وضع فرق مي كرد اما حالا مي شناسمت و نمي پذيرم كه مي توني همه چي رو تغيير بدي دايانا فرياد كشيد - منم يه ادمم اشتباه كردم و حالا مي خوام جبران كنم. شهياد سرش را تكان داد - دايانا همه چيز از دست رفته اما او مصرانه ادامه داد - عوض مي شم شهياد قول مي دم كه عوض بشم هر جور كه تو بخواي مي فهمي؟ من برگشتم خواهش مي كنم منو ببخش - برگشتي كه چي بشه؟ كه زخم كهنه دوباره سرباز كنه تو منو احساسمو عشقمو علاقه مو همه چي رو داغون كردي و به نابودي كشيدي تو رفتي و با رفتنت هيچي برام نذاشتي جز حس بيزاري من هيچي از تو و خاطراتت به ياد ندارم جز قلب شكسته خودم - شهياد بذار يه بار ديگه امتحان كنم از اشتباه من بگذر - من مدتهاست از تو اشتباهت گذشتم اما تو خودت هيچ وقت عوض نمي شي اگر هم الان برگشتي نه به خاطر من بلكه به خاطر خودته تو فقط مي خواي خلا تنهائيت رو با يكي پر كني و گرنه برات فرقي نمي كنه كي باشه تو فقط مي خواي تنها نموني و اگه باز برات كهنه بشم خيلي راحت دوباره تركم مي كني تو خنده هات حرفات نگاهت همه دروغ بود و من يه اميد واهي داشتم كه يه روز همه چي درست مي شه اما نشد مي فهمي؟ دايانا فقط مي گريست - دايانا نمي دونم براي چي دوباره اومدي من ديگه هيچ احساسي ندارم دايانا اشك ريزان زمزمه كرد - نامزدم منو براي هميشه ترك كرد شهياد پوزخندي تلخي زد بازي زندگي چه تقديري براي بي وفايي دايانا رقم زده بود زمزمه كرد - متاسفم - فكر مي كردم هنوز جايگاهمو تو قلبت حفظ كردم دايانا نگاه پرمعنايش را به شهياد دوخت - برو دايانا برو قلب من ديگه جايي براي تو نداره دايانا برو قلب من ديگه جايي براي تو نداره دايانا به همان سادگي كه امده بود رفت و شهياد احساس كرد امدنش تنها خيالي بود كه در ذهنش جريان داشت (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و دوم با تماس جسم خنكي ديده از هم گشود خانم فرزام دستش را روي پيشاني پر حرارتش گذاشته بود و با مهرباني به او مي نگريست شهياد لبخند زد و دستهايش را بالا اورد دست ظريف و خنك مادر را ميان دستهاي داغ خود فشرد و ان را به لبهايش نزديك كرد و بوسه اي بر پشت ان نواخت خواست در جايش نيم خيز شود كه خانم فرزام دست ديگر شانه هايش را فشرد و گفت: - تو بايد استراحت كني راحت باش شهياد با صداي بغض الودي گفت: - مادر؟ - جانم شهياد شرمزده از اين كه نمي توانست در حضور مادر احساساتش را كنترل كند با گريه گفت - قلب من داره تقاص كدوم گناهمو پس ميده؟ لحظه اي صبر كرد تا احساسات سركوب شده اش را كه با اشك بيرون مي ريخت كنترل كند اما نتوانست و بي اختيار گفت: - مادر...مادر.. خانم فرزام پسرش را ميان اغوش كوچك خود جاي داد و زمزمه كرد - عزيزم من حال مريضش باعث شد خانم فرزام دو رو به او اجازه حركت ندهد حتي اگر خودش هم مي خواست اوضاع جسماني اش به او اين اجازه رو نمي داد. حس مي كرد هرگز نمي تواند از اين برزخ خلاصي يابد ديدن هر روزه ارميتا حتي دورادور برايش عادتي شده بود كه به شدت به ان دلبسته بود هر چند رفتار ارميتا كاملا غير قابل پيش بيني بود اما همين مقدار براي فرو نشاندن عطش تند وجودش كه بي تابانه او را طلب مي كرد كافي بود. باز هم حس ملموسي او را به سوي ميعاد گاه چند روزه مي كشيد حالش چندان مساعد نبود اما همين ديدارهاي تكراري و زودگذر برايش جذابيت داشت و يكباره خود را در مقابل منزل اقاي راكفلر يافت اما اين بار نزديك رفت و زنگ را فشرد و منتظر ماند صداي خانم ميانسالي به گوش رسيد - بفرمائيد - سلام مي تونم خانم راكفلر را ببينم؟ - بله لطفا چند لحظه صبر كنيد تا بهشون اطلاع بدم - متشكرم شهياد مضطرب و منتظر در سالن نشسته بود كه صداي پاي ارام ارميتا او را متوجه كرد.و از جا برخاست و گفت: - سلام ارميتا كه مردد به او ني نگريست و پاسخ داد: - سلام تو اينجا چه كار مي كني؟ شهياد يكه خورد و عصبي گفت: - ببخشيد ارميتا نگاه كوتاهي به او انداخت وشهياد به طرفش رفت و در همان حال گفت - خب مي توني بيرونم كني! ارميتا متعجب پاسخ داد: - متاسفم اصلا منظورم اين نبود - مهم نيست - انتظار برخورد بهتري نداشتم ارميتا پوزخندي زد و گفت - اگه اين طوره پس براي چي اومدي؟ - اومدم تا حرفامو بهت بزنم - بايد يادت مونده باشه كه بهت گفتم نه من حرفي براي گفتن دارم نه علاقه اي براي شنيدن - من تا جواب سوالمو نگيرم از اينجا نمي رم - خب؟ نگاه شهياد چرخيد و مستقيم روي او ثابت ماند - مي خوام بدونم ....تو به خاطر چي برگشتي ايران ارميتا با بي خيالي پاسخ داد: - لزومي نمي بينم به سوالت جواب بدم - چرا؟ ارميتا فقط شانه بالا انداخت - درسته مي توني جواب ندي اما اگه جواب مي دي دلم مي خواد راستش رو بگي - اين ديگه به خودم مربوطه - چرا اينقدر عوض شدي ارميتا - بسه ديگه شهياد نمي خوام در اين مورد چيزي بشنوم - اره تو هر موقع به نعفت نيست..... ارميتا حرفش را قطع كرد و كلافه گفت - تمومش كن.!!!!!!!!!!!! شهياد هم چنان كه به او مي نگريست چند بار سرش را تكان داد و با احساس جديدي كه در صدايش موج مي زد گفت - چي رو تموم كنم؟ حالا ديگه تو همه قلبمو پر كردي نمي تونم به اين اسوني ازت دست بكشم مطمئن باش هر كاري لازم باشه مي كنم تا دوباره گرمي عشق رو توي نگاهت ببينم سپس بدون خداحافظي انجا را ترك كرد ارميتا در سكوت به رفتنش نگريست و بي رمق خود را روي مبلي انداخت فضاي اطراف هنوز اكنده از عطر هميشگي شهياد بود ارميتا اخرين برگ البوم را ورق زد ديدن عكس ها باز هم خاطرات چهار سال گذشته را در ذهنش زنده كرد باورش نمي شد او كه روزي به راحتي از همه دست كشيده بود حالا به اين سختي دلتنگشان شود در اين مدت هر بار كه تصميم مي گرفت با پدر بزرگ تماس بگيرد بي اختيار دست پس مي كشيد و منصرف مي شد اما اين بار بي قرار شنيدن صداي پدربزرگ شماره مستقيم دفتر كارش را گرفت و منتظر ماند هر چند كه مطمئن نبود انجا باشد دقايقي طول كشيد تا تماس برقرار شد بوق كشدار و منظم تلفن چند بار زده شد تا اين كه صدايش را شنيد قلبش به تپش افتاده بود و هيجان بي حدي جسمش را لرزاند - سلام ارميتا لبخندي كوچكي زد و مشتاقانه براي ادامه صحبت پدربزرگش منتظر ماند اما انگار پدربزرگ براي بازي شيطنت بار نوه اش وقت چنداني نداشت و تماس را قطع كرد دختر جوان لجوجانه دوباره تماس را برقرار كرد - سلام اقاي راكفلر ديگر حرفي نزد اما تماس را هم قطع نكرد ارميتا با لذت در سكوت بينشان غرق شد انقدر كه حتي متوجه نشد تلفن بوق اشغال مي زند چشمهايش را موجي از اشك متلاطم كرد و به دنبال ان اشكها شروع به خودنمايي كردند احساس تنهايي و بي كسي به شدت حالش را دگرگون كرد طوري كه حتي متوجه ورود عسل نشد عسل با صداي بلندي سلام كرد ارميتا به سرعت اشكهايش را پاك كرد و گفت - سلام تويي كي اومدي؟ عسل نگاهي سرزنش بار به او انداخت و دوستانه گفت - دوباره داري گريه مي كني؟ - نه چيزي نيست - بازم دروغ؟ ارميتا سري تكان داد و بغض الود گفت - حالم خوبه فقط كمي دلتنگ خانواده ام شدم همين - من كه حال خوبي نمي بينم - اين طور نيست عسل با گرفتن دستش گفت - پس اگه حالت خوبه لطفا حاضر شو و همراه من بيا ارميتا متعجب گفت - كجا؟ عسل لبخند زد و گفت - خانواده فرهمند شما رو امشب به صرف شام دعوت كردند - امشب؟ - بله خانم همين امشب بهونه هم نيار چون اصلا نمي پذيرم - ممنون عسل جان ولي امشب نه من حالم چندان مساعد نيست - تو كه گفتي حالت خوبه ديدي حق با من بود به همين خاطر حتما بايد ببرمت تا از اين حال و هوا بيرون بياي ارميتا لبخندي زد و گفت - تو چقدر سرسختي دختر صبر كن حاضر بشم عسل در حال خارج شدن از اتاق گفت: - پس پايين منتظرتم حضور در خانواده فرهمند افكرا پريشان را از ذهن ارميتا دور كرد و لبخند بر لبهايش نشاند اقاي فرهمند همچون گذشته شاد و سرحال به نظر مي رسيد و شوخ طبعي اش همه را مي خنداند مهمان نوازي خانم فرهمند هم دختر جوان را شرمنده مي كرد - عسل جان ارميتا عزيزم شام حاضره ديگه بيان پايين. - چشم مامان اومديم بعد از صرف شام اقاي فرهمند از همگي دعوت كرد براي گردش صرف دسر به حومه شهر بروند رستوران زيبا و دنجي نظر همه را حلب كرد ميز چهار نفره اي در گوشه رستوران انها را به سوي خود خواند - خب اول ببينم ارميتا جان چي ميل دارم - فقط كرم كارامل عسل به سرعت گفت - مثل هميشه اقاي فرهمند با لبخندي گفت - حالا كه امشب مهمون عسل خانم هستيم بهتون پيشنهاد مي كنم هر چي دوست دارين سفارش بديد عسل خنديد و گفت - كي گفته؟ - شوخي كردم بابا ارميتا با صدا خنديد و گفت - اصلا به حساب من دعوا نكنيد عسل بلندتر از بقيه خنديد و گفت - موافقم ارميتا اخرين تكه كرم كارامل را خورد و با دستمال دور دهانش را پاك كرد چشمش به عسل افتاد كه براي لحظه اي به روبرو خيره ماند مسير نگاهش را دنبال كرد و باز چشمش به او خورد كه با قدم هايي ارام به طرفشان مي امد زمزمه كرد - اون اينجا چه كار مي كنه ابروهاي عسل بالا رفت و طوري كه پدر و مادرش متوجه نشوند پاسخ داد - چه اشكالي داره شايد اتفاقي ما رو ديده ارميتا عصبي گفت - خودتم مي دوني كه اينطور نيست (ادامه دارد.....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و سوم شهياد كاملا نزديكشان شد و گفت: - سلام شب تون بخير آقاي فرهمند از جا برخاست و در حالي كه دستش را مي فشرد گفت : - سلام شهياد جان احوال شما خانواده چطورن؟ شهياد تشكر كرد و رو به خانم فرهمند كمي خم شد و مودبانه گفت: - سلام خانم فرهمند شب شما هم بخير - سلام پسرم خيلي خوشحالم كه مي بينمت مادر حالش چطوره/؟ - متشكرم همه خوبن - خانم ها شبتون بخير هر دو به پاسخ كوتاهي اكتفا كردند اقاي فرهمند شانه هايش را فشرد و گفت - دوست داري با ما باشي؟ - ممنونم - تنها اومدي؟ شهياد نگاهش را به ارميتا دوخت و گفت - بله مي خواستم كمي با ارميتا صحبت كنم نگاه متعجب خانم و اقاي فرهمند به سوي دختر جوان چرخيد ارميتا دستپاچه پاسخ داد: - بفرمائيد خواهش مي كنم شهياد جدي و محكم گفت: - اگه ممكنه مي خواستم تنها باهاتون صحبت كنم ارميتا قبل از اين كه در حضور خانواده فرهمند عصباني شود به سختي از جايش برخاست از همگي عذر خواهي كرد و با دور شدن از انها از حركت ايستاد و تقريبا فرياد زد - براي چي هر جا مي رم دنبالم مي ياي؟ - بهت گفته بودم نمي تونم ازت بگذرم چرا متوجه نيستي - اگه خانم و اقاي فرهمند نبودن همراهت نمي اومدم مي فهمي تو منو مجبور كردي شهياد لبخند شيطنت اميزي زد و گفت - در اون صورت مجبور بودم همون جا حرفامو بزنم ارميتا با نيشخندي گفت - فكر مي كردي منم مي نشستم و به حرفات گوش مي كردم؟ چشمهاي مرد جوان برقي زد و با گيرايي عجيبي گفت - داشتي منو مجبور به كاراي سخت مي كردي چون در اون صورت حرفامو با فرياد بهت مي گفتم مثل اولين شب ديدارمون بايد يادت مونده باشه ارميتا پوزخندي زد و گفت - تو ديوونه اي - اره ديوونه ام تو ديوونه ام كردي - دست از سر من بردار شهياد من به تنها چيزي كه فكر نمي كنم تويي شهياد پريشان شد - دروغه باور نمي كنم چطور مي توني اين طور بي رحمانه مجازاتم كني؟ ارميتا در حالي كه سعي مي كرد او را ارام كند گفت - تو چي از من مي خواي؟ صداي شهياد لرزيد و اهسته گفت - اوني كه من مي خوام تو نمي توني بهم بدي چون غرورت اجازه نمي ده ارميتا لب به دندان گزيد و صداي گرم شهياد دوباره گوشش را نوازش كرد - من با تو بودن را مي خواهم مي خواهم تمام عمر كنارت باشم، مي توني بهم بديش؟ ارميتا چشمهايش را بست دختر جوان چشمهايش را گشود و نگاهش به چشمهاي خيسي كه بي تابانه به او نگاه مي كرد گره خورد شهياد بعضش را فرو داد و نجوا كرد - از ازار من لذت مي بري اما من بازم صبر مي كنم. عشق طاقت منو زياد كرده ارميتا فقط سر به زير انداخت و در ادامه صحبتهاي شهياد غرق شد: - من زخم خورده ام اما تا از پا نيافتم تسليم نمي شم بخدا خيلي دوستت دارم تو مثل دايانا غرورم رو نشكن و عشقمو بي رحمانه زير پات له نكن و در حالي كه به اهستگي مي گريست ادامه داد: - من براش همه هستيمو دادم مثل يه ادم احمق حرفاشو باور كردم و اون وقتي فهميد دوستش دارم مثل يه عروسك كهنه كه براش تكراري شده بودم پرتم كرد يه طرف و گفت يگه منو نمي خواد.....خدايا !قسم خورده بودم در موردش حرف نزنم اما من ...من قسمم رو شكستم ارميتا ببين با من چه كار كردي كه اين طور التماست مي كنم دوست ندارم گدايي كنم بهم بگو بايد چه كار كنم تا برام همون ارميتاي گذشته بشي. نگاهت گرم بشه و بتونه دل شكسته منو دوباره گرم كنه دختر جوان نگاه غمگينش را به نقطه اي نامعلوم دوخت و گفت - اون زمان كه واسه ديدنت لحظه شماري مي كردم كجا بودي؟ شهياد ارام و با چشمهاي اشك الود به او نگريست و گفت - متاسفم من نمي خواستم تو رو رنج بدم - نه متاسف نباش فقط بذار راحت تصميم بگيرم شهياد با نگراني گفت - و اگه تصميمت برگشت به امريكا.... ارميتا حرفش را قطع كرد و گفت - شهياد... بهم يه قولي ميدي؟ شهياد با قاطعيت گفت: - نه! - اما من كه هنوز حرفي نزدم - چون خوب مي دونم چي از من مي خواي ارميتا به نرمي گفت : - خواهش مي كنم - نه ...نه ...نمي خوام چيزي در اين مورد بشنوم ارميتا گفت: - شهياد.... شهياد لبخند تلخي زد: - تو تنها كسي هستي كه من هيچ وقت در مقابلت توان مقاومت ندارم - شهياد.... - باشه ديگه تعقيبت نمي كنم ديگه هيچ جا همراهت نمي يام چون تو مي خواي فقط...