لحظه عاشقی

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و يكم
صداي آرام مادر بزرگ كه او را صدا زد خبر از رسيدن به مقصد مي داد ارميتا چشمهاي پف الودش را گشود هنوز خستگي سفر را حس مي كرد. وقتي قدم به كريدور متحرك دهانه هواپيما گذاشت به شدت احساس سرگيجه كرد. حس عجيبي بر وجودش چنگ مي انداخت و حالت تهوع داشت نزديك به يك سال از اخرين باري كه ارميتا پا به خاك نيويورك گذاشته بود مي گذشت حالا كه تمام وجودش را در ايران به امانت سپرده بود اينجا ديگر جذابيت گذشته ها را برايش نداشت شايد اگر توان داشت مي گريخت و از همه فرار مي كرد در راه منزل اقاي راكفلر ارميتا ساكت در ماشين نشسته بود و گهگاه از پنجره به بيرون نگاه مي كرد.
وقتي مادر بزرگ اتاقش را به او نشان داد بي هيچ حرفي وارد ان شد و شروع به گريستن كرد حتي به التماس هاي مادر بزرگ كه از او خواهش مي كرد در اتاق را باز كند توجهي نشان نداد قاب عكس پدر اولين چيزي بود كه از چمدان بيرون اورد ان را به اغوش گرفت و با چشمان خيس به خواب رفت.
باز هم بحث پر جنجال پدر بزرگ و ارميتا شروع شده بود ارميتا با گريه گفت
- من اصلا علت اصرار شما رو نمي فهمم اخه براي چي چنيني خواسته اي دارين؟
- براي اين كه هميشه اينجا بموني
ارميتا دندانهايش را به هم سائيد و گفت
- به چه قيمتي بايد اين خواسته شما تامين بشه بدبختي من؟
پدر بزرگ پوزخندي زد و گفت
- پس ما هم بدبخت شديم پس پدرت هم تا وقتي اينجا بود بدبخت بود پس همه كسايي كه اينجا زندگي مي كنند بدبختن
- نه اونا خوشبختن چون كنار خانواده هاشون دارن زندگي مي كنند كنار اون كسايي كه دوستشون دارن چون متعلق به اينجان
- يعني تو ما رو دوست نداري
- من منظورم اين نبود مي خوام برگردم به جايي كه پدر و مادرم هستن. به جايي كه بهش خو گرفتم من به اينجا تعلق ندارم
پدربزرگ سرسختانه گفت
- تو به جايي تعلق داري كه اجدادت تعلق داشتن
نگاه ارميتا حالت التماس اميزي گرفت پدربزرگ سرش را تكان داد لحظه اي متفكر به نقطه اي خيره شد و گفت
- باشه ما يه كار ديگه مي كنيم تو درست رو در دانشگاه شروع مي كني و تا پايان درست من كاري باهات ندارم اما بعد از تموم شدنش من تصميم مي گيرم باشه؟
ارميتا نگاه پرسشگرانه اش را به پدر بزرگ دوخت و گفت
- يعني من فقط چهار سال مي تونم ازادانه زندگي كنم نه؟
- درسته البته شايد تا اون موقع ازدواج مجبورت كنه بموني
ارميتا در حالي كه سعي مي كرد صدايش را كه از خشم و ناراحتي مي لرزيد كنترل كند گفت
- شما نمي تونيد منو مجبور به ازدواج كنيد من اينجا مي مونم تا درسم تموم بشه فقط بايد قول بديد تا درسم تموم نشده منو مجبور به كاري نكنيد كه دوست ندارم
- من دلم نمي خواد تو از پيشم بري نمي خوام تو رو هم مثل پسرم از دست بدم
ارميتا سر به زير انداخت و گفت:
- معذرت مي خوام نمي خواستم صدامو بلند كنم حالم خوب نيست مي خوام برم به اتاقم
و در حالي كه از پدربزرگ جدا مي شد صداي اهسته اش را شنيد
- متاسفم منم قصد ناراحت كردنت رو نداشتم اما نمي خوام اين دفعه هم به سرنوشت ببازم.
**
شهياد سرش را ميان بالش فشرد و سعي كرد بخوابد اما سردرد نمي گذاشت با عصبانيت از جايش برخاست و فريادش فضاي اتاق را پر كرد به طرف پنجره رفت و ان را گشود باد خنكي مي وزيد و موهايش روي صورتش پخش شد در طول اين چند روز فكر گذشته ها رهايش نمي كرد ارميتا بي صدا و ارام به قلبش وارد شده و حالا به همان نرمي از كنارش رفته بود ياد دايانا دوباره خاطرش را مشوش كرد تصوير گذشته ها مثل فيلمي در برابرش جان گرفت به زماني كه حدود سه سال از دوستي او با دايانا مي گذشت اما دايانا هيچ وقت جواب واضح و روشني به درخواست ازدواج او نمي داد اخرين قراري كه با هم گذاشته بودند را هيچ وقت نتوانست فراموش كند انگار همين ديروز بود
*
دايانا بي حوصله گفت
- بس كن شهياد اگه باز مي خواي همون جر و بحث هميشگي رو شروع كني من يكي اصلا حوصله ندارم بهتره كه تمومش كني.
شهياد سرش را تكان داد و گفت:
- بازم مثل هميشه حوصله ندارم تمومش كن جرو بحث هميشگي و ....دايانا من خسته شدم انقدر اين جوابهاي تكراري رو شنيدم
- خب منم خسته شدم انقدر اين حرفهاي هميشگي رو ازت شنيدم مي شه يه دفعه بيام بيرون تو شروع نكني
- اگه انقدر از شروعش بيزاري چرا تمومش نمي كني كه هر دومون راحت بشيم
- به خاطر اين كه هنوز براي ازدواج خيلي زوده
- بهانه اي تازه اي بيار
دايانا بي حوصله تر گفت
- اول اين كه تو هنوز درست تموم نشده ، دوم اين كه منم هنوز درسم تموم نشده...
شهياد حرفش را قطع كرد و پاسخ داد:
- من امسال درسم تموم مي شه
- خوبه پس هنوز چند ماه ديگه فرصت داريم
- پس تو فقط چند ماه ديگه فرصت مي خواي
- نمي دونم بايد فكر كنم
شهياد با عصبانيت گفت
- پس تو اين سه سال داشتي چي كار مي كردي
- يعني من به عنوان يه دختر حق ندارم درباره زندگيم و مرده اينده ام كمي فكر كنم
- قبوله فقط به من بگو چقدر ديگه بايد منتظر بمونم
دايانا چشمهايش را بست
- بازم نمي دونم
- دايانا خانواده من از اين وضعيت راضي نيستن
- اين مشكل اوناست به نظر من كه شرايط اونقدرها هم بد نيست.
- من ازت يه جواب واضح و روشن مي خوام
- اگه بگمنه خيالت راحت مي شه؟
شهياد كاملا به طرفش چرخيد و گفت
- نه؟؟؟
- بله گفتم نه
شهياد نگاهي گذرا به دايانا انداخت و گفت
- بهتره تمومش كنيم نظرم عوض شد
- صبر كن اما من نمي خوام تمومش كنم حالا كه خودت خواستي بذار همين جا تموم بشه من قصد ازدواج با تو رو ندارم
شهياد با قدمي بلند خود را به او رساند و بازويش را گرفت و فشرد
- تو چي داري مي گي؟ شايد حالت خوب نيست
دايانا چهره اش در هم رفت و گفت:
-دستم درد گرفت
شهياد بازويش را رها كرد كمي عقب تر رفت و در سكوت به او خيره شد سكوت طلاني را شهياد شكست
- صبر كن كجا داري مي ري؟
- فكر نمي كنم موندن من ديگه جايز باشه تو هم برو خونه كمي استراحت كن انگار حال تو خوب نيست
- اتفاقا حال من خيلي خوبه مي خوام باهات حرف بزنم.
دايانا نفسش را بيرون داد و گفت
- خب بگو دارم گوش مي كنم
شهياد پرتحكم گفت
- مي خوام بدونم حرفهات تا چه اندازه جدي بود
دايانا لبخندي مضحك زد و گفت
- فكر كردي دارم باهات شوخي مي كنم حرفهام كاملا جدي بود
- پس اينو چرا توي اين سه سال نگفتي چرا منو به خودت وابسته كردي
سكوت و بي تفاوتي دايانا او را عصبي تر كرد به طرفش رفت و با لحني تمسخر اميز گفت
- پاي نفر ديگري در ميونه نه؟
دايانا حتي نگاهش هم نكرد
- يه چيزي بگو دايانا دارم ديوونه مي شم اين سكوت تو چه معني داره يعني درست حدس زدم تو رو خدا حرف بزن

(ادامه دارد....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و دوم
دايانا حتي نگاهش هم نكرد
- يه چيزي بگو دايانا دارم ديوونه مي شم اين سكوت تو چه معني داره يعني درست حدس زدم تو رو خدا حرف بزن
- بسه ديگه شهياد ديوونه ام كردي من هيچ تعهدي به تو ندادم
- ندادي؟ خنده داره باورم نمي شه دايانا اصلا باورم نمي شه فقط به يه سوال من درست جواب بده منو به كي فروختي؟
دايانا در حالي كه به زمين چشم دوخته بود با حالتي عادي گفت:
- بايد زودتر بهت مي گفتم .
شهياد فقط سرش را تكان مي داد و ديوانه وار مي خنديد لحظه اي بعد گفت
- تقصير منه كه به اين اسوني به تو دل بستم من احمق بودم كه متوجه حضور رقيب نشدم لعنت به من و دل ساده ام كه اسير تو شد
دايانا در سكوت به او مي نگريست شهياد با تاسف سري تكان داد و پرسيد:
- اون مي دونه كه تو با من بودي؟
دايانا سرش را به علامت منفي تكان داد چشمهاي شهياد از شيطنت درخشيد و گفت
- و اگه بفهمه؟
دايانا چشمهايش را تا اخرين حد گشود و گفت:
- اون قرار نيست بفهمه
- چرا؟
- چون كسي بهش نمي گه
شهياد نزديكتر رفت و گفت:
- من چي ؟
- مي دونم كه نمي گي
شهياد ناگهان بي پروا فرياد كشيد:
- فكر كردي من احمقم اخه تو در مورد من چي فكر كردي من عروسك كوكي جنابعالي نيستم كه يه روز از من خوشت بياد و يه روز ديگه دلتو بزنم تو فكر كردي هر كاري دلت بخواد مي توني بكني فقط بهم اگه من باهات چنين كاري مي كردم چه عكس العملي نشون مي دادي
دايانا دستش را جلوي صورتش گرفته بود و در برابر هجوم كلمات شهياد مي گريست شهياد خنده بلندي كرد و گفت
- اره گريه كن به حماقت من گريه كن به خوش باوري هاي من گريه كن
دايانا در ميان گريه گفت
- شهياد....شهياد... بس كن تمومش كن تو مي خواي چه كار كني
- من مي خوام چه كار كنم تو چي دلت مي خواد دلت مي خواد خودمو از بلندترين نقطه اينجا پرت كنم پايين يا ترجيح مي دي رگ هر دو دستمو بزنم يه كار جالبتر هم بلدم مي خواي همين امشب خودمو با تمام عكسات به اتيش بكشم....
دايانا به سرعت كيفش را برداشت و از پارك خارج شد شهياد تا اخرين نقطه دور شدن دايانا به او خيره ماند سپس ناتوان خود را روي نيمكت پارك انداخت و با صداي بلند شروع به گريه كرد با تمام وجود....
اسمان هم به ارامي با او هم صدا شد
احساس مي كرد ميان جهنمي وحشتناك دست و پا مي زند صداي مادر باعث شد تا كمي چشمهايش را باز كند پدر بهارامي شانه هايش را گرفت و كمي او را بالا اورد تا دهانش را براي خوردن قرص باز كند شهياد به زحمت قرص را فرو داد پدر دوباره او را روي تخت جابه جا كرد و با دستمال عرق پيشاني اش را خشك كرد و با خشمي پنهان گفت
- اخه مرد حسابي كدوم ادم عاقلي شب تا صبح زير بارون مي مونه نكنه واقعا عقلتو از دست داده بودي
شهياد با صداي خفه اي گفت
- مي خوام تنها باشم لطفا
- با دايانا صحبت كردم جواب درستي بهم نداد
- پدر خواهش مي كنم.
پدر با ناراحتي سرش را تكان داد و دوشادوش همسرش از اتاق خارج شد
شهياد با اطمينان از رفتن انها تلفن را برداشت و شماره دايانا را گرفت
- بله
- سلام
صدايش گرفته و بي رمق بود با سكوت دايانا دوباره گفت
- سلام بي معرفت
- سلام كاريد اشتي؟
شهياد خواست چيزي بگويد كه سرفه هاي وحشتناكش دوباره شروع و چند لحظه طول كشيد تا ارام شد
خوبي؟
اگه فقط براي اين زنگ زده بودي اره خوبم من كار دارم ديرم شه
دايانا؟
دايانا بي حوصله گفت
- هان!
- نمي خواي چيزي بگي؟!
- چيزي بين ما نگفته باقي نمونده
شهياد محزون و ارام مي گريست
پس احساس من چي مي شه؟
اين مشكل من نيست مرد شرقي چرا سعي نمي كني باهاش كنار بياي
شهياد چشمهايش را بست تا از ريزش اشكهايش جلوگيري كند اما انگار دست خودش نبود
كاري نداري؟
شهياد بر خلاف ميلش التماس كرد:
- نمي خواي به ديدنم بياي خيلي دلم برات تنگ شده
- نه گفتم كه كار دارم
شهياد عصبي گفت
- واقعا كه نمي شه شما زنها رو شناخت تا مي بينيد يكي عاشقتون شده خيلي راحت تركش مي كنيد
صداي بوق پي در پي تلفن گوشش را ازرد روي تختش دراز كشيد خس خس سينه اش سخت ازارش مي داد سعي كرد بخوابد هنوز رفتن دايانا را باور نداشت بعد از سه روز توانست بر بيماريش غلبه كند
- كجا مي ري پسرم هنوز حالت خوب نشده
شهياد با صدايي گرفته گفت:
- مي رم كمي هوا بخورم زود بر مي گردم.
خانم فرزام نگاه مهربانش را به او دوخت و گفت
- مراقب خودت باش
قدم زدن در هواي تازه او را انقدر غرق در خيالات خود كرد كه نفهميد چطوري جلوي اپارتمان دايانا رسيد سرش را بالا اورد و نفس عميقي بيرون داد بخاري كه از دهانش خارج شد هنوز نشان دهنده سردي هوا بود. چشمهايش را بست وسعي كرد خاطراتش را با دايانا در ذهنش مرور كند نمي دانست چند دقيقه در ان حالت بود كه نا خود اگاه چشمهايش را گشود متوجه دو نفر شد كه هم قدم با هم از اپارتمان خارج شدند چشمهايش را كمي تنگ كرد انگار نمي توانست چيزي را كه مي بيند باور كند دست دايانا دور بازوي پسر جواني حلقه شده و روي صورتش لبخند زيبايي جا گرفته بو.د. دايانا كه تازه متوجه او شد لحظه اي به او نگاه كرد اما انقدر بي تفاوت از كنارش گذشت كه شهياد لحظه اي فكر كرد چشمايش اشتباه مي بيند. اما وقتي پسر جوان در ماشين را برايش گشود لحظه اي مردد ايستاد و بعد سرش را بالا اورد و بار ديگر به شهياد نگريست
تازه فهميد اشتباه نكرده است دايانا به سرعت در اتومبيل نشست و تنها چند دقيقه طول كشيد كه از نظر ناپديد شد.
سوز و سرما باعث شد تا شهياد تقه پالتويش را بالا بزند و سرش را تا نيمه ميان ان پنهان كند نمي دانست به خاطر سرماست كه اشك درچشمهايش جمع شده يا ديدن دايانا با ان غريبه در ميان بهت و حيرت راه منزل را در پيش گرفت
- مزاحمت كه نيستم؟
شهياد به احترام مادر روي تخت جابه جا شد و نشست
- بيدارت كردم ؟
- نه ديگه بايد بيدار مي شدم اصلا نفهميدم كي خوابم برد
خانم فرزام با لبخند نگاهي به لباس پسرش كرد وسرش را به ارامي تكان داد
شهياد كه متوجه منظور مادر شده بود خجالت زده گفت:
- معذرت مي خوام حوصله نداشتم لباسمو عوض كنم
مادر نگاهي موشكافانه به او كرد و گفت
- تو مطمئني حالت خوبه هيچ وقت اين طورين ديدمت
با سكوت شهياد خانم فرزام ادامه داد
- مي ياي پايين با ما شام بخوري؟
- من ميل ندارم
- پس خودم برات مي يارم بالا
- نه گفتم كه ميل ندارم اگه گرسنه ام شد مي يام پايين يه چيزي مي خورم
به محض رفتن مادر تلفن را برداشت و شماره دايانا را گرفت بوق ازاد و منظم تلفن كه هنوز به گوش مي رسيد خبر از نبودن دايانا مي داد اما در لحظه اي كه تصميم گرفت تماس را قطع كند صداي او را شنيد
- سلام
- سلام دايانا
- براي چي اينجا زنگ مي زني؟
- دست جديدت ادم جالبيه
- ما با هم قصد ازدواج داريم
- ما هم قصد ازدواج داشتيم يادته
- چرا دست از سر من بر نمي داري شهياد
صداي فرياد دايانا در ميان كوبيده شدن گوشي روي دستگاه گم شد. شهياد يك هفته با خودش كلنجار رفت تا دايانا را فراموش كند هر بار خواست با دايانا تماس بگيرد به زحمت جلوي خودش را گرفت. نمي خواست ته مانده غرورش را از بين ببرد اما بالا خره طاقت نياورد و راهي اپارتمان او شد
.
(ادامه دارد.....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي قسمت بيست و سوم صداي فرياد دايانا در ميان كوبيده شدن گوشي روي دستگاه گم شد. شهياد يك هفته با خودش كلنجار رفت تا دايانا را فراموش كند هر بار خواست با دايانا تماس بگيرد به زحمت جلوي خودش را گرفت. نمي خواست ته مانده غرورش را از بين ببرد اما بالا خره طاقت نياورد و راهي اپارتمان او شد -تويي؟! - مي خوام باهات حرف بزنم - باز شد؟ - آره مرسي به كندي از پله ها بالا رفت نفس عميقي كشيد و خواست زنگ بزند كه دايانا در را گشود سپس خود را كنار كشيد و گفت: - بيا تو شهياد داخل شد و نگاهي به دايانا انداخت موهاي خيسش پشت سرش رها شده بود - لطفا بشين شهياد روي مبلي نشست و دايانا ادامه داد: - چاي مي خوري يا قهوه - هيچ كدوم دايانا شهياد را ترك كرد و لحظه اي بعد با دوفنجان قهوه برگشت و روبروي او نشست زير رگبار نگاهش سر به زير انداخت و مشغول بازي با انگشتانش شد با اين كه نمي خواست خود سر صحبت را باز كند اما نتوانست بيش از اين جلوي كنجكاوي را بگيرد سرش را بلند كرد و گفت: - خب گفته بودي مي خواي حرف بزني شهياد ابروهايش را بالا انداخت و گفت: - حرف تازه اي نيست تو بگو. دايانا با عصبانيت غريد: - زندگي خصوصي من به خودم مربوطه لازم نيست براي تو توضيحي داشته باشم - اما زندگي من و تو به هم ربط داره مگه نه؟ - اين مربو به گذشته اس چرا نمي فهمي؟ - بس كن دايانا من دارم تو اين جهنم مي سوزم دايانا تحقير اميز گفت - خب بيا بيرون كسي مجبورت نكرده كه داخلش بموني شهياد عصبي از لحن دايانا گفت: - اين جهنم رو تو برام درست كردي - چرا همه چي رو فراموش نمي كني شهياد همون كاري كه من كردم براي تو مثل من زياده براي من مثل تو زياده. شهياد از جا بلند شد و به طرف او رفت چشمهايش حالت خاصي گرفته بود با لحني تاسف بار گفت: - راست مي گي براي من مثل تو زياده يه دختر دروغگو و پست فطرت بي معرفت كه خيلي زود عاشق مي شه خيلي زودم دل مي كنه و نمي دونه از زندگي چي مي خواد نيشخندي گوشه لب دايانا جاي گرفت و با خونسردي گفت: - اما اين دختر يه چيز رو خوب مي دونه اين كه ديگه تو رو نمي خواد دست شهياد بالا رفت و لحظه اي بعد روي گونه دايانا فرود امد چشمهايش از سوزش سيلي پر از اشك شد بدون هيچ عكس العملي به شهياد خيره شد شهياد احساس كرد بار سنگيني را از روي دوشش برداشته است دلش به حال خودش مي سوخت دايانا هم چنان مبهوت و بغض كرده در ان حالت مانده بود شهياد نگاه معنا دارش ا به او انداخته و گفت: - تو لياقت عشقمو نداشتي حتي لياقت اين سيلي رو هم نداشتي ادمي مثل تو لياقت هيچي رو نداره فقط اميدوارم كاري رو كه با من كردي يه روز يكي سرت بياره ولي يادت باشه اون موقع ديگه حق نداري سراغ من بياي سپس با برداشتن پالتويش به سرعت از در خارج شد. خانم و اقاي فرزام مشغول خوردن شام بودند كه شهياد وارد شد اقاي فرزام نگاهي به پسر جوانش كرد و گفت: - دير كردي چرا ايستادي بيا شام بخور شهياد پشت ميز غذاخوري جاي گرفت و زير نگاه پر سوال پدر و مادرش سر به زير انداخت خانم فرزام گفت: - چرا غذا تو نمي خوري شهياد ؟ فقط داري باهاش بازي مي كني. شهياد دست از غذا كشيد و رو به پدرش گفت: - بايد باهاتون صحبت كنم. - در چه مورد ؟ - من مي خوام برگردم ايران. بين اقا و خانم فرزام نگاهي سريع رد و بدل شد و خانم فرزام با چشمهاي متعجب گفت: - برگردي ايران، اخه براي چي؟! شهياد نفس عميقي كشيد و سعي كرد با بغض وحشتناكي كه هر ان اماده تركيدن بود مبارزه كند. اقاي فرزام كه متوجه حالش شد گفت: - باشه بعد از شام تو اتاق كار من در موردش صحبت كنيم. خانم فرزام خواست چيزي بگويد كه همسرش با نگاهي او را به ارامش دعوت كرد. صداي چند ضربه ملايم به در باعث شد اقاي فرزام سر از دفاتر كاري اش بردارد: - بفرمائيد . شهياد در را باز كرد و داخل اتاق شد پدر از پشت ميز برخاست روي مبلي جاي گرفت و او را دعوت به نشستن كرد . شهياد رو بروي پدر جاي گرفت و گفت: - اميدوارم بد موقع نيومده باشم. پدر لبخندي زد و گفت: - خب نگفتي براي چي مي خواي برگردي ايران. شهياد سعي كرد توضيح دهد : - من چند ماه ديگه تخصصم رو مي گيرم مي خوام بعد از گرفتن مدركم برم ايران راستش ديگه نمي تونم يعني نمي خوام اينجا بمونم من.... سكوت كرد تا كمي ارام شود پدر از جا برخاست به طرفش رفت و دستش را روي شانه او فشرد شهياد هم از جا برخاست خود را به اغوش پدر سپرد و به اشكهايش مجال جاري شدن داد پدر ارام ارام او را نوازش كرد و گفت: - مي گن مرد نبايد گريه كنه ولي من هميشه مخالف اين نظر بودم مرد هم بايد در لحظه هاي سخت زندگيش اشك بريزه تا روحش اروم بشه. سپس بازوهاي شهياد را گرفت و او را از خود جدا كرد پدر نگاهي سرشار از غرور و رضايت به او انداخت و با لبخندي گرم ادامه داد: - پسرم چقدر بزرگ شده جذاب و زيبا فكر مي كني نمي دونم چي شده فكر مي كني نمي دونم داري با چه مشكلي دست و پنجه نرم مي كني؟ شهياد چشمهاي سياه و مرطوبش را به پدر دوخت اقي فرزام با اطمينان گفت: - يكي از دوستان نزديك من تو ايران يه تاجر موفقه سرمايه اي كه براي اين كار احتياج داري مي فرستم براي اون، تو اين مدتي كه فرصت داري درستو تموم كني ، اون خودش همه كارها رو درست مي كنه يه چيز ديگه وقتي برگشتي ايران تا اخر سال شمسي بهت فرصت مي دم تا تصميمي قاطع بگيري ، اگه پشيمون شدي مي توني برگردي اما اگه تصميمت عوض نشد من و مادرت هم براي هميشه به ايران بر مي گرديم شهياد با ناباوري به پدر خيره شد از شدت هيجان نمي دانست چه عكس العملي نشان دهد دست پدرش را گرفت و پياپي بوسيد برايش روشن بود كه بدون پدر و مادرش توان ماندن در ايران را نداشت و اين را اقاي فرزام هم به خوبي مي دانست اعلام شماره پرواز شهياد خبر جدا شدن او را از پدر و مادرش مي داد اقاي فرزام شهياد را بغل كرد و سرش را بوسيد و زير گوشش زمزمه كرد - به خاطر اتفاقي كه برات افتاد متاسفم! شهياد نگاه تشكر اميزي به پدر انداخت بعد به مادر چشم دوخت خانم فرزام چشم هاي اشك الودش را پاك كرد و با لبخندي گفت - مي گن پشت سر مسافر نبايد گريه كرد مخصوصا مسافري كه اينقدر عزيز باشه شهياد مادرش را به آغوش گرفت و گفت - گريه نكن عزيزمن ما خيلي زود دوباره همديگه رو مي بينيم مگه نه؟ مادر شهياد را از خود جدا كرد و با نواختن بوسه اي به گونه اش گفت - به خدا مي سپارمت مراقب خودت باش نگاه شهياد غباري از غم گرفت و گفت: - متاسفم خانم فرازم دست او را گرفت فشار ملايمي داد و گفت - منم متاسفم هم به خاطر موضوعي كه پيش اومده و هم براي دايانا كه كسي مثل تو رو از دست داد با بلند شدن هواپيما شهياد احساس كرد قلبش بشدت فشرده شد خوب مي دانست كه بايد تمام خاطراتش را با دايانا به خاك بسپارت و با قلبي خالي از عشق به ايران پا بگذارد تا گذشته ها ذهنش را نيازارد به خود قول داد كه ديگر هرگز عشق هيچ دختري را به دل راه ندهد. (ادامه دارد....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و چهارم
خانم راكفلر دستي به موهاي نرم و طلايي نوه اش كشيد و گفت
- خيلي دلم مي خواد ببافمش
ارميتا با تعجب چشمهايش را به مادر بزرگ دوخت و با خنده گفت
- ببافين؟
- شايد بهت بياد
ارميتا با شيطنتي كودكانه گفت
- ببافين مي خوام ببينم چطوري مي شم
خانم راكفلر با حوصله مشغول ارايش كردن موهايش شد وقتي دومين گره روبان را زد گفت
- تموم شد
ارميتا به طرف مادر بزرگ برگشت و گفت
- خب چطوري شدم
هنوز خانم راكفلر چيزي نگفته بود كه صداي پدربزرگ ان دو را متوجه خود كرد
- ارميتا....ارميتا كجايي؟
صدايش پر از خشم بود دخترك خدمتكار ترسان جلو امد تا كيف و كتش را بگيرد اما او عصباني به دخترك و دو خدمتكار ديگري كه در سالن بودند گفت
- همتون برين بيرون خيلي زود نمي خوام كسي مزاحم ما بشه متوجه شديد؟
هر سه به سرعت خارج شدند و اقاي راكفر در حالي كه كيفش را روي مبل مي انداخت گفت
- درم پشت سرتون ببنيديد
خانم راكفلر متعجب گفت:
- چه خبره پاتريك چي شده؟؟
ارميتا هرگز در عمرش پدربزرگ را اين گونه وحشتناك نديده بود با چشمهاي پر از ترس به او نگريست كه از شدت خشم تمام صورت و گردنش عرق كرده بود اقاي راكفلر كتش را در اورد دستمال گردنش را گشود و ان را روي صورت عرق كرده اش كشيد خانم راكفلر متعجب از حركات او گفت
- چه كار داري مي كني پاتريك هيچ معلومه چت شده؟
آْقاي راكفلر بدون ان كه به همسرش نگاه كند رو به ارميتا كرد و گفت
- از ارميتا بپرس نوه عزيزت
آرميتا دلش نمي خواست از كنار مادر بزرگ تكان بخورد چهره و لحن عصباني پدر بزرگ او را مي ترساند اقاي راكفلر چشمهاي جذابش را كه شباهت فوق العاده او را به رابرت اشكار مي كرد كمي تنگ كرد و گفت:
- دلم مي خواد جواب منو واضح و روشن بدي
- من چه چيزي بايد بگم پدربزرگ؟
آقاي راكفلر بي مقدمه گفت
- امروز دكتر سرافراز به ديدنم اومده بود
ارميتا با وحشت از جايش برخاست اقاي راكفلر با صدايي پر تحكم گفت
- بشين سرجات.
ارميتا دوباره سرجايش نشست و نفسش را به سختي بيرون داد خانم راكفلر معترض گفت
- ديدن دكتر سرافراز چه ربطي به ارميتا داره تو كه از ترس مارو كشتي پاتريك
اقاي راكفلر پاسخ داد
- چرا اينقدر بي حوصله شدي خانم عزيز ارميتا قراره كمي برامون حرف بزنه البته بعد از تموم شدن صحبتهاي من
ارميتا سرش را به ارامي بالا اورد و با نگاهي غمگين به پدربزرگ نگريست قلب پدربزرگ در سينه درد بزرگي را حس كرد
- دكتر سرافراز براي تسليت پش من اومد تعجب كرده بود چرا براي به خاك سپردن رابرت خبرش نكرديم مي گفت ارميتا شماره تماس اونو داشته و بعد ...حال بيمارشو پرسيد
خانم راكفلر با تعجب به او خيره شد پدربزرگ سيگاري روشن كرد و ادامه داد:
- مي دوني وقتي بهش گفتم منظورشو از مريضش نمي فهمم از تعجب نزديك بود پس بيفته! چرا در مورد بيماريت چيزي به ما نگفتي
ارميتا كمي سرش را بالا اورد صورتش از اشك خيس بود خانم راكفلر كه مانند ادمهاي گنگ به همسر و نوه اش نگاه مي كرد ديگر نتوانست طاقت بياورد و با لحني التماس اميز گفت:
- تورو خدا يكي براي منم توضيح بده چي شده پاتريك ارميتا
اقاي راكفلر با سكوت ارميتا عصباني گفت
- گريه تحويل من نده ارميتا نمي خواي چيزي بگي باشه من مي گم تا همه بدونيم
كمي سكوت كرد و ادامه داد:
- حماقت كردي ارميتا حماقت كردي چيزي بهمون نگفتي
- چرا فرياد مي زني پاتريك دوونه شدم واضح تر حرفتو بزن
- مي تونم اروم باشم؟ مي تونم فرياد نزنم از دست نادوني هاي اين دختر؟ الان همه چي رو روشن و واضح به عرضتون مي رسونم نوه من، ارميتا خانم دختر عزيز رابرت تنها فرد باقي مونده از خانواده ما تومور داره....
آقاي راكفلر با ناراحتي مي گريست خانم راكفلر وحشت زده از جايش برخاست و در حالي كه تمام اندامش مي لرزيد با ناباوري گفت:
- نه حقيقت نداره نمي تونم باور كنم
سپس سرش را به سمت ارميتا چرخاند و گفت
- بگو ارميتا بگو دروغه
ارميتا از جايش برخاست.
- من مي خوام به اتاقم برم
پدر بزرگ به طرفش رفت و با عصبانيت گفت
- تو هيچ جا نمي ري تا زماني كه به سوال من جواب بدي مي خوام علت اين كار تو رو بدونم
- من حالم خوب نيست پدربزرگ مي خوام تنها باشم.
- باشه ولي قبلش در مورد كار احمقانه ات توضيح بده
- چي رو مي خواين از من بشنويد چي بايد بهتون بگم از اين كه من از دست اين زندگي از دست همه اون كسايي كه به جاي من تصميم مي گيرن خسته شدم منم ادمم مثل شما مثل مادربزرگ مثل همه اون كسايي كه دارن واسه خودشون زندگي مي كنن مي فهميد پدربزرگ دارن زندگي مي كنن من دارم عذاب مي كشم چون ديگران دارن به جاي من تصميمي مي گيرن به جاي من نفس مي كشن من از اين تنهايي خسته شدم منم مي خوام از زندگي لذت ببرم خودم تصميمي بگيرم نمي خوام عروسكي باشم كه بقيه هر جور دلشون مي خواد باهام رفتار كنن من ديگه يه دختر بچه كوچولو نيستم بزرگ شدم من...من خسته شدم واسه همين دلم مي خواد بميرم و راحت بشم. مي خوام برم پيش پدر و مادرم
پدر بزرگ متعجب و ناراحت گفت:
- بس كن ارميتا ممكنه كارت به شيمي درماني بكشه اول موهاتو از دست مي دي بعد هم يواش يواش بنيه ات رو تو اگه به انتظار مرگ نشستي الهه مرگ اين طوري به ديدنت مي ياد نه يكباره.
ارميتا وحشت زده فرياد كشيت
- نه دروغه همتون دروغ مي گين مادر من اين طوري نمرد
پدربزرگ خسته و پريشان از لجبازي هاي نوه اش گفت
- ايرين اين طور نمرد چون قبل از اين كه اين اتفاق ها براش پيش بياد تن به عمل داد اما قبل از اين كه از اتاق عمل بيرون بياد جونشو از دست داد.
ارميتا به طرف اتاقش دويد خانم راكفلر با صدايي كه گويي از اعماق زمين بيرون مي امد و گفت
- ما داريم اونم از دست مي ديم پاتريك درسته؟
- نه عزيزم ما اونو از دست نمي ديم بهت قول مي دم هر كاري بكنم تا زنده بمونه قسم مي خورم
خانم راكفلر به سرعت از سالن خارج شد و به طرف حياط رفت روي زمين زانو زد و دستهايش را به اسمان بلند كرد و با فرياد گفت:
- خدايا....خدايا من ديگه تحمل از دست دادن يكي ديگه رو ندارم اگه قراره اونو از ما بگيري قبلش منو ببر خدايا اخه چرا؟ ما كه ديگه جز اون كسي رو نداريم
سپس رو به همسرش كه به ديوار تكيه داده بود و غمگين نگاهش ميك رد گفت
- اين دختر امانت پسرمونه اگه بلايي سرش بياد اگه اتفاقي براش بيفته...