فقط.... - فقط چي؟ - هيچي فراموشش كن. ارميتا با پافشاري گفت - يادت نره شهياد تو قول دادي بذار تصميم درستي بگيرم مطمئن باش وقتي با خودم كنار بيام تو اولين كسي هستي كه به طرفت مي يام شهياد پلكهايش را به هم فشرد تا مانع فرو ريختن اشكهايش شود آهسته زمزمه كرد - فقط...خيلي بي رحمي كه اين ديدارهاي موقتي و دورادورم از من دريغ مي كني قبل از اين كه ارميتا حرفي بزند از نظر ناپديد شد و او را هيجان زده برجا گذاشت اقاي فرهمند مقابل منزل ارميتا توقف كرد و ارميتا پياده شد و گفت: - خواهش ميك نم بفرمائيد منزل - ممنون دخترم شب خوش عسل هم از ماشين پياده شد و گفت - چيزي مي خواي بگي؟ ارميتا از فرط تعجب ابروهايش بالا رفت و پاسخ داد - چطور فهميدي؟ - خب.... - اها ممكنه فردا همراهم به يه جايي بياي؟ عسل با نگاهي استفهام اميز گفت: - كجا؟ - يه جايي كه پر از خاطرات خوبه عسل با اين كه چيزي نفهميد سرش را تكان داد و گفت - البته با كمال ميل - مرسي پس ، فردا ساعت 7 منتظرم باش - منتظرم عزيزم ارميتا بار ديگر از خانواده فرهمند به خاطر شب خوبي كه داشت تشكر كرد و دستش را براي عسل كه لحظه به لحظه از او دورتر مي شد تكان داد (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و چهارم ذهنش همچنان درگیر ماجرای دیشب بود هنوز سه ساعت و نیم تا قرار با عسل وقت داشت . از بی خوابی دیشب چشمهایش به سوزش افتاده بود مطمئن نبود که پدر بزرگ فهمیده باشد اما مکث طولانی ÷در بزرگ در دومین تماس همچنان فکرش را مشغول کرده بود به همین تماس های خاموش قانع بود تا کمی از خلا تنهایی را پر کند. تکرار این لحظات و یاداوری صدای پر جذبه پدر بزرگ لذت ساده ای را به وجودش بخشید و بی اختیار لبخندی را روی لبهایش نشاند زمانی که دیده از هم گشود نیم ساعت از قرارش با عسل می گذشت با عجله در جایش نیم خیز شد و چشمهای پف کرده اش را کمی ماساژ داد بعد به سرعت برخاست تا زودتر اماده و راهی شود عسل اخم ظریفی کرد و با عصبانیت ساختگی گفت - سلام شبتون بخیر بازم تاخیر و بدقولی دختر خانم ارمیتا خندید و گفت: - شب شما هم بخیر معذرت می خوام و چیز دیگه ای ندارم که بگم عسل در حالی که داخل ماشین جای می گرفت وگفت: - - خوابیده بودی؟ ارمیتا با به حرکت در اوردن اتومبیل پاسخ داد - خب تو که دوست تنبل خودتو می شناسی چرا دلخور می شی؟ عسل خندید و گفت - حال ااین دوست خوش خواب من داره مارو کجا می بره؟ - اخر این جاده! - اخر این جاده کجاست؟ ارمیتا نگاهی گذرا به عسل انداخت و جواب داد: - جای بدی نیست عزیزم عسل با قیافه ای حق به جانب به جلو اشاره کرد و گفت - پس بهت دستور می دم به خاطر تاخیری که داشتی منو به سرعت به این جای خوب برسونی ارمیتا ÷ایش را روی پدال گاز فشرد با خنده عسل هم صدا شد. -چشم با رسیدن به رستوران مورد نظر عسل با هیجان و شادی کودکانه گفت: - وای فوق العادست باید زودتر می گفتی می خوایم بیایم اینجا ارمیتا نگاهی دقیق تر به اطراف و منظره دیدنی رستوران انداخت - اینجا خیلی زیباست، هر موقع که ÷در وقت داشت دوتایی می اومدیم اینجا ولی از اخرین باری که اینجا بودم خیلی تغییر کرده اما واقعیت این بود که خاطره اخرین دیدار با شهیاد او را به این رستوران کشانده بود وقتی شهیاد اینجا را برای دیدارشان پیشنهاد کرد و حال از ان زمان حدود پنج سال می گذشت عسل از ماشین خارج شد و گفت - چرا نشستی؟بریم دیگه ارمیتا اخرین جرعه نوشیدنی داغش را سر کشید فنجان را روی میز گذاشت و رو به عسل که در خیال خود فرو رفته بود و با حلقه نامزدی در انگشتش بازی می کرد گفت - دلم می خواست در جشن نامزدیت شرکت داشتم عسل به خود امد و گفت - من دو سال ÷یش برات دعوت نامه فرستادم یادته ارمیتا نفس کوتاهی کشید نگاهش را از عسل دزدید و زمزمه کرد - من شرایط مناسبی نداشتم پدر بزرگ بهم اجازه نمی داد بیام البته خودم نمی خواستم برگردم و ارامش ساختگی رو که به زحمت به دست اورده بودم خراب کنم وقتی اون کسی که من به خاطرش حاضر شدم از تمام دلخوشی هام بگذرم و داشتم برای به دست اوردنش با خانواده ام می جنگیدم تو اون مدت حتی به رویاهام نیومد چاره ای نداشتم بعد از دو سال خودم خواستم که همه چی رو به فراموشی بسپارم. و شرایط رو همون طور که هست بپذیرم. شرایط روحی خوبی نداشتم اما تمام سعی ام رو می کردم که اطرافیانم متوجه علت اصرار من برای برگشت به ایران نشن من برای فراموش کردنش شرایط سختی روتحمل کردم اما وقتی که فکر می کردم همه چیز تموم شده وداشتم اخرین گامم روبرای ورود به یه زندگی جدید بر می داشتم دوباره پیداش شد و اون ارامش ساختگی رو بهم ریخت نگاهش به سمت عسل چرخید قطره اشکی در چشمهایش درخشید و ادامه داد - این واقعیت وجود داشت که نتونستم فراموشش کنم عسل در سکوت سرش را تکان داد ناگاه از فراز شانه ارمیتا نگاهش به تینا افتاد و گفت - تینا!! ارمیتا به سمت او برگشت و تینا با دیدنش با خوشحالی گفت - - عالی شد می تونیم شام کنار هم باشیم عسل گفت: - ما نمی خواستیم مزاحمتون بشیم تینا نگاهی به همسرش انداخت و گفت - اصلا این طور نیست من و الکس از این که امشب با هم باشیم خوشحال می شیم الکس با خوشرویی گفت - همین طوره خواهش می کنم بفرمائید بشینید خانوما ارمیتا به لنا کوچولو که در اغوش الکس به خواب رفته بود چشم دوخت و گفت - دلم براش تنگ شده بود می شه ببوسمش تینا لبخندی زد و گفت - البته الکس لنا را به طرفش گرفت ارمیتا در حالی که به نرمی لپ های سفید و درشتش را می بوسید مراقب بود تا بیدار نشود. سپس الکس کودک را به دست تینا سپر د صدنلی را برای نشستن به عقب کشید. و گفت: - اون دختر خوش خوابیه تینا با انگشتش پوست نرم کودک را نوازش کرد و گفت: - مامان عاشق این دختر کوچولوی خوش خوابه ساعتی بعد از صرف شام و دسر ارمیتا اهنگ رفتن کرد و بعد از خداحافظی با تینا و الکس به همراه عسل از انها جدا شدند با خارج شدن از در ورودی رستوران ناگهان صدای اشنایی در کنارشان ان دو را متوجه خود کرد - سلام هر دو به جانب صدا برگشتند ارمیتا با دیدن شهیاد که از شدت سرما سرش را تا نیمه در میان یقه پالتو پنهان کرده بود متعجب به او خیره شد انگار مدت زیادی در ان سرمای استخوان سوز ایستاده بود عسل قدمی به جلو برداشت و گفت - سلام اقای فرزام شبتون بخیر حالتون چطوره؟ - متشکرم شب شما هم بخیر عسل نگاهی به چهره مردد ارمیتا گفت - من کنار ماشین منتظرتم با اجازه اقای فرزام خوشحال شدم از دیدنتون - منم همین طور شب خوبی داشته باشین خانم با رفتن عسل ارمیتا به شهیاد نزدیک شد - برای چی دوباره تعقیبم می کنی مگه تو قول ندادی؟ شهیاد با صدای لرزانی که ارمیتا چندان مطمئن نبود از شت سرماست گفت: - قسم می خورم تعقیبی در کار نبود من به همراه دوستام اومده بودم دیدنت کاملا اتفاقی بود لحن صادقانه اش باعث شد ارمیتا شرم زده سر به زیر اندازد شهیاد در حالی که سعی می کرد از لرزش فک هایش جلوگیری کند ادامه داد - مدتیه که منتظر بیرون اومدنتم ارمیتا گذرا سرتا پای او را نگریست و گفت - تو داری می لرزی - مهم نیست ارمیتا جهت نگاهش را تغییر داد و به سردی گفت - می تونستی پیش دوستات تو سالن باشی شهیاد خیلی جدی گفت - نمی خوام فکر کنی زیر قولم زدم عیب بود ان صدای بم و مردانه که تا ثانیه ای پیش می لرزید این گونه صاف و محکم شده بود ارمیتا کمی خود را عقب کشید و زمزمه کرد - حرفتو باور کردم زیر سنگینی نگاه گیرای شهیاد در مخمصه بدی افتاده بود - من باید برم عسل منتظره شهیاد بعد از مکثی طولانی ارام گفت - داری تلافی گذشته ها رو می کنی ارمیتا بی تفاوت گفت - شب خوش مراقب خودت باش در ضمن دیگه گذشته ای تو ذدهن من وجود نداره شهیاد لبخند محوی زد و گفت - تو هیچ وقت دروغگوی خوبی نمی شی حالا دیگه برو دوست ندارم امشب مثل من تا صبح تو تب بسوزی البته من مدتهاست که دارم تو تب می سوزم ارمیتا لحظه ای با تردید ایستاد لبهایش برای گفتن چیزی حرکت کرد اما انگار پشیمان شد و از دهانش تنها بخار محوی خارج شد با دور شدن از او برای لحظه ای کوتاه به عقب برگشت شهیاد همان جا ایستاده و رفتنش را نظاره گر بود ارمیتا مقابل منزل اقای فرهمند توقف کرده و گفت - شب خوبی داشته باشی عسل قبل از این که پیاده شود نگاهی به دستهای لرزان ارمیتا روی فرمان ماشین انداخت و گفت - تو حالت خوبه ارمیتا تنها به تکان موقت سرش اکتفا کرد و عسل دوباره پرسید - مطمئن باشم؟ - اره عزیزم خیالت راحت باشه - اما خیالم راحت نیست تو واقعا یه طوریت شده حالا که تا اینجا اومدیم بذار به مامان بگم یه نگاهی بهت بندازه تو اصلا سر حال به نظر نمی یای - نه متشکرم باور کن حالم خوبه عسل که هنوز قانع نشده بود مردد گفت - باشه اگه تو می گی حتما همین طوره نمی یای داخل؟ ارمیتا سرش را به علامت منفی تکان داد - دوست داشتم شب و کنار هم باشیم - مرسی ترجیح می دم برگردم خونه - پس مراقب خودت باش - هستم خداحافظ - خداحافظ عسل دستش را تکان داد و ارمیتا در یک چشم به هم زدن دور شد. (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و پنجم باز هم بی جهت در ان مسیر اشنای قدیمی در حال حرکت بود با اشتیاقی وصف نشدنی جاده را می شکافت و پیش می رفت هنوز ان نیمه شب تاریک و حرکت در سینه این جاده خلوت که منتهی به منزل شهیاد می شد را به خوبی در حافظه داشت اما هر بار در نزدیکی ان بی دلیل سر ماشین کج می شد و راه بازگشت را در پیش می گرفت انگار در خواب عمیقی بسر می برد که برای بیدار شدنش هیچ اصراری نداشت پلکهایش را گشود و باز خود را در اتاقش یافت بی توجه به خستگی عمیقی که تنش را در هم می فشرد در جایش نشست قطره های اشک راه گونه اش را می پیمود و برق خود را در چشمهایش به نمایش می کشید هنوز ماجرای امشب مقابل دیدگانش رژه می رفت بی ان که خود بخواهد ملکه ذهنش شده بود. جسم لرزان و خیس اش در میان باران نگاه نابش که تا عمق وجود او را می لرزاند و چهره ارام و تب دارش لحظه به لحظه دختر جوان را بیشتر به سوی خود می کشاند صدای ملودی ملایمی افکارش را گسست گوشی را میان دستهایش فشرد و کمی مکث کرد لحظه ای بعد صدای خسته اش ترنم دلنشینی را به وجود منتظر شهیاد پیشکش کرد - بله سکوت کوتاهی بینشان برقرار شد که چندان دوام نیاورد و با صدای اهسته شهیاد شکسته شد - ارمیتا! دختر جوان نفس کوتاهی کشید و لبهایش را به هم فشرد - ارمیتا می خوام باهات حرف بزنم انقدر اذیتم نکن یه چیزی بگو شهیاد پاسخی نشنید و ادامه داد = من... یعنی فکر می کردم امشب دیگه.... حجم گوشی در میان انگشتان لرزان و یخ کرده ارمیتا سنگینی می کرد و با تمام وجود ارزو کرد انچه را که حدس می زند نشنود اما شهیاد ارام نالید - تو امشب هم برگشتی ارمیتا حیران لب به دندان گزید چه خوش باورانه تصور کرده بود که شهیاد هیچ گاه متوجه حضورش در ان محدوده نمی شد باز این مرد جوان و نکته بین با زیرکی اش او را غافلگیر کرده بود با درماندگی تنها بهانه ی ذهنش را زمزمه کرد - اتفاقی بود لبخند عمیقی روی صورت شهیاد نشست و با صدایی پر حرارت گفت: - باشه رویای دست نیافتنی من اگه تو کی گی اتفاقی بود حتما همین طوره دوباره سکوت برقرار شد و باز هم شهیاد بود که ان را شکست - ارمیتا من که به احساس تو نسبت به خودم اشتباه نمی کنم می کنم؟ صدای محزون و گرفته به نظر می رسید ارمیتا به جای پاسخ فقط گریست و اجازه داد تا هق هق گریه فضای خالی بینشان را پرکند شهیاد بشدت تحت تاثیر قرار گرفته بود دقایقی طول کشید تا به خود امد - می خوای عذابم بدی؟ - ...... و دوباره مصرانه ادامه داد: - نمی خوای چیزی بگی باشه حرف نزن منو هر جور که می خوای تو این انتظار کشنده بسوزون ارمیتا ناخود اگاه زمزمه کرد - شهیاد! - جانم صدای بم و گیرای مرد جوان و ارامش عجیبی که در ان موج می زد دل ارمیتا را لرزاند - شهیاد من...من...تو رو.... - حرف بزن حرف بزن.... دقایقی بعد تنها صدای بوق پیاپی و متعدد تلفن بود که با صدای گریه سخت و مردانه ای در فضای اتاق هم صدای شد و در تاریکی و تنهایی ان شناور ماند ** راننده مقابل منزل شهیاد توقف کرد و پیاده شد در را برای ارمیتا گشود و گفت - خانم ارمیتا از افکار عمیقش بیرون امد و نگاهی به اطرافش انداخت اما همچنان بی حرکت در جایش نشسته بود سرش را به پشتی صندلی چسباند و اجازه داد تا ذهن اشفته اش کمی ارام تر شود ساعت از نیمه شب گذشته بود و او هنوز نمی دانست که در ان ساعت شب انچا چه می کند اما قبل از این که نظرش عوض شود و دستور برگشت دهد به سرعت پیاده شد و گفت - شما برگردید راننده با گفتن چشم داخل ماشین جای گرفت و ارمیتا همچنان که در جایش ایستاده بود به نوری که در تاریکی خانه چشمک می زد چشم دوخت و دلش امیدوار شهیاد به کنار پنجره رفت قطره های باران به شیشه اهنگ ساده ای می نواختند برق چشمهایش تا عمق اسمان رسوخ کرده و با برقی که از ان جهید یکی شد نفقس عمیقی کشید و به طرف ارمیتا که به او می نگریست چشم دوخت - نمی دونم چرا قبل از اومدنت جس می کردم حتما امروز می بینمت ...تو دومین باره که به اینجا قدم می ذاری. ارمیتا مسر نگاهش را تغییر داد و سکودت کرد اما شهیاد دست بردار نبود - دفعه اولی که به اینجا اومدی رو یادته مگه نه؟ عجیب بود که در صدایش نه شیطنت موج می زد نه تمسخر اما در چشمهایش قطره ای اشک دزدانه رقصید در دلش طوفانی عجیب غوغا می کرد و گلویش را بغضی بی رحمانه می فشرد با صدای غم انگیز مزمه کرد: - تو...تو...خیلی سرد شدی کاش می تونستی اون شب رو با همه اتفاقاتش فراموش کنی کاش اونقدر قدرت داشتم تا بتونم همه چی رو عوض کنم ناگاه به طرف ارمیتا رفت و کنارش ایستاد و ارام گفت: - الان برامون چای می ارن سرش را پایین انداخت و دختر جوان به وضوح افسردگی را در او احساس کرد باز هم صدای ارام ولی گرفته در گوشش پیچید: - خواهش می کنم منو از این برزخی که توش گرفتارم بیرون بیار یه چیزی بگو نذار بیشتر از این تو حال و احساس بدی که دارم بمونم بهم بگو نسبت به حس تو اشتباه نمی کنم - ناگهان صدای رعد و برق هراس انگیزی که شنیده شد هر دو را از جا پراند و لحظه ای بعد تمام خانه در تاریکی مطلق فرو رفت. هیچ صدای جز صدای ریزش قطره های درشت باران بر روی پنجره ها شنیده نمی شد. شهیاد به طرف شومینه رفت دستهایش را چون حامی مغرور بالای سرش برد و چراغ روشنایی را با فندک روشن کرد - من تا این حد به تو نزدیکم و به وسعت یه دنیا باهات فاصله دارم. اینقدر منو در راه خواستنت نسوزون ارمیتا اشکارا می لرزید شهیاد که انگار تازه به خو دامده بود قدمی به عقب پس کشید و نگاه خسته اش را به او دوخت و گفت - چی شده ارمیتا من ناراحتت کردم؟ من...منظوری نداشتم ارمیتا با عصبانیت رویش را برگرداند و در حالی که به هق هق افتده بود بریده گفت: - من...می...خوام از اینجا برم چشهره شهیاد در یک لحظه تغییر حالت داد و با عصبانیت دندانهایش را به هم فشرد سوئیچش را روی میز برداشت و با صدایی که از خشم دورگه شده بود گفت - نه من می رم که دیگه حضورم اینقدر باعث ازارت نشه بعد با فریاد مستخدم را صدا زد - واسه خانم یه قهوه داغ بیارین ارمیتا به سختی بغضش را فرو خورد و نگاهش را به مسیر رفتن شهیاد دوخت چیزی در وجود خسته اش فشرده شد صدای وحشتناک کشیده شدن لاستیکها روی سنگفرش حیاط تازه دخترک را به خود اورد با عصبانیت فریاد کشید. - لعنت به من صدایش در فضای خانه پیچید و با صدای برقی که از اسمان جهید در هم امیخت و گم شد به طرف مبلی رفت و خود را در میان ان مچاله کرد نفهمید چه مدت در ان حال گذشت که چشمهایش سنگین شد و به خواب رفت زمانی که دیده از هم گشود ساعت سه نیمه شب را نشان می داد قبل از این که از جایش حرکتی کند شهیاد در استانه در ظاهر شد.ارمیتا چشمهای گیج و خواب الودش را متعجب به وضع ظاهری اشفته و موهای وحشی و خیس او دوخت چهره سرع و ملتهبش نشان می داد در تب سختی می سوزد طبق عادت دیرینه هر گاه که از چیزی اشفته یا غمگین می شد ساعتها زیر باران قدم می زد ارمیتا از جایش برخاست و نجوا کرد: - تو حالت خوبه؟ شهیاد فقط به تکان دادن سرش به علامت مثبت اکتفا کرد ارمیتا دلش می خواست زودتر انجا را ترک کند اما شهیاد همچنان مقابل در ورودی ایستاده بود زیر نگاه مستقیم او سر به زیر انداخت وبا همان سادگی که در کلامش موج می زد زمزمه کرد -من فقط اومده بودم ببینمت شهیاد با نگاهی متفکرانه گفت - درک می کنم می فهمم ارمیتا خودتو ناراحت نکن ارمیتا سر در گم به او چشم دوخت و گفت - می دونم احمقانه است قطره های درشت وشفاف اشک به نرمی از گونه اش فرو ریخت و بغض غم انگیزی در صدایش لرزید - باشه من که نمی تونم خودمو بهت تحمیل کنم اما بدون با اومدنت طراوت و تازگی رو به دل شکسته و غمگین من اوردی ارمیتا به نرمی پاسخ داد - بهتره من برم تو هم این طوری سرما می خوری؟ سپس از زیر چشم نگاهی به او انداخت و با قدمهایی منظم و کوتاه به طرف در رفت اما شهیاد همچنان سرسختانه مقابلش ایستاده بود ابروهایش بالا رفت و گفت: - و اگه نذارم بری؟ شیطنت شیرین همیشگی با غم سنگین نگاهش در هم امیخته و لبهایش به تبسم کوچکی زینت گرفته بود در عرض چند لحظه کوتاه به سرعت حالتش عوض شده بود انگار حاضر نبود هیچ گاه دست از شیطنت هایش بردارد ارمیتا سرش را کمی بالا اورد تا بتواند صورت او را ببیند لحنش خشمگین و جدی بود - از سر راهم برو کنار همین حالا لبخند از لبهای شهیاد محو شد و اهسته زمزمه کرد - نمی تونم از عشقت بگذرم می فهمی؟ ارمیتا به نرمی از کنارش گذشت و گفت - فکر نمی کنم اینقدر مهم باشه اون هم برای تو صدای رسای شهیاد بلند شد - برای من مهممه خیلی مهم با پایین امدن از پله ها به طرف در حیاط رفت خودش هم نمی دانست چکونه در ان نیمه شب به منزل برود اتومبیل شهیاد مقابل پایش ترمز زد شهیاد همان گونه که در جایش نشسته بود کمی به طرف در خم شد و ان را برایش گشود و گفت = خودم می رسونمت - اختیاجی نیست خودم می تونم برم. همان طور که دستهیاش روی فرمان و اماده حرکت بود به طرفش برگشت و ارمیتا بدون حرفی دیگری در ماشین جای گرفت شهیاد با عبور از در حیاط پایش را تا اخرین حد روی پدال گاز فشرد و در کمتر از چند ثانیه اتومبیل در تاریکی شب سینه جاده را شکافت فضای کوچکی بینشان را سکوت پر جذبه ای پر کرده بود که به هیچ کدام اجازه شکستن را نمی داد شهیاد فرو رفته در افکارش ولی کاملا مسلط و محکم رانندگی می کرد تنها لحظه ای دستش را به سوی پخش پیش برد و ان را روشن کرد به نظر دنبال ترانه خاصی می گشت با پیدا کردن ان برای لحظاتی کوتاه نگاهش را به ارمیتا دوخت و ارمیتا در امتداد نرم لحظه ها غوطه ور شدن در نگاه او را تجربه می کرد مردی که احساسات پاک و بی الایشش را سخاوتمندانه به او پیشکش کرده بود با وجود سرعت زیاد ماشین سرش را به عقب تکیه داد و چشمهایش بست و اجازه داد تا در صدای ارام خواننده که روح خسته اش را نوازش می کرد محو شود. (ادامه دارد...)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و ششم انگار در خواب و بیداری سیر می کرد دوباره خود را در منزلش یافت. خسته و بی رمق روی تخت افتاد و سعی کرد هر لحظه حضور ارمیتا را در عمق ذهنش بیابد هنوز سنگینی نگاه عجیب و پر حالتش هنگام پیاده شدن از ماشین برایش سوالی بود حالتی که هیچ گاه در این مدت از او ندیده بود نفس عمیقی کشید و شامه اش را از عطر حضور ارمیتا پر کرد. انگار شمارش شب و روز از دستش خارج شده بود و این حالت خلسه پر ارامش برای روح زخم خورده اش مرهم شیرینی بود. می خواست مدتی تنها باشد و کمی فکر کند . به کمی دورتر به زمانی که اولین بار ارمیتا را دیده بود به رفتار و کارهایش و وقایعی که در این چند سال مثل برق و باد گذشت. شاید اگر در اولین برخورد با ارمیتا بعد از برگشتنش به ایران شیطنتش گل نمی کرد وضع فرق کرد. هر چه بود انقدر احساس درماندگی می کرد که دلش می خواست مدتی را در بی خبری سپری کند. چشمهایش را بست و در گرمای مطبوع اتش به خواب عمیقی فرو رفت یک هفته از اخرین باری که شهیاد را دیده بود می گذشت و در این مدت کوچکترین خبری از عاشق سمج نداشت حتی نتوانست با سوالات زیرکانه از تینا و الکس که جز صمیمی ترین دوستانش بودند هم خبر قابل توجهی بدست اورد . ان چه او فهمیده بود فقط این بود که حتی خانواده اش هم از او بی اطلاع بودند او تغییر کرده بود و این تغییر تحمل شرایط موجود را برایش سخت تر می کرد مطمئن بود اگر بار دیگر شهیاد را ببیند همه چیز فرق خواهد کرد احساس او به شهیاد منتظر جرقه ای بود تا مانند شعله زیر خاکستر تمام هستی اش را بسوزاند از درون می سوخت و صبرش تمام شده بود حس می کرد شهیاد در تنهایی در خانه اش و مانند او خلوص عشق خود را محک می زند دلش برای او و شیطنتهایش پر می کشید و از این فرصتهای زیادی را برای پذیرش این عشق پر شکوه از دست داده بود افسوس می خورد گردنبند اهدایی شهیاد را در دست فشرد و ان را دوباره به گردن اویخت حالا ارامش بیشتری داشت صدای زنگ تلفن او را از دنیای خود بیرون کشید - سلام اقای مجد اقای مجد طبق معمول به گرمی گفت - سلام خانم راکفلر حالتون چطوره؟ - متشکرم حال شما چطوره؟ - مرسی دخترم خوبم شما الان منزل هستید؟ - بله منزلم طوری شده؟ اقای مجد به سرعت پاسخ داد: - باید حضوری مطلبی رو خدمتتون عرض کنم - اتفاقی افتاده؟ - نگران نباشید من همین الان می یام اونجا - حتما منتظرتون هستم - خدا حافظ - خدانگهدار دقایقی بعد اقای مجد روبرویش نشسته بود ارمیتا در سکوت به او چشم دوخت - چرا قهوه تون رو نمی خورید - متشکرم میل ندارم همین چند کلمه سکوت چند دقیقه ای انها را شکست و باز هم سکوت مرد از جایش برخاست و به طرف پنجره رفت پشت به ارمیتا ایستاد و گوشه ای از پرده را کنار زد - این طور که می بینم تونستید با تنهایی کنار بیاید - بله شرایط خوبی دارم ابروهای مجد بالا رفت - منظورتون چیه؟ - هیچی لحظه ای مکث کرد و دوباره ادامه داد - اما شما اقای مجد مطمئنم برای زدن این حرف اینجا نیومید - درسته - خب - می خواستم بدونم کسی از اقوام شما باهاتون تماس گرفته؟ دختر جوان زهر خنده ای زد و گفت - اقوام من دیگه کسی رو ندارم - ببخشید نمی خواستم ناراحتتون کنم - ناراحت نشدم این یه واقعیته - پس شما بهشون حق می دین - کاش منو درک می کردن - اونا فقط احتیاج به زمان دارن ارمیتا ترجیح داد سکوت کند اندکی بعد ادامه داد: - پس درست حدس زدم - می تونم بپرسم چی رو درست حدس زدین - که شما برای احوالپرسی به دیدنم نیومدید - کاملا درسته خبرهای خوبی براتون ندارم - خواهش می کنم واضح تر صحبت کنید مجد نفسی تازه کرد و گفت - من براتون بلیت تهیه کردم - به مقصد؟ - نیویورک - نیویورک؟؟؟ - بله درست شنیدید - چرا؟ - چون اونجا به حضورتون نیازه - به حضور من؟ نیازه؟ شوخی می کنید؟ منو از اونجا طرد کردند - برعکس خانم جوان شما باید برگردید - من پامو اونجا نمی ذارم از من انتظار نداشته باشید به جای برم که خیلی محترمانه بهم گفتن دیگه نمی خوان منو ببینن - اما این بار فرق می کنه پدربزرگتون بیش از هر زمان دیگه ای بهتون احتیاج داره - احتیاج؟اون حاضر نیست حتی اسم منو بیاره مرد با تاسف سر تکان داد و گفت: - خانم ارمیتا مجبورم به عرضتون برسونم خانم و اقای راکفلر چند روز پیش دچار تصادف شدن ارمیتا هراسان شد - تصادف؟کی؟ چرا تا حالا به من خبر ندادید مجد در حالی که سعی می کرد او را به ارامش دعوت کند پاسخ داد - منم تعجب کردم چرا شما رو مطلع نکردن با مطلب دیگه ای هم هست که باید بدونید - هر چی لازمه بهم بگین خواهش می کنم - شما انگار حالتون خوب نیست ارمیتا مصرانه و کلافه پاسخ داد - خواهش می کنم حرفتون رو بزنید اقای مجد در حالی که نمی دانست چگونه حرفش را بزند بی مقدمه گفت - خانم راکفلر در این تصادف ...متاسفانه مادربزرگتون...فوت شدن ارمیتا بی اختیار سوزش داغ اشکهایش را روی گونه اش حس کرد دلش می خواست فریاد بکشد اما بغض راه گلویش را بسته بود. دستهایش به وضوح می لرزید شما حالتون خوبه؟ دسته مبل را گرفت و به زحمت از جا بلند شد - خدای من باورم نمی شه اقای مجد سکوت کرد تا دخترک کمی ارام شود بعد ادامه داد - بهتره بگین وسایل سفر رو براتون مهیا کنن ارمیتا صورت اشک الودش را بالا اورد و گفت - مراسم خاکسپاری... - بازم متاسفم بدون حضور شما انجام شد رنگ از روی ارمیتا پرید و با گریه فریاد زد - یعنی تا این حد براشون بی ارزش بودم یعنی پدربزرگ تا این حد از من بیزاره که حتی حاضر نشد تو مراسم شرکت کنم اقای مجد به سرعت گفت - خانم راکفلر اروم باشید پدربزرگتون شرایط مناسبی نداره - شرایط مناسبی نداره یعنی تا این حد که حتی نتونست به من اطلاع بده اون از من منتفره - این طور نیست خانم جوان ایشون خودشون.... - نه نه نمی خوام چیزی بشنوم شما که خبر ندارین صدای مجد کمی بلندتر از معمول شد - خیلی زود قضاوت می کنید من حرفی نمی زنم ولی این شما هستید که از چیزی اطلاع ندارین اگه خودتون به چشم ببینید مطمئنا پشیمون می شید ارمیتا حرفی نزد و در سکوت اشکهایش را پاک کرد. (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و هفتم شرایط انقدر با عجله فراهم شد که ارمیتا حتی نتوانست با دوستانش خداحافظی کند هیچ گاه فکر نمی کرد روزی برسد که دوباره ایران را ترک کند. حتی نمی دانست این رفتن بازگشتی به همراه خواهد داشت یا نه اما هر چه بود باید می رفت و چاره ای جز این نداشت انگار این مدت خواب کوتاهی بود که تمام شده بود همراه مجد قدم به سوی منزل برداشت سکوت دردناکی در فضای خانه حکومت می کرد انگار هیچ کس انجا حضور نداشت دختر جوانی که به نظر پرستار می رسید جلو امد و رو به ارمیتا گفت - خانم، پزشک اقای راکفلر می خوان قبل از هر کاری با شما صحبت کنن ارمیتا با چهره ای درهم گفت - پزشک پدربزرگ؟ - بله همراه من بیاین ارمیتا نگاهی به وکیل پدرش انداخت - خواهش می کنم برید من اینجا منتظر می مونم - خانم راکفلر خوش اومدین همه ما منتظر رسیدن شما بودیم - منتظر من به چه دلیل؟ دکتر او را دعوت به نشستن کرد و در همان حال گفت - شما تنها نوه اقای راکفلر هستید درسته؟ پس باید شما رو در جریان بگذارم - از چی حرف می زنین اقای دکتر؟ - مسئله ای که در مورد اقای راکفلر پیش اومده ارمیتا از جایش برخاست و سر در گم گفت: - کدوم مسئله چه اتفاقی واسه اون افتاده می خوام ببینمش - خودتون رو کنترل کنید خانم جوان بذارید حرفم تموم بشه بعد هر جا دوست داشتید برید ارمیتا دوباره نشست و منتظر حرف دکتر ماند - توی اون اتفاق ناگوار حداقل پدربزرگتون زنده موند هر چند که دچار جراحات جسمی کوچکی شد که به مرور زمان برطرف می شه اما مشکل اصلی اینه که ایشون دچار یه بحران روحی شدن یه حمله شدید عصبی - چه جور بحران روحی؟ - ممکنه شنیدنش کمی براتون سخت باشه اما پدربزرگتون بعد از شنیدن فوت همسرش تمایلی به دیدن اطرافیان نداره و کمتر کلمه ای به زبون می یاره حتی گاهی ساعتها به یه نقطه خیره می شه و می ره تو فکر به نظر می رسه کسی رو به خاطر نمی اره ارمیتا ناباورانه گفت: - خدای من دکتر بعد از لحظه ای مکث دوباره گفت: - اقای راکفلر بعد از رفتن شما به شدت دچار ناراحتی و افسردگی شدن و حالا بعد از این حادثه حالشون بدتر شده شاید یه جوری دچار ترس از تنهایی و بی کسی شدن . من امیدوارم حضور شما تو این شرایط براشون یه معجزه باشه ارمیتا اهسته اشک می ریخت و دکتر همچنان ادامه داد - دلم می خواد تو این شرایط درکش کنید و تنهاش نذارید اون بیشتر از هر زمان دیگه ای به شما نیاز داره - من چه کار می تونم بکنم - پیشش بمونید و فعلا ازش پرستاری کنید ارمیتا از جایش برخاست - می تونم ببینمش؟ دکتر جدی و محکم گفت - اگه می خواهید به ایران برگردید بهتره اصلا به دیدنشون نرید چون حالشون بدتر از اینی که هست می شه اگه شما رو ببینه و به حضورتون عادت کنه و بعد ناگهانی بخواین ترکش کنین همون بهتر که از اول تو تنهایی بمونه این توصیه پزشک مخصوص ایشونه امیدوارم اونو جدی بگیرید ارمیتا هم سخت و محکم پاسخ داد - و اقای دکتر بهتره شما هم فراموش نکنید ایشون پدربزرگ منه و فعلا تنها خویشاوندیه که تو این دنیا دارم دکتر سر تکان داد و گفت - در هر حال تصمیم گیرنده اخر شما هستید و امیدوارم عاقلانه تصمیم بگیرید و در حالی که به سوی در می رفت گفت - خواهش می کنم بفرمایید پشت در به راحتی می شد اندوه حاکم بر اتاق پدربزرگ را حس کرد دکتر وارد اتاق شد ارمیتا تقریبا پشت سرش پنهان شده بود تحمل دیدن پدر بزرگ را در ان حال نداشت دکتر به ارامی خود را کنار کشید و ارمیتا از انچه می دید دلش به درد امد پدربزرگ حتی متوجه حضور انها نشد ارمیتا زیر لب گفت - لطفا تنهامون بذارید دکتر نگاهی به هر دوی انها انداخت و پاسخ داد - حتما و از اتاق خارج شد دخترک به نرمی به سوی پدربزرگ رفت مقابلش روی زمین زانو زد و دستهایش را روی صورت خیس او کشید و چندین بار انها را بوسید صورت پدربزرگ به سویش چرخید و نگاهش روی او ثابت ماند. -سلام پدربزرگ من برگشتم اقای راکفلر چشمهایش را تنگ کرد اما هیچ عکس العملی خاصی از خود نشان نداد ارمیتا دوباره گفت - پدربزرگ منم ارمیتا نگاه اقای راکفلر چرخید و دوباره به روبه رو خیره ماند دختر جوان ناباورانه و حیران نجوا کرد - پدربزرگ....؟ به سختی توانست جلوی هق هق گریه اش را بگیرد تا صدایش از اتاق خارج نشود سرش را روی پاهای پدربزرگ گذاشت و ترجیح داد در سکوت به حال خود و اوضاعی که پدربزرگش به ان دچار شده بود اشک بریزد ان شب شام در سکوت و بدون حضور اقای راکفلر به همراه دکتر جردن و اقای مجد صرف شد قبل از صرف غذا دکتر جردن از ارمیتا پرسید - خب دوشیزه خانم تونستید با پدربزرگتون صحبت کنید - خیر - کار سختی به نظر می رسه دکتر این را گفت و به ظاهر خود را مشغول تکه کردن گوشت نشان داد ارمیتا نیم نگاهی به او انداخت و گفت - بله ظاهرا همین طوره که می گین - فکر می کنم بهتون گفته بودم ارمیتا عصبانی شد اقای مجد دخالت کرد و گفت - بهتره صحبت درباره این موضوع بمونه بعد از شام دخترک خدمتکاری فنجان قهوه را کنارش گذاشت و قصد رفتن کرد که ارمیتا پرسید - اقای راکفلر هنوز خوابن؟ دخترک چشمهای ریز و ابی اش را به او دوخت و با لحن معنا داری گفت - من پرستار اقای راکفلر نیستم می تونید به اتاقش برید و ببینید ارمیتا متعجب از گستاخی او بدون این که نگاهی کند جدی گفت - می تونی بری قبل از ان که دخترک از سالن بیرون برود اقای مجد وارد شد - هنوز نخوابیدین - می خوام کمی فکر کنم - دکتر جردن دنبالتون می گشت - اون بد اخلاق و غیر قابل تحمله اقای مجد خندید و گفت - طوری در مورد اون حرف می زنید که انگار.... با نصفه ماندن حرفش ارمیتا بی تفاوت گفت - من طوری حرف نمی زنم فقط نظرمو گفتم اقای مجد متعجب از تعبیر ارمیتا گفت - چی باعث شده این طور درباره اش اظهار نظر کنید - خودش رفتارش و حرفاش اقای مجد سری از روی تامل تکان داد و گفت - قبول کنید که بیماری اقای راکفلر برای اونم به اندازه شما مهمه قبل از هر پاسخی دکتر جردن به همراه همان دخترک خدمتکار وارد سالن شد - دنبالتون می گشتم دوشیزه خانم ارمیتا به حای پاسخ رو به دخترک گفت - فکر نمی کنم لزومی به حضور شما در اینجا باشه دخترک چشمهای ریزش را تنگ تر کرد طوری که تشخیص رنگش مشکل شد صورت کم مکی اش را کمی جلو اورد و پاسخ داد - دکتر جردن دنبالتون می گشتن منم راهنمائیشون کردم ارمیتا نگاه تندش را به او دوخت و محکم با همان لحن رسمی گفت - دیگه کاری باهاتون ندارم بفرمائید دکتر با تحسین به این خانم جوان که مقتدرانه دستور می داد می نگریست - می بینید جناب دکتر رفتار شما با من حتی بر خورد کارکنان این خونه رو نسبت به من تحت تاثیر قرار داده چی دارید که بگید؟ - متاسفم اما فکر میک نم شما با جذبه ای که دارید بتونید شرایط رو به نفع خودتون عوض کنید ارمیتا ابروهایش را بالا انداخت و با نگاهی مستقیم به او گفت - همین کارو می کنم همون طور که تصمیم گرفتن به پدربزرگ کمک کنم تا این شرایط نجات پیدا کنه - بله اون پدربزرگ شماست روی کمک من هم حساب کنید خانم - ممنونم فکر می کنم به تنهایی از عهده اش بر بیام دکتر با تمسخر گفت: - این واقعیت به راحتی معلومه دختر جوان عصبانی گفت - منظورتون از این لحن تمسخر امیز چیه - شما مهربونیتون رو اون موقع نشون دادید که بعد از رفتنتون حتی از احوال ایشون خبر نگرفتید - من از این خانواده طرد شده بودم - شما هیچ وقت نفهمیدید بعد از رفتنتون اقای راکفلر چه شرایط داشتن حالشون اینقدر بد بود که من محبور شدم براشون داروهای قوی تجویز کنم ارمیتا سعی کرد خوددار باشد - شما حق ندارید منو متهم کنین - نگرانی من بیشتر از بابت اقای راکفلره - مطمئن باشید من بیشتر از شما برای پدربزرگم نگرانم - من یه پزشکم اینو فراموش نکنید ارمیتا لبخندی زد و زیرکانه با تقلید حرکات و رفتار او گفت - من هم نوه ایشون هستم شما هم اینو فراموش نکنید اقای مجد از رفتار ارمیتا متعجب بود اما به جای گفتن هر حرفی به سرعت سرش را پایین انداخت دکتر جردن عصبی از کار ارمیتا گفت - شما کمی عصبانی به نظر می رسید یکی از ابروهای ارمیتا به طرز جالبی بالا رفت و با تبسمی که خونسردی اش را نشان می داد گفت - و شما خیلی بیشتر دکتر جردن دستی به موهای سفیدش کشید و گفت - علاوه بر اون خیلی بی حوصله به نظر می رسید - و شما هم خسته به نظر می رسید چرا استراحت نمی کنید - جالبه دختری به حاضر جوابی شما ندیده بودم - من