آقاي راكفلر سعي مي كرد همسرش را به ارامش دعوت كند اما همه چيز يكباره به هم ريخته بود
مستخدم ورود دكتر سرافراز را اعلام كرد
- چي شده اقاي راكفلر مگه قرار نبود تا اومدن من چيزي بهشون نگين؟
- متاسفم من خيلي عصباني بودم
دكتر سرش را تكان داد و گفت
- حالا كه خود ارميتا هم موضوع رو فهميده بهتره همين امشب ببريمش من با تيم پزشكي صحبت كردم ازمايشها بايد تكرار بشه همين طور عكس و سي تي اسكن تا بدونيم تومور چقدر پيشرفت كرده
در همين لحظه ارميتا قدم به داخل حياط گذاشت و دكتر با ديدن اوخوشحال به طرفش رفت
- سلام خانم ارميتا واقعا خوشحالم كه دوباره مي بينمتون
ارميتا با ديدن دكتر سرافراز بي اختيار به گريه افتاد
- تو دختر عاقلي هستي ارميتا من بيشتر از اينها روت حساب مي كنم تو مي دوني به خاطر بيماري تو روح پدرت داره عذاب مي كشه من بايد زودتر از اينها به ديدنت مي اومدم اما نمي دونستم ، اميدوارم باور كني
ارميتا سرش را بلند كرد و گفت
- حرفاتون رو شنيدم ديگه برام مهم نيست چه اتفاقي مي خواد بيفته من همين امشب با شما مي ام .
دكتر با رضايت سري تكان دد.
ارميتا به بيمارستان رفت. اقاي راكفلر با ديدن او از روي صندلي بلند شد و به طرفش رفت نگاه دكتر و خانم راكفلر هم به طرفش چرخيد:
- دكتر من اماده ام
- من بايد باهات صحبت كنم دخترم
- دكتر بهتره بريم بيرون از اتاق
دكتر سري به علامت منفي تكان داد و گفت
- نه نه همين جا خوبه مي خوام همتون بشنويد
- موضوع خاصي وجود داره
دكتر لبخندي سرشار از رضايت زد و گفت
- اومدم مژده بدم يه پديده نادر اتفاق افتاده تيم پزشكي هم باورش نمي شه تومور از اخرين ازمايش تا به حال هيچ پيشرفتي نكرده به اندازه يه سر سوزن باورتون مي شه اگه بگم كمتر از معجزه نيست باور مي كنيد؟
خانم راكفلر در ميان گريه گفت
- يعني ارميتا زنده مي مونه اره زنده مي مونه...
دكتر با اطمينان گفت
- نه تنها زنده مي مونه بلكه تيم پزشكي قول دادن كه هيچ لطمه اي به بينائيش نخوره اون سالم از اتاق عمل بيرون مي اد شما فقط بايد براش دعا كنيد
سپس به طرف ارميتا رفت نگاهي مهربان به او انداخت و گفت
-انگار يكي اون بالا خيلي هواتو داره دعا كن پيش پدرت رو سفيد بشم
ارميتا با ارامش بيشتري خودش را اماده رفتن به اتاق عمل كرد.
( ادامه دارد.....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و پنجم
نفهميد چه مدت گذشت كه نوري چشمهايش را ازرد با كم تر شدن نور چهره اي جلوي چشمهايش جان گرفت دكتر سرافراز در حالي كه يكي از چشمهاي ارميتا را با انگشت باز نگه داشته بود گفت
- مي تونيد منو ببينيد خانم ارميتا؟
ارميتا چشمهايش را گشود دكتر دوباره نور را جلوي صورتش گرفت و دخترك به سرعت چشمهايش را بست دكتر لبخندي پيروزمندانه زد و گفت
- خيلي خوبه همه چيز خيلي خوب پيش رفت تو دختر شجاعي هستي خوشحالم
خانم و اقاي راكفلر بي صبرانه منتظر امدن دكتر سرافراز بودند با خارج شدن تيم پزشكي از اتاق اقاي راكفلر مضطرب به طرف انها رفت و رو به دكتر سرافراز پرسيد
- چي شد دكتر حالش خوبه؟
- به نور حساسيت نشون داد و اين علامت خوبيه بعد از اين كه هوشياريش را كامل بدست اورد مي تونيد به ديدنش بريد
خانم راكفلر در حالي كه از خوشحالي اشك مي ريخت گفت
- خيلي متشكرم دكتر اين از لطف شما بود
- نه خانم هر چي هست لطف خداست
در دوران نقاهت علي رغم تلاشي كه براي از ياد بردن شهياد كرده بود دلش بشدت هواي او را مي كرد
زمان پيش مي رفت و حال ارميتا روز به روز بهتر مي شد بايد خود را براي ورود به دانشگاه اماده مي كرد و اين يعني شروع يك زندگي جديد و بدون خاطرات خوب و بد گذشته شب قبل پدربزرگ گفته بود كه دختر يكي از دوستان رابرت هم در رشته او پذيرفته شده و مشخصات ظاهري او را براي ارميتا شرح داده بود
- مي خوايستم امشب دعوتشون كنم اما ظاهرا منزل يكي از دوستانشون دعوت بودن وقتي خودم به ديدنش رفتم تا بيشتر باهاش اشنا بشم عكسي از تو نشونش دادم به نظرم فردا بتونه به راحتي پيدات كنه اصالتا متعلق به اينجا نيستن اهل تركيه ان وقتي كاترينا پنج ساله بود پدرش به خاطر بعضي از مسائل كاري به اينجا امد بعد از مدتي خانواده اش هم به اون ملحق شدن مي بيني ارميتا زندگي كردن اينجا اون قدر كه تو فكر مي كني براي غريبه ها سخت نيست به هر حال يه جوري سعي كردن عادت كنند كاري كه تو هم بايد ياد بگيري
ارميتا اصلا حوصله بحث نداشت بنابراين سعي كرد سكوت كند
**
با ورود به محوطه دانشگاه حس كرد شوق و ذوقش براي درس خواندن فزوني يافته است به نرمي راه ساختمان را در پيش گرفت حتي خودش هم نمي دانست زندگي در اين محيط تازه چقدر مي تواند او را در تصميمي كه گرفته مردد كند ولي به خوبي مي دانست بايد تا پايان تحصيلاتش صبر كند با رسيدن به داخل ساختمان نگاهي به شماره كلاسش انداخت در لحظه ورود به كلاس نگاه ها به سويش چرخيد روي يك صندلي در گوشه اي از كلاس جاي گرفت پسري كه جلويش نشسته بود به طرفش برگشت و با لودگي گفت
- سلام دختر زيباي شرقي!
ارميتا لحظه اي به پسر خيره شد و چشمهاي پرخشمش را به او دوخت پسرك ابروهايش را بالا داد و گفت:
- اوه چه بداخلاق !
با ورود استاد سر و صداها خوابيد استاد نگاهي به دانشجويان انداخت و بعد از سلام ورود انها را به دانشگاه تبريك گفت و برايشان ارزوي موفقيت كرد در كلاس دوباره باز شد و دختري با شيطنت داخل شد
- سلام استاد معذرت مي خوام
نگاهي گذارا به كلاس انداخت و روي چهره ارميتا ثابت ماند و با خوشحالي فرياد كشيد:
- هي .... تو.....
- صداي تك سرفه استاد او را متوجه جو كلاس كرد دخترك صاف ايستاد و دوباره گفت:
- معذرت مي خوام.
صداي خنده بچه ها بلند شد ارميتا نگاهي دقيق تر به دخترك انداخت همان طور كه پدربزرگ گفته بود كاترينا دختري بود با قيافه اي كاملا اسيايي چشم و ابرويي مشكي و موهايي بي حالت و پركلاغي كه روي شانه هايش افتاده بود اما پوستش كمي گندمي به نظر مي رسيد. كاترينا از استاد اجازه نشستن خواست ارام به طرف صندلي خالي كنار ارميتا رفت و روي ان جا گرفت و به سلام كوتاهي به او اكتفا كرد ارميتا بيشتر از ان كه حواسش به درس باشد به كاترينا بود دختري كه به اندازه شيطنتي كه از نگاهش مي باريد ساعي به نظر مي امد استاد نگاهي به ساعتش انداخت و اتمام درس از اعلام و ضمن ارزوي موفقيت در طول ترم كلاس را ترك كرد كاترينا قبل از اين كه وسايلش را جمع كند با اشتياق به طرف ارميتا برگشت و دستش را صميمانه فشرد:
- دوباره سلام من كاترينا هستم تو هم بايد ارميتا باشي
ارميتا لبخندي زد و گفت:
- بله خوب منو شناختين
كاترينا متعجب به ارميتا نگريست و لحظه اي بعد با خنده گفت
- تو چقدر با مزه انگليسي صحبت مي كني
سپس با همان شيطنت شيرين شروع به صحبت كرد انقدر غرق صحبت بود كه هيچ كدام متوجه گذر زمان نشدند.
- واي كاترينا دير شد!
هر دوبه سرعت كلاس را ترك كردند و با رسيدن به پشت در كلاس بعدي لحظه اي نفس تازه كردند و وارد شدند استاد لحظه اي نگاهش را به هر دوي انها انداخت و گفت:
- فكر نمي كنيد خيلي دير رسيدين خانومها ؟
ارميتا اهسته گفت:
- متاسفم ما متوجه گذشت زمان نشديم.
لحظه اي نگاه ها متوجه ارميتا شد و استاد گفت:
- تو ايراني هستي؟
ارميتا سرش را تكان داد و گفت:
- بله استاد
استاد كمي به انها نزديك شد موهاي سفيدش را پشت سرش جمع كرده بود و با قدمهاي مصمم مي خواست جذبه اش را به نمايش بگذارد.
- بعد از معرفي كردنتون مي تونيد بنشينيد
هنگامي كه ارميتا نام راكفلر را به زبان راند استاد متعجب سرش را بلند كرد و گفت
- ارميتا راكفلر پس تو بايد نوه پاتريك باشي
- بله همين طوره
استاد لبخندي پرمحبت زد و گفت
- و دختر رابرت پاتريك از دوستان نزديك منه و را برت پسرش از دانشجويان خودم در اين دانشكده . اون پسر فوق العاده باهوشي بود به خاطر مرگش متاسفم
ارميتا تشكر كرد
- پاتريك بهم گفته دختر رابرت در اين دانشكده پذيرش شده. خوشحالم كه مي خواي كنار پدربزرگت بموني اون خيلي تنهاست
ارميتا لحظه اي سكوت كرد و گفت
- من بعد از تموم شدن درسم بايد برگردم
استاد سرش را تكان داد و گفت
- برات ارزوي موفقيت مي كنم من دكتر ملسون هستم استاد ادبيات انگليسي اميدوارم لحظات خوشي رو با همه شما داشته باشم.
( ادامه دارد....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و ششم
هنگام شام ، قبل از اين كه پدربزرگ شروع كند رو به ارميتا گفت
- امروز به طور اتفاقي دكتر ملسون رو ديدم
ارميتا سرش را بالا اورد و گفت
- با من بوديدي؟
- بله با شما هستم
ارميتا متعجب گفت
- خب!
- صحبت در مورد تو بود بهش گفتي بعد از تموم شدن درست مي خواي برگردي ايران؟
ارميتا نگاه معنا داري به مادر بزرگ انداخت انگار با خواهش مي گفت كه اصلا حوصله ان بحث پرجنجال را ندارد خانم راكفلر رو به همسرش گفت
- پاتريك تو كه عادت نداشتي سر ميز غذا صحبت كني مي شه لطفا بحث درباره اين موضوع به بعد از شام موكول بشه؟
اما اقاي راكفلر كه همچنان به ارميتا نگاه مي كرد گفت
- مي خوام بدونم...مگه ما با هم قرار نذاشتيم؟
ارميتا سرش را پايين انداخت :
- نمي دونستم خبرچينهاتون تو دانشكده هم دست از سرم بر نمي دارن
- بس كن تو خيلي گستاخي
ارميتا سكوت كرد
پدر بزرگ قاطع و محكم گفت
- تو همين جا مي موني حرف ديگه اي نداريم
ارميتا بدون اين كه دست به غذايش بزند از پشت ميز بلند شد و گفت
- شب بخير من بايد بخوابم
پدر بزرگ فرياد زد
- ارميتا تو داري لج مي كني
خانم راكفلر اعتراض كرد
- پاتريك خواهش مي كنم
ارميتا لحظه اي مردد ايستاد و سپس از سالن خارج شد اقاي راكفلر هم برخاست
- مي شه بپرسم مي خواي چه كار كني پاتريك
- نمي دونم بايد بيشتر فكر كنم
- اين اوضاع تا كي بايد ادامه داشته باشه من خسته شدم
اقاي راكفلر لحظه اي به همسرش نگريست سكوت كوتاهي برقرار شد و سپس گفت
- فكر ميك نم روش اشتباهي رو انتخاب كردم شايد كمي تغيير لازم باشه
و در ميان حيرت همسرش سالن را ترك كرد
اصرار هايش به پدربزرگ براي يك سفر كوتاه به ايران بي فايده بود و اقاي راكفلر اجازه نداد ارميتا براي تعطيلات به ايران برود پدر بزرگ بدون اين كه به او بنگرد گفت:
- گوش كن ارميتا نه الان نه هيچ وقت ديگه تو اين چهار سال بهت اجازه نمي دم اينو مطمئن باش
لحظه اي احساس كرد از همه چيز بيزار است حتي از خودش با ان لبخندهاي تصنعي كه شب عيد به مهمانها مي زد و از اشنائي شان ابراز خوشحالي ميك رد نگاهش به هداياي دوستانش افتاد كه قبل از كريسمس به دستش رسيده بود مطمئنا انها شب خوبي را پشت سر گذاشته بودند
پدر بزرگ شيوه جديدي در پيش گرفت و اين در نظر ارميتا و مادر بزرگ كاملا مشهود بود اقاي رافكلر بيش از اندازه تغيير كرده بود او بيشتر وقتش را با همسر و نوه اش مي گذراند و مسئوليت اكثر كارهايش را به دست وكيلش سپرده بود ارميتا اصلا سر در نمي اورد اما به هر حال مجبور بود به همراه انها در مجالس مختلف جشن و مهماني و مسافرتهاي گوناگون شركت كند اقاي راكفلر به خوبي راهش را بلد بود او فكر دختر جوان را ان چنان درگير اين مسائل كرده بود كه كمتر معطوف گذشته شود پدر بزرگ نمي خواست تنها يادگار را از دست بدهد مي دانست ارميتا يك دختر جوان است و مي تواند خودش را به محيط جديد عادت بدهد فقط كمي توجه و رسيدگي لازم داشت او نهايت سعي اش را مي كرد تا تنها وارث راكفلر را نزد خودش نگه دارد
زمان پيش مي رفت ارميتا به اين باور رسيده بود كه متعلق به اين زندگي است او چنان محصور شده بود كه گاهي فكر مي كرد گذشته ها به نظر احمقانه و مسخره مي امد او جوان خوش پوش خوشرو در عين حال مغرور زيبا و جذاب بود به بهترين شكل در مجالس حضور پيدا مي كرد
از گذشته ها در ذهنش به جز تصويري محو چيزي باقي نمانده بود و شهياد در ذهنش خاطره اي بي تكرار باقي ماند.
**
نظر كاترينا به جعبه زيبايي جلوي ماشين جلب شد
- مي تونم داخلشو ببينم؟
- البته
كاترينا با دقت در جعبه را گشود و با فريادي از شوق گفت
- سرويش برليان فوق العادست يه شاهكاره هنريه
ارميتا ارام گفت
- هديه پدر بزرگه در جشن فردا شب ازش استفاده مي كنم
- فردا شب بزرگيه مگه نه؟
ارميتا لبخند كمرنگ و زيبايي زد كاترينا دوباره ادامه داد
- تو بايد فردا شب فرد مورد نظرت رو براي ازدواج اعلام كني اين كار رو مي كني
و با سكوت ارميتا لبخندي زد و با صميميت گفت
- اميدوارم لياقت تو رو داشته باشه
ارميتا سكوت كرد
كاترينا با جمله اي او را بر اشفت- فردا اين گردنبندي رو كه گردنته در بيار خيلي قديمي شده
نه كاترينا اين يه خاطره اس دلم نمي خواد ازش جدا بشم.
با نزديك شدن به مركز خريد كاترينا گفت
- ارميتا داخل ماشين منتظر بمون فقط بايد تحويل بگيرم و زود مي يام ده دقيقه از رفتن كاترينا مي گذشت ارميتا از ماشين پياده شد و نگاهي به اطراف انداخت خبري از او نبود به ماشين تكيه دا د وافكارش غرق شد شايد حق با كاترينا بود فردا شب ش بزرگي در زندگي من خواهد بود بايد مهمترين تصميم زندگي را اعلام كنم.
اين قول را دو سال پيش زماني كه تصميمي قاطع خود را براي ماندن گرفت به پدربزرگگ داد او قول داده بود شب جشن كريسمس بعد از اتمام شدن درسش براي ازدواج تصميمي بگيرد صداي دختر بچه اي كه به فارسي سلام داد او را از سرزمين افكارش بيرون كشيد متعجب سر بلند كرد و از ديدن صحنه روبرويش ميخكوب شد
بي اختيار به جلو خم شد
- هانا جان!
هانا لبخند دلنشيني زد ارميتا به طرفش رفت ا و را در اغوش كشيد
- چقدر زيبا و بزرگ شدي
هانا مودبانه تشكر كرد ارميتا متعجب گفت
- تو اينجا چه كار مي كني تنهايي؟
هانا گفت
- نه با مامي و دايي شهياد اومدم ما امشب مي خوايم بريم پاريس براي جشن كريسمس
سپس اشاره اي به همان مركز خريدي كه كاترينا رفته بود كرد و گفت
- اونا الان اونجان
ارميتا احساس كرد چيزي در درونش اتش گرفت و وجودش را به لرزه انداخت نفسش به سختي بالا امد تمام خاطرات گذشته براي لحظه اي مقابل ديدگانش جان گرفت و او را با خود همراه ساخت زماني كه به خود امد قطره اي اشك صورتش را خيس كرده بود هانا كنجكاوانه پرسيد:
- داري گريه مي كني؟
دستمالي از جيب پالتويش در اورد و به دست او داد ارميتا در ميان گريه لبخندي زد و تشكر كرد صداي كاترينا ان دو را متوجه كرد
-ببخشيد كه دير شد داشتن سفارش...
اما با ديدن چهره گريان ارميتا ادامه حرفش را فرو خورد ارميتا ناتوان از جايش تكان خورد و به نرمي گونه هانا را بوسيد.و گفت:
- من بايد برم
هانا كه همچنان با كنجكاوي او را مي نگريست گفت
- دلم برات تنگ مي شه
ارميتا لحظه اي مردد ايستاد اما به سرعت تصميمش عوض شد و به طرف ماشين رفت قبل از رسيدن بي اختيار نگاهش به جلو مركز خريد برگشت و در همان لحظه شهياد قدم به بيرون گذاشت و ناخوداگاه چشمهايش به ان سو چرخيد از ديدن او به شدت شوكه شد طوري كه احساس كرد توان حركتش را از دست داده است چيزي در درونش لرزيد چشمهايش را بست و سعي كرد ارام بگيرد ارميتا به نرمي داخل ماشين جاي گرفت كاترينا هم پشت رل نشست
- شما چي به هم گفتين نمي فهمم اخه چرا گريه مي كني
- هيچي
- حالا اين دختر كوچولوي خوشگل انلگيسي متوجه مي شه؟
ارميتا به نشانه تاييد سرش را تكان داد كاترينا به طرف هانا برگشت و گفت
- خداحافظ خانم كوچولو
ارميتا هنگام دور شدن لحظه اي به عقب برگشت هانا به ارامي دستش را برايش تكان داد اما ديگر اثري از شهياد نبود
--
(ادامه دارد.....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و هفتم
صداي مادر بزرگ به گوشش رسيد:
- ارميتا عزيزم مهمونا به خاطر تو اومدن امشب شب توئه خواهش مي كنم سريع تر بيا پايين
در به ارامي باز شد و خانم راكفلر به داخل امد ارميتا به طرفش چرخيد و قدمي نزديك تر رفت. خانم راكفلر با هيجان و اشتياق به او چشم دوخت يادگار رابرت در لباس زيبايش فوق العاده شده بود دستهايش در دستكش هاي بلند ساتن سفيدي پنهان شده و ميك اپ صورتش و ارايش موهايش با ان نيم تاج بلند و درخشنده صد چندان جذابترش كرده بود.
نگاه مهربان مادر برگ روي ارميتا ثابت ماند چشمهاي ارميتا به اشك نشسته بود فاصله بينشان را با قدمهايي كوتاه طي كرد و با نوازش گونه هايش گفت
- تو چت شده ارميتا؟
و با لبخندي به شوخي ادامه داد
- تو كه قصد نداري زحمت ارايشگر رو حروم كني پس لطفا اشكاتو پاك كن
ارميتا كمي سرش را بالا گرفت و به طرف جعبه جواهري كه روي ميز توالت بود رفت مشتش را گشود گردنبندي كه شهياد به او داده بود شروع به خودنمايي كرد مادر بزرگ به طرفش رفت
- خداي من خيلي زيباست
- هديه يه دوسته در اخرين جشن تو ايران
- دوست خوش سليقه اي داشتي
- متشكرم
- خب حالا اين دختر خوب مي خواد با من بياد
ارميتا گردنبند را در جعبه اش قرار داد و همراه مادر بزرگ از اتاق خارج شد
كنار مادر بزرگ با ابهت به تمام ميهمانان خوش امد گفت و نگاهش را در جستجوي كاترينا به اطراف چرخاند در لحظه كوتاهي متوجه صحبت مونيكا شد كه از كنارش مي گذشت
- اين طور كه از خانم راكفلر شنيدم يه پسر ايرانيه گويا پسر يكي از دوستان رابرت بوده
اليزا با هيجان گفت
- شنيده بودم مشرق زمين دختراي زيبايي داره اما نمي دونستم پسراشم تا اين حد جذابند
مونيكا متوجه ارميتا شد و گفت
- طوري شده ارميتا
ارميتا به طرفشان برگشت و با لبخندي گفت
- اوه نه فقط كفشام كمي اديتم مي كنه فكر مي كنم به خاطر پاشنه هاي بلندشه معذرت مي خوام من بايد برم
حرف هاي انها انقدر ارميتا را در فكر فرو برد كه متوجه كاترينا نشد
- ارميتا با توام ارميتا حواست كجاست
ارميتا برگشت. كاترينا فريادي از شوق كشيد و گفت:
- هي دختر تو محشر شدي كريسمس مبارك
- كريسمس شما هم مبارك تو كجا بودي؟
كاترينا كمي به او نزديك شد و گفت
- تو اون پسره رو ديدي؟
- كدوم پسره
- اون پسر جذاب و زيباي شرقي همه دارن درباره اون صحبت مي كنن
- نمي دونم در مورد كي صحبت مي كني!
كاترينا دستش را گرفت و گفت:
- بيا بريم شايد پدربزرگت بتونه جواب بده
ارميتا كلافه و كنجكاو گفت
- پس چرا من نمي بينمش
عطر اشنايي فضاي اطرافش را پر كرده لحظه اي فكر كرد به گذشته ها برگشته و در گذر تكرار لحظه ها قرار دارد به شدت دچار هيان شده بود با اين كه دلش مي خواست همه چيز واقعي و او با تمام وجود نظاره گرشباشد سعي كرد ارام بماند و مانند دختر بچه هاي احساساتي رفتار نكند
اگر اين بار هم رويا بود دلش مي كشست لحظات به كندي مي گذشت شهياد بي تابانه با دو قدم كوتاه مقابلش قرار گرفت ارميتا به سرعت چشمهايش را بست صداي گيراي شهياد در كنار گوشش زمزمه وار گفت
- سلام فرشته كوچولو مي دونم منو از ياد بردي اما من دلم برات تنگ شده بود
سپس با ظرافت صورتش را بالا اورد
- حالا مي توني چشماتو باز كني و مطمئن باشي من رويا نيستم اين واقعيته
ارميتا چشمهايش را گشود شهياد درست روبرويش ايستاده بود در فاصله يك قدمي او
- سلام
لبهاي ارميتا حركتي نكرد شهياد نگاه پرحرارتش را به چشمهاي ناباور او دوخته بود
ارميتا اهسته گفت
- تو الان بايد پاريس باشي
شهياد با لحن طنز الودش گفت
- خوشحالم كه صداتو شنيدم ديگه داشتم از شنيدن صدات نا اميد مي شدم مي دوني چند ساله منتظرم تلفن زنگ بزنه و صداتو بشنوم؟
گونه هاي ارميتا به سرعت رنگ عوض كرد و سكوتش باعث شد تا شهياد با لحني شيطنت بار بگويد
- اصولا وقتي دختر خانم هاي جوان مرد مورد علاقه شون رو مي بينن اينطور دچار هيجان و احساسات مي شن و گونه هاشون گل مي اندازه!
ارميتا تنها يه نيم نگاهي به جاي پاسخ اكتفا كرد شهياد اين بار با لحني ارام و جدي گفت
- چقدر عوض شدي ارميتا
شهياد درست مي گفت حرفش فكر دختر جوان را به گذشته ها كشاند به اخرين جشن كه در ايران برگزار شد و ان مكالمات شيرين و طنز الودي كه بينشان رد و بدل شده بود
و حالا ارام و مطمئن روبروي شهياد ايستاده بود ارميتا لبخندي زد و متقابلا با شيطنت گفت
- شايد به اين خاطره كه امشب بايد فرد مورد علاقه ام رو براي ازدواج اعلام كنم
شهياد سر به زير انداخت و ارميتا دوباره گفت
- گذشت زمان ادما رو عوض مي كنه شايد هم عاقل تر اين حرفت رو مي ذارم به پاي تجربه اي كه تو گذشته داشتي
شهياد همان طور كه به پايين مي نگريست گفت
- بذار پاي تجربه اي كه در يه روز برفي با دختري كه يه زماني ديوانه وار عاشقم بود كسب كردم
ارميتا احساس كرد حرارتي داعتر از هميشه به صورتش دميد شهياد لحظه اي به چشمهاي ارميتا خيره شد نگاهش مستقيم و سوزنده بود و دخترك نمي فهميد چرا نمي توانست از كند نگاه او بگريزد چشمهاي سياهرنگ و زيباي شهياد باراني شد ارميتا اهسته گفت
- همه دارن نگاهمون مي كنن
شهياد با لحني عصبي گفت
- ديگه خسته شدم اينقدر مراقب نگاه ديگرون بودم.
ارميتا با صداي بغض الودي گفت
- شهياد!؟
شهياد نگاهش را به او دوخت و با مهرباني گفت
- جانم
و با سكوت ارميتا با اهنگ زيبايي زمزمه كرد
- كاش مي دونستم دختري كه هر روز دزدانه روي شيشه ماشينم يه شاخه گل مي ذاشت و با تلفن هاي شبانه اش خواب رو تا صبح از چشماي من مي دزديد حالا چه احساسي داره
ارميتا سعي كرد دل سركشش را مهار كند و خونسرد باشد شهياد دوباره گفت
- من امشب به خاطر تو اينجام فقط بهم نگو كه خيلي دير اومدم
ارميتا مستقيم به شهياد نگريست و خواست چيزي بگويد كه شهياد پيش دستي كرد
- اين طوري نگام نكن كه با اتيش نگات چيزي جز خاكستر ازم نمي مونه
سپس دستهايش را رها كرد و از او جدا شد ارميتا به خوبي فهميد كه او همان موقع مجلس را ترك خواهد كرد به مسير رفتنش چشم دوخت و شهياد در پشت پرده اشك به نرمي گم شد
اقاي راكفلر به همراه ارميتا از سالن جشن خارج شد تا به خواستش در جاي خلوتي كمي با هم صحبت كنند جشن به دقايق پاياني خود مي رسيد اما هنوز كسي از دوشيزه زيباي مجلس جوابي نشنيده بود لحن دختر جوان التماس اميز بود
- پدربزرگ خواهش مي كنم.
پدربزرگ متفكر از حرفهايي كه از ارميتا شنيده بود نگاهش كرد و گفت:
- مي دوني بعضي از اونايي كه تو سالن منتظر شنيدن جواب تواند چند وقته صبر كردن؟ شايد يه سال ، دوسال ... اصلا خودت بگو
- پدربزرگ خواهش مي كنم امشب نه بهم فرصت بدين فقط چند روز
اقاي راكفر سرش را تكان داد و گفت
- باشه ولي يادت باشه من تا هفته اينده ازت جواب مي خوام متوجه شدي؟
ارميتا با خوشحالي صورت پدربزرگ را بوسيد و گفت
- ممنونم
و با گرفتن بازويش دوباره به سالن جشن بازگشتند.
(ادامه دارد.....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و هشتم
چشمهاي پدربزرگ از ان چه شنيده بود گرد شده و رنگ صورتش لحظه به لحظه عوض مي شد ناگهان صداي فريادش ان چنان به هوا برخاست كه ارميتا و خانم راكفلر را به شدت از جا پراند:
- مي فهمي چي داري مي گي؟!
ارميتا سعي كرد بر خود مسلط باشد
- من...من چيزي رو گفتم كه خودتون منتظر شنيدنش بودين.
آقاي راكفلر متعجب از بي پروايي نوه اش عصباني گفت:
- تو خيلي گستاخ شدي!
ارميتا متعجب گفت:
- شما داريد به من توهين مي كنيد پدربزرگ
- لطفا ساكت باش نمي خوام چيزي بشنوم بعد از اين همه وقت كه مارو چشم انتظار گذاشتي اين چه جوابيه كه مي دي؟
ارميتا خواست حرفي بزند اما اقاي راكفلر عصباني تر از قبل گفت:
- حرفها تو نشنيده مي گيرم و دوباره ازت مي پرسم از مهمونهاي شب عيد چه كسي رو براي ازدواج انتخاب كردي؟
ارميتا اهسته گفت:
- ولي من منصرف نشدم
آقاي راكفلر زير چشمي نگاهي به ارميتا انداخت و خود را روي مبل رها كرد ارميتا احساس كرد پدربزرگ به سختي در كنترل رفتارش دارد. نزديك مادربزرگ رفت و دستهاي يخ زده اش را به دست او سپرد اقاي راكفلر در حالي كه دستمال گردنش را شل مي كرد بي حوصله از جايش برخاست و با كشيدن چند نفس عميق رو به ارميتا گفت
- خيلي دلم مي خواد يكي بهم بگه تمام حرفهايي كه شنيدم يه كابوس وحشتناك بود
سكوت سنگيني كه در سالن جا خوش كرده بود تنها لحظه اي دوام اورد و بعد از ان ان صداي خشمگين پدربزرگ مانند موجي سنگين به ان دو برخورد كرد
- من بايد با تو چه كار كنم ارميتا؟ يك هفته از اون جشن گذشته و حالا داري مي گي مي خواي برگردي ايران و با آن پسرك ازدواج كني؟
ارميتا سر به زير انداخت و با چند بار پلك زدن سعي كرد از فرو ريختن اشكهايش جلوگيري كند پدربزرگ لحظه اي به چهره در هم يگانه نوه اش خيره شد و پشت به او كرد و اهسته گفت
- مي ري به اتاقت و تا زماني كه نظرت عوض نشده حق بيرون امدن نداري
خانم راكفلر معترض و ناراحت گفت:
- پاتريك خواهش مي كنم
- همين كه گفتم
ارميتا بي صدا سالن را ترك كرد خانم راكفلر كه صدايش از بغض مي لرزيد گفت
- چقدر بي احساسي چقدر سخت....
و لحظه اي بعد در سالن كسي جز اقاي راكفلر كه در افكارش غرق شده بود به چشم نمي خورد
ارميتا اندام خسته اش را روي تخت انداخت و نفس عميقي از سينه بيرون داد با ان همه خستگي حتي خواب هم از چشمهايش فرار مي كرد لحظه اي از ياد شهياد جدا نمي شد وجود تشنه اش از ديدن دوباره او هنوز سيراب نشده بود و لحظه اي بعد مادر بزرگ را بالاي سرش ديد به احترام او از جا برخاست و لبه تخت نشست.
- نمي خواي تمومش كني؟
ارميتا به جاي جواب ارام و بي صدا اشك ريخت خانم راكفلر با مهرباني دستاش را در دست گرفت و گفت:
- كاش مي دونستم كسي كه لياقت ريختن اين همه اشك پاك و بي ريا رو پيدا كرده كيه اخه تو اين همه اشك رو از كجا مي ياري دختركم.؟
- دلم گرفته مادر بزرگ احساس مي كنم اين شهر با همه بزرگيش برام مثل زنداني شده كه دارم توش خفه مي شم
سپس اهسته زمزمه كرد:
- مادربزرگ من بايد برگردم خواهش مي كنم
- ما دوستت داريم ارميتا مي توني اينو باور كني؟
ارميتا نگاه مغموم و اشك الودش را به مادر بزرگ دوخت و گفت:
- اگه دوستم داريد بذاريد برگردم ايران من بايد برگردم به خدا منم قلب دارم احساس دارم ديگه طاقت ندارم
مادربزرگ تنها با درماندگي سرش را تكان داد و او ا تنها گذاشت
خاطرات شهياد و نگاه اخرش دست از سرش بر نمي داشت بي تاب شده بود به نقطه اي خيره و در افكارش غوطه ور شد
شايد اگر ان روز با كاترينا براي گرفتن سفارش همراه نمي شد شايد اگر هانا با هوش زيادش او را نمي شناخت و متوجه اش نمي شد شايد اگر شهياد به جشن نمي امد...
صداي ضربه هاي در ارامش و خلسه اش را در هم شكست
- ارميتا عزيزم بيداري؟
- بله مادربزرگ بفرمائيد
صدايش خسته و بي روح بود
- تو حالت خوبه؟
ارميتا با حركت سر پاسخ مثبت داد
- پس بهتره همراه من بياي پايين پدربزرگ مي خواد باهات صحبت كنه
ارميتا ناباورانه به چهره مادربزرگ نگريست
- در مورد...