قصد بی ادبی نداشتم - متاسفم از این که صحبتهای ما به نتیجه نمی رسه - شما منتظر چه نتیجه ای هستید - فکر میک نم بعد از ظهر در این مورد بهتون گفتم ارمیتا از جایش برخاست و خسته از این گفتگوی خسته کننده پاسخ داد - بله همه رو به خوبی به خاطر دارم من هنوز تصمیمی نگرفتم اما کاری رو که صلاح بدونم انجام می دم - دختر زیرک اما ساده دلی هستید فکر نمی کردم به این راحتی... با نیمه تما ماندن حرف دکتر ارمیتا گفت - دوست ندارم کسی به جای من تصمیم بگیره من می دونم که باید چه کار کنم - تو بیش از اندازه جسور و خودخواهی - من دختر خودخواهی نیستم - من فقط می خواستم بگم بد نیست کمی هم به اطرافت نگاه کنی - مشکلات من به خودم مربوطه و احتیاج به کمک هیچ کسی ندارم - تو خیلی سرسختی بهتره تمومش کنیم ارمیتا با تکان دادن سر موافقت کد و گفت - شب خوش اقایون هر دو مرد با هم پاسخ دادند شب خوش خواب از چشمانش فرار می کرد و در سکوت شب همچنان فکر می کرد چگونه با پدر بزرگ رابطه اش را برقرار کند. (ادامه دارد......)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سي و هشتم خواب از چشمانش فرار می کرد و در سکوت شب همچنان فکر می کرد چگونه با پدربزرگش رابطه اش را برقرار کند صبح اولین روز امدنش زمانی که دیده از هم گشود هنوز هم باورش نمی شد انجاست انگار فراموش کرده بود انجا چه می کند پدربزرگ تا شب او را به حضور نپذیرفت ارمیتا تنها دقایقی او را که برای قدم زدن به باغ پشت عمارت امده بود دید مقابل پنجره اتاقش ایستاده بود و راه رفتن خرامان پدربزرگ را نظاره می کرد. دلش می خواست می توانست با او هم قدم شود صدای ضربه ای به در اتاق باعث شد به عقب برگردد. - خانم اقای مجد می خوان قبل از رفتن شما رو ببینن ارمیتا با چند قدم بلند خود را به در رساند و ان را گشود و پرسید : - آقای مجد؟ - بله خانم منتظر شما هستن - دکتر جردن هم اونجاست؟ - البته خانم چند دقیقه ای می شه که اومدن - شما برین خودم تا چند لحظه دیگه می یام. - بله خانم دوباره به طرف پنجره برگشت انگار پدربزرگ هنوز قصد امدن به داخل ساختمان را نداشت از اتاق خارج شد و به طبقه پایین رفت دو مرد مشغول صحبت بودند ارمیتا به طرفشان رفت و گفت - عصبر بخیر - عصر بخیر خانم روبروی ان ها نشست و رو به اقای مجد گفت: - شما تشریف می برین؟ - بله دیگه لزومی به بودن من نیست - ممنونم که تا اینجا همراهیم کردین اقای مجد با همدردی گفت - امیدوارم حال پدربزرگتون هر چه زودتر بهبود پیدا کنه ارمیتا ل بخندی زد و گفت - منم امیدوارم - خوشحالم که قصد رفتن ندارید نگاه ارمیتا به سوی دکتر جردن چرخید و بدون تامل پاسخ داد - مگه فکر کردید غیر از اینه؟ دکتر جردن در حالی که به شدت جا خورده بود با قیافه ای متعجب گفت - که اینطور پس تصمیم خودتو گرفتی؟ - در این شرایط به تنها چیزی که فکر نمی کنم برگشتن به ایرانه - عالیه حدس می زدم بالاخره مجبور.... ارمیتا عصبانی گفت - اجباری در کار نبود من خودم خواستم - من فقط می خوام کمکتون کنم خانم راکفلر - شما تنها کمکی که می تونید بکنید اینه که داروهاشو کمتر کنید - من به وظیفه ام عمل می کنم - در چه مورد؟ - بیماری اقای راکفلر خانم جوان ارمیتا ابروهایش را بالا برد و با تکان دادن سرش گفت - بله بیماری اقای راکفلر - منظورتون چیه چرا این طوری حرف می زنید - خودتونم می دونین اون قرصها اثری نداره ورود ناگهانی اقای راکفل هر سه رامبهوت و ساکت کرد ارمیتا همراه انها به احترام پدربزرگ از جایش برخاست صدایش خسته ولی همچون گذشته با صلابت و پر جذبه بود - اینجا چه خبره صداتون بیش از اندازه بلنده عصبانیت و ناراحتی ارمیتا برای چیه؟ نگاه پدر بزرگ روی ارمیتا ثابت ماند ارمیتا لبخندی زد و گفت - عصر بخیر پدربزرگ چشمهای اقای راکفلر برق زد و گفت - عصر بخیر ارمیتا همه از تغییر ناگهانی اقای راکفلر تعجب کرده بودند اقای مجد با برداشتن کیف دستی اش گفت - من باید برم چیزی به پروازم نمونده - اجازه می دین تا جلوی در همراهیتون کنم؟ اقای مجد در پاسخ دکتر جردن گفت - البته خوشحال می شم ارمیتا تا جلوی در ورودی ساختمان با انها همراه شد و گفت - سفر خوبی داشته باشید - تو بهترین کار ممکن رو انجام دادی - ممنونم - خدانگهدار. صدای خانم فرزام از نگرانی می لرزید همسرش برای ارام کردن او باز هم تکرار کرد - نگرانیت بیخوده اون پسر عاقلیه خانم فرزام با عصبانیت محسوسی گفت - اگه عاقل بود این طوری رفتار نمی کرد اخه تو این مدت کجا بوده؟ - حالا که گفته داره می یاد اینجا کمی خوددار باش خانم فرزام در حالیکه به ارامی می گریست گفت: - سعی می کنم - تو این مدت چند بار تماس گرفت - می دونم ام ابرای من این دلیل قانع کننده ای نیست - پس بهتره تا اومدنش منتظر بمونیم تا از خودش بپرسی باید چیزی داشته باشه که بگه خانم فرزام نفس عمیقی کشید و گفت - فکر نمی کنم چاره ای جز این داشته باشم با ورود شهیاد نگاه انها به طرفش برگشت شهیاد با چند گام بلند خود را به مادر رساند کنارش روی زمین زانو زد و چند بار دستش را بوسید خانم فرزام پلکهایش را بهم فشرد تا مانع ریختن اشکهایش شود و با صدای لرزانی که پر از نگرانی بود نالید - شهیاد... - جانم خانم فرزام نگاه مهربانش را به سوی او پاشید دستهایش را روی صورت پسرش که ته ریش تیره ای ان را پوشانده بود کشید و گفت - نمی دونم من باید به تو چی بگم - هر چی دلتون می خواد بگید می تونید مثل بچگی هام که حرفتون رو گوش نمی کردم تنبیه ام کنید مادر خانم فرزام اخمی شیرینی کرد و گفت - تو هنوزم برای من بچه ای شهیاد اقای فرزام به طرفش رفت - شهیاد؟! شهیاد از جایش برخاست و مقابل پدرش قرار گرفت. انگار که نیمه دیگر اقای فرزام در اوج جوانی مقابل چشمهای مادر جان گرفت هیچ گاه تا این حد به شباهت ان دو پی نبرده بود دست اقای فرزام بالا امد و شهیاد که انگار منتظر هر عکس المعملی بود فقط کمی پلکهایش لرزید دست اقای فرزام تا فراز شانه اش بالا امد و به نرمی روی ان نشست. - این رسمش نیست لبهای شهیاد تکان خفیفی خورد و کلمه عذرخواهی به اهستگی از ان خارج شد. اقای فرزام فشار کمی به شانه اش اورد وگفت: - یادمه یه زمانی قرار گذاشتیم که با هم حرف بزنیم - یادمه پدر اما پدر نگاه نافذش را به او دوخت و پاسخ داد -خب من منتظرم شهیاد بغضش را با نفس عمیقی فرو داد و سر به زیر انداخت تا انها را متوجه تجمع اشک در چشمهایش نکند کاش می تونستم چیزی بگم بهتره بری استراحت کنی شهیاد لبخند تشکر امیزی زد و از انها جدا شد خانم فرزام با نگاهش مسیر رفتن او را تعقیب کرد و زیر لب گفت - چی تو دلت می گذره که انقدر عذابت می ده عزیزم - . (ادامه دارد....)