حركت سر خانم راكفلر به نشانه تائيد انتظار خسته كننده چند روزه اش را پايان داد
ارميتا مانند بچه اي بي قرار به اغوش مادربزرگش پريد
مادر بزرگ بازويش را اهسته فشرد و با لبخندي گرفت گفت
- بهتره لباساتو عوض كني و همراه من بياي
اقاي راكفلر كه در مبل فرو رفته وبه نقطه اي خيره شده بود با ورود همسر و نوه اش كمي جا به جا شد.
- سلام پدربزرگ
- سلام مي شه خواهش كنم روبروي من بنشيني؟
- لبته
خانم راكفر هم كنار همسرش جاي گرفت
فكر ميك نم بدوني مي خوايم در چه مورد صحبت كنيم
ارميتا پاسخي نداد پدربزرگ دوباره گفت
- خب
لحظه اي مكث كرد و ادامه داد:
- تو ازادي با هر كسي كه خواستي ازدواج كني اما تو يه راكفلري و حق نداري ما رو تنها بذاري نمي تونم اجازه بدم به ايران برگردي تو تنها يادگار رابرتي
ارميتا در حالي كه سعي مي كرد خوددار باشد گفت
- بهتره به اتاقم برگردم ظاهرا به نتيجه نمي رسيم
اقاي راكفلر خود را به ناداني زد و گفت
- متوجه منظورت نمي شم
- شما غير مستقيم از من مي خوايد كه نظرمو در مورد ازدواج عوض كنم
پدربزرگ مستقيم به ارميتا چشم دوخت و گفت
- اين نظر توئه اما حرف من همينه كه گفتم
ارميتا مانند جرقه از جا پريد و گفت:
- شما نمي تونيد پدربزرگ...
آقاي راكفلر خونسرد جواب داد:
- چي رو نمي تونم ارميتا!؟
- هيچ وقت تصميمم عوض نمي شه حتي اگه مجبور باشم تمام عمر تو اون اتاق زنداني باشم
پدربزرگ پوزخندي زد و گفت
- مي دونم چقدر لجبازي تو هم مثل پدرتي ارميتا
- اگر غير اين بود كه حالا اينجا نبودم من دختر پدرم هستم
- تو عقلتو از دست دادي دختر
ارميتا اخرين تيرش را رها كرد
- اره ترجيح مي دم بي عقل باشم تا بي عشق
اقاي راكفلر از جايش برخاست با صداي بلند و جدي گفت
- سوگند مي خورم ارميتا اگر نخواي تصميمت رو عوض كني براي هميشه از خانواده راكفلر طردت مي كنم.
خانم راكفلر پريشان و اشفته به سرعت رو به همسرش گفت
- پاتريك تو حق نداري.
- من چي حقي ندارم خانم چه حقي ندارم؟
- پاتريك....خواهش مي كنم
پدربزرگ جدي تر و سخت تر گفت
- نه تنها طردش مي كنم بلكه از ارث بزرگ راكفلر هم محرومش مي كنم
- اين اجازه رو بهت نمي دم پاتريك اخه چرا؟
- چون اون همه رو فريب داد و با همه ما در تمام اين مدت بازي كرد
ارميتا بغض الود گفت
- اين طور نيست پدربزرگ من قصدي نداشتم من نمي خواستم فريبتون بدم قسم مي خورم اين يه اتفاق بود سرنوش.....
آقاي راكفلر با نگاهي سرزنش اميز گفت
- چرا زودتربهمون نگفتي ارميتا چرا زير قولت زدي؟
ارميتا فقط سكوت كرد و هيچ جوابي نداد حق با پدربزرگ بود و مي دانست سكوتش اوضاع را از ان چه هست خرابتر مي كند اما هر چه كرد نتوانست چيزي بگويد اقاي راكفلر ارامتر شده بود
- چرا زودتر بهم نگفتي؟
ارميتا اشك ريزان گفت
- نمي دونستم اين طوري مي شه پدربزرگ به روح پدر قسم نمي دونستم
- حالا برامون توضيح بده
ارميتا با پشت دست اشك هايش را پاك كرد و لحظه اي به هر دوي انها نگريست فضاي سالن در سكوت فرو رفته بود پدربزرگ با لحني معنا دار گفت
- اره نمي دوني تو هر موقع كه نمي خواي جواب بدي مي گي نمي دونم مثل هميشه
- تو مي خواي چي كار كني پاتريك منظورت از اين لحن حرف زدن چيه؟
آقاي راكفلر در پاسخ همسرش بدون اين كه به ارميتا نگاه كند گفت:
- من ديگه چيزي نمي گم اگه اين شرايط رو نمي پذيره بايد زودتر اينجا رو ترك كنه
خانم راكفلر عصبي گفت
-بهت اجازه نمي دم اين كار رو بكني پاتريك ارميتا نوه ماست دختر رابرت اگه تو مي توني به راحتي چشماتو روي همه چيز ببندي من نمي تونم مي فهمي؟
در صدا اقاي راكفلر خشم و ناراحتي موج مي زد
- حرفمو پس نمي گيرم تنها كاري كه برات مي تونم بكنم اينه كه با وكيل پدرت صحبت كنم تا رسما اداره اموال رابرت رو به عهده بگيره و مقدمات ورودتو اماده كنه اميدوارم زندگي راحتي اونجا داشته باشي اما بايد براي هميشه ما رو فراموش كني
ارميتا بغض الود گفت
- برام ارزوي خوشبختي كنيد پدربزرگ!
اقاي راكفلر اهسته و غمگين زمزمه كرد
- پدرت هم يه روز همين رو ازم خواست از سرنوشت گريزي نيست و ارام از سالن خارج شد
از اين كه به خانه دوران كودكي اش بر مي گشت احساس خوبي داشت ولي طرد شدن نزد تنها كساني كه باريش مانده بودند به شدت ازارش مي داد حالا تنهايي را با تمام وجود حس مي كرد چشمهايش به ساعت خيره ماند چهار ساعت ديگر راننده به دنبالش مي امد و براي هميشه با عزيزانش وداع مي كرد
ناگهان در اتاق باز شد و كاترينا نفس زنان وارد شد
- ار...ارميتا...
- كاترينا!
كاترينا با قدمهاي بلندي خود را به او رساند دستهايش را گرفت و در ميان هق هق گريه گفت
- تو...يعني تو داري براي هميشه از اينجا مي ري؟ من....نمي تونم..
ارميتا تبسم تلخي بر لب نشاند و گفت
- همه تون رو دوست دارم دلم براتون تنگ مي شه.
- هنوزم باورم نمي شه نمي دونم چي بايد بگم
ارميتا نجوا كنان گفت
- هيچي نگو عزيزم تو ديگه سرزنشم نكن من به جاي ي مي رم كه از اول هم بايد مي موندم
كاترينا سرش را تكان داد و در حالي كه مي گريست گفت
- نه نه نمي خوام سرزنشت كنم
سپس با لبخند گرمي بازوهاي ارميتا را با ملايمت فشرد
- مطمئنم بهترين راه رو براي خوشبختيت انتخاب كردي منم از صميم قلب برات همين ارزو رو دارم فقط فقط قول بده هيچ وقت فراموشم نكني
ارميتا به سختي او را به خود فشرد و نجوا كرد
- متشكرم
(ادامه دارد.....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت بيست و نهم
با صداي كاپيتان كه ورود به خاك ايران را اطلاع مي داد تپش قلبش شدت گرفت هنوز برايش مشكل بود باور كند بي اختيار چشمهايش از اشك پر شد دلش مي خواست قبل از هر چيز به ديدن پدر و مادرش برود نفهميد چه موقع كارش در سالن فرودگاه به اتمام رسيد و در ماشين جاي گرفت زماني كه به گورستان رسيد نفس عميقي كشيد و با قدم هايي منظم و ارام به سوي ارامگاه پدر و مادرش رفت دسته گل ها را روي قبرشان گذاشت و نگاهي به جايگاه روبن انداخت به اخرين دسته گل در دستش نگريست قدمي جلوتر رفت و انر با رضايت به روبن سپرد لبخند كمرنگي زد و براي ارامش روح همگي انها دعا خواند
**
ارميتا...؟!
ارميتا سلام كرد اما ديگر صدايي نشنيد دوباره گفت
- عسل جان لطفا در رو باز كن
اما باز هم سكوت متعجب به عقب رفت و به بدنه ماشين تكيه داد ناگهان در باز شد و عسل در استانه ان قرار گرفت چشمهايش درخشيد و با لبخند زيبايي گفت
- سلام من اومدم
عسل همچنان ناباورانه و با قدمهايي سنگين فاصله بينشان را طي كرد ارميتا دسته گل را به طرفش گرفت و دوباره گفت
- سلام كردم عسل خانم
عسل ناگهان او را محكم در اغوش كشيد و با صداي بلند گريست ارميتا كمي منتظر ماند تا ارام شود سپس او را از خود جدا كرد و با اشاره به گل ها با اخمي ظاهري گفت
- دختر بد ..ببين چه كار كردي انقدر محكم بغلم كردي كه خراب شدن
عسل با تبسمي دلنشين نگاه مهربانش را به او دوخت ارميتا سر به زير انداخت و به نرمي به اعوشش بازگشت عسل نجوا كنان گفت
- خوش اومدي دلم خيلي برات تنگ شده بود
- منم همين طور اومدم كه بمونم
عسل با شادي وصف ناپذيري گفت
- جدي مي گي چطور پدربزرگ اجازه داد؟
ارميتا با تلخي گفت
- براي هميشه طردم كردند
عسل با چشم هايي كه از فرط تعجب بيش از اندازه گرد شده بود پرسيد
- طردت كردند تو چي داري مي گي براي چي؟
دختر جوان با صدايي كه موجهايي از خشم و ناراحتي در ان حس مي شد گفت
- نمي دونم يعني بهايي بود كه براي به دست اوردن عشقم پرداخت كردم
عسل با صداي لرزاني زمزمه كرد
- خداي من تو چه كار كردي؟
ارميتا سرش را كمي بالا برد و به اسمان ابري چشم دوخت سرماي استخوان سوزي وجودش را لرزاند نفس عميقي كشيد و با حركت ارام پلكها به اشكهايش ازادي بخشيد
صداي عسل او را به خود اورد
- متاسفم!
- مجبور شدم اونا منو سر دوراهي بدي قرار داده بودن
عسل همچون گذشته دستش را با صميميت فشرد و با همدردي گفت
- مي فهمم!
ارميتا چشمهاي عمگينش را به عسل دوخت چقدر دلش مي خواست ساعتها در اغوش مهربانش گريه كند عسل در حاليك ه او را به طرف داخل مي برد با شادي و محبتي كه در صدايش موج مي زد گفت
- مي خوام امشب تو رو به قشنگ ترين شب سال دعوت كنم به شرطي كه قول بدي براي امشب همه چي رو فراموش كني به جز من و خودت رو.
ارميتا به سرعت اشكهياش را پاك كرد و عصبي گفت
- به خودم قول داده بودم به تنهايي غلبه كنم و احساس ضعف نكنم تصميمي گرفتم قوي باشم و مشكلاتم رو به تنهايي حل كنم اما گاهي وقتا واقعا نمي شه تو اين لحظه ها از خودم به خاطر اين كه دچار ضعف مي شم بدم مي اد
عسل شانه هايش را فشرد و گفت
- تو دختر قوي و محكمي هستي اينو مطمئن باش
ارميتا نفس عميقي كشيد و گفت
- هميشه دوست داشتم به دختر خود ساخته باشم
- هستي عزيزم هستي
كمتر از يك هفته از امدن ارميتا مي گذشت در اين مدت تمام دوست و اشنايان به ديدنش امده بودند و در اين ميان باز هم غايب هميشگي شهياد بود صبح ششمين روز امدنش در سالن نشيمن ممشغول مطالعه كتابي بود كه خدمتكاري امدن عسل را خبر داد ارميتا با خوشرويي به استقبالش رفت
عسل دعوت نامه اي را به دستش داد و گفت
- براي توئه!
- به چه مناسبت؟!
عسل در حالي كه قهوه اش را شيرين مي كرد پاسخ داد
- سمين سالگرد ازدواج تينا و الكس
سپس به شوخي ادامه داد
- معلوم نيست اين پيرزن پيرمرد تا كي مي خوان سالگرد ازدواجشون رو اين طوري جشن بگيرن
ارميتا با صدا خنديد و گفت
- اگه جرات داري جلوي تينا بگو
عسل چشمكي زد و گفت
- ترجيح مي دم بين خودمون بمونه تو كه مي ياي
- حتما ميام
عسل با رضايت سرش را تكان داد و گفت
- پس خودم مي يام دنبالت
**
ارميتا براي اخرين بار نگاهي در اينه انداخت و از اتاق خارج شد مثل هميشه پله ها را دو تا يكي طي كرد تا عسل از بيش از اين منتظر نگذارد
بعد از رسيدن به محل برگزاري جشن ، حس عجيبي وجود ارميتا را در بر گرفت و مضطرب گفت
- نمي فهمم يه دفعه چرا دلشوره گرفتم
عسل ماشين را پارك كرد و نگران پرسيد:
- تو حالت خوبه؟
ارميتا لحظه اي كوتاه چشمهايش را بست و فقط گفت
- خوبم
عسل با برداشتن سبد گلي كه به زيبايي تزئين شده بود از ماشين پياده شد و گفت
- بريم؟
ارميتا سرش را به نشانه تائيد تكان داد تينا با ديدن انها لبخند زنان به استقبالشان رفت و در جواب سلام هر دو گفت
- سلام خوش اومديد
سپس رو به ارميتا ادامه داد:
- خوشحالم كه اومدي
- منم خوشحالم
عسل به همراه سبد گل دو جعبه كادوي كوچك را به دست تينا سپرد و گفت
- تبريك من و ارميتا رو هم بپذير
- مرسي لطف كردين
ارميتا پرسيد
- پس لنا كوچولو كجاست؟
- پيش پرستارش با حضور در اين جشن خسته مي شد
تينا دقايقي نزد ان دو بود و با ورود مهمانهاي تازه براي خوشامدگويي انها را ترك كرد
عسل متوجه يكي از دوستانش شد كه برايش دست تكان مي داد و با گفتن ((‌معذرت مي خوام الان بر مي گردم ))‌او را تنها گذاشت ارميتا قدم زنان به طرف ديگر باع رفت اكثر مهمانها را نمي شناخت و كمي احساس غريبگي مي كرد ناگاه از حركت ايستاد در يك لحظه نفسش بند امد به چشمهايش مطمئن بود اما دوباره نگاه كرد خود او بود با همان چشمهاي جذاب و گيرا كه در يك لحظه سرش را چرخاند و نگاهش با نگاه او پيوند خورد شهياد در كنار الكس و دو نفر ديگر ايستاده بود. با ديدن ارميتا ابروهاي كشيده اش با حالت زيبايي بالا رفت و برق نگاهش را در ان فاصله به راحتي به نمايش كشيد با لبخندي سرش را تكان داد كه انگار ورودش را خوشامد مي گفت ارميتا لرزش خفيفي را در دستهايش احساس كرد گرما تمام وجودش را فرا گرفت دوباره نگاهش با او افتاد گرم صحبت با اطرافيانش بود بي اختيار به طرفش قدم برداشت و در كمال ناباوري ديد شهياد هم به طرفش مي ايد قلبش به شدت مي زد دو قدم مانده بود كاملا روبرويش قرار بگيرد كه متوجه نگاه شهياد شد كه پشت سرش را نشانه رفته بود شهياد در يك لحظه به چشمهايش نگاه كرد و از كنارش رد شد كنار ميهمان تازه واردي ايستاد و با او مشغول احوالپرسي شد ارميتا غم زده سرش را پايين انداخت و به گوشه اي رفت رفتار شهياد برايش قابل توجيه نبود به خودش لعنت فرستاد كه چرا بازگشته است او به خاطر شهياد به همه چيز پشت پا زده و حالا با ديدن برخورد عاري از احساس او به شدت پشيمان شده بود
چشمهايش به اشك نشست و از جمع فرار كرد صداي گام هايي از پشت سرش سكوت را شكست مطمئن از حدسي كه زده بود با نفس عميق و كوتاهي خود را اماده كرد تا با او روبرو شود بي خيال به طرفش برگشت شهياد در فاصله چند قدمي او ايستاده بود و او را مي نگريست ان چند قدم را پيمود و بعد از سكوت كوتاهي گفت
- بالاخره اومدي؟
ارميتا به زحمت جلوي اشكهايش را گرفت هرگز فكر نمي كرد اينگونه دچار احساسات شود
- طوري شده؟!
ارميتا براي لحظه اي فكر كرد در حال فرو افتادن است چقدر بي رحمانه بي تفاوتي خود و هيجان و احساس او را به رخ مي كشيد چقدر سنگدل شده بود انگار كه اصلا حضور ارميتا را فراموش كرده بود و برايش چندان اهميتي نداشت. به سختي در جايش چرخيد و با دو قدم به عقب پشت به او ايستاد حس عجيب دوگانه اي داشت از اين جشن و همه كساني كه در ان حضور داشتند از اين مردي كه در كنارش ايستاده بود و حتي از خودش انقدر ضعيف به نظر مي رسيد بيزار بود و احساس حقارت مي كرد.
شهياد وباره پرسيد:
- جوابمو ندادي ارميتا پرسيدم طوري شده؟؟؟؟
( ادامه دارد....)

 

پاسخ : لحظه عاشقی

لحظه عاشقي
قسمت سي ام
كلامش عصبي بود ارميتا مي دانست او هم سر در گم شده اما چيزي نداشت كه بگويد به طرفش برگشت شهياد در برابر نگاه غضب الودش تنها تبسم كمرنگي كرد ارميتا با قدمهايي كند و لرزان از كنارش گذشت و با فاصله گرفتن از او به سمت ديگر باغ رفت حتي براي لحظه اي به عقب برنگشت حرارت داغ اشكها گونه اش را مي سوزاند با ديدن تينا كه با دو ظرف بستني به طرفش مي امد اشكهايش را پاك كرد و سعي كرد ارام باشد
تينا لبخندي زد و يكي از بستني ها را به دستش داد و گفت:
- چرا تنها ايستادي عسل كجاست؟
ارميتا با گرفتن بستني تشكري كرد و گفت
- داره با يكي از دوستاش صحبت مي كنه
تينا اولين قاشق بستني را در دهانش گذاشت و در حالي كه با ولع ان را مزمزه مي كرد كودكانه گفت
- من عاشق بستني ام!
ارميتا به حالت بامزه تينا در هنگام خوردن بستني نگريست و لبخند شيريني زد تينا كجكاوانه پرسيد:
- سرحال به نظر نمي رسي
- نه نه حالم خوبه
- پس چرا بستني تو نمي خوري؟!
- ممنونم ميل ندارم
تينا متوجه الكس شد كه به طرفشان مي امد الكس با رسيدن به انها با خوشرويي دقايقي را با ارميتا صحبت كرد و سپس رو به تينا گفت
- عزيزم مي شه همراه من بياي خانواده سارا تازه اومدن مي خوان تو رو ببينن
تينا رو به ارميتا گفت
- معذرت مي خوام كه تنهات مي ذارم دوباره مي يام پيشت
ارميتا با تبسمي ان دو را بدرقه كرد
صداي اشنايي از پشت سرش گفت
- ارميتا!
بي اختيار به طرف شهياد برگشت
- بستني دوست نداري؟
ارميتا به بستني اب شده در دستش نگاهي انداخت ظرف انرا روي ميز كنارش گذاشت و گفت:
- نه
سپس در جهت مخالف او به راه افتاد اما شهياد مصرانه به دنبالش رفت و گفت:
- باورم نمي شد دوباره تو رو ببينم
بغضش اجازه جواب دادن را از او گرفت شهياد كاملا با او همقدم شد سكوت زيبايي بينشان حاكم بود شهياد دوباره گفت:
- خوشحالم كه برگشتي
فقط همين! رفتار دور از انتظار شهياد وجودش را يكباره از عشق تهي كرد دلش مي خواست تلافي تمام حرفها و رفتارش را بكند با لحني ظاهرا بي تفاوت گفت
- اومدم اما نه به خاطر تو . من.... ديگه چيزي از تو به ياد ندارم
و قبل از اين كه اجازه حرفي را به شهياد بدهد او را مبهوت و متعجب در جاي خود باقي گذاشت و با قدمهاي تندي از او جدا شد
عسل با لبخند گفت
- كجا خانم چرا اينقدر با عجله
- مي خوام برگردم خونه
لبخند از لبهاي عسل محو شد
- برگردي اخه براي چي؟
و با سكوت ارميتا دوباره گفت:
- چرا مضطربي ؟ چي شده؟
لبهاي ارميتا از هم گشوده شد اما با ديدن شهياد كه به طرفشان مي امد سكوت كرد صداي لحن غريبي داشت و نگاهش حالت خاصي گرفته بود
- ارميتا؟
دختر جوان جوابش را نداد و او دوباره گفت
- تو چت شده؟
- من هيچ طوريم نيست
شهياد رنجيده از لحنش گفت
- جواب سوال من اين نبود
- اما من چيز ديگه اي ندارم كه بگم
شهياد نا باورانه زمزمه كرد
- اما من منتظرت بودم براي اومدنت لحظه شماري ميك ردم
ارميتا محكم گفت:
- از استقبال پرشورت متوجه شدم در هر صورت اشتباه كردي
پاسخ ارميتا كه بي اراده به زبان اورده بود براي لحظه اي نگاهشان را بهم گره زد انگار زمان به عقب برگشت و هر دو را در گذر لحظه هايش غوطه ور ساخت شهياد لبخند تلخي بر لب راند و اندوهگين گفت
- سر در نمي ارم به چه جرمي مجازاتم مي كني؟
ارميتا شرمگين سر به زير انداخت و پاسخ داد
- من.....بايد برم
و به نرمي از انها فاصله گرفت عسل مبهوت در جايش ايستاده بود باور نمي كرد اين مرد جوان همان كسي باشد كه ارميتا به خاطرش به همه چيز پشت پا زده شهياد كه انگار حضور عسل را فراموش كرده بود با سردرگمي در خلاف جهت حركت ارميتا از او دور شد
نيمه شب بود اما هنوز صداي موزيك ادامه داشت ارميتا چشمهاي خواب الودش را چند بار به هم فشرد
- من خيلي خسته ام
عسل گفت:
- مي خواي بريم؟
ارميتا به جاي پاسخ نگاهي موشكافانه به اطراف انداخت تا قبل از شام نگاه شهياد مانند سايه به دنبالش بود اما بعد از ان ديگر او را نديده بود عسل شيطنت بار گفت
- اوناهاش اونجاست كنار تينا و الكس ايستاده
ارميتا مسيري را كه عسل نشان داد دنبال كرد و با ديدن شهياد اخمي كرد و گفت
- اما من كه دنبال اون نمي گشتم
عسل شيطنت بار گفت:
- به من دروغ نگو بهتره بريم از تينا و الكس خداحافظي كنيم
ارميتا به سرعت دستش را پس كشيد و گفت
- اوه ما كه قرار نيست بريم نظرم عوض شد بهتره تا پايان جشن بمونيم
عسل چند بار سرش را تكان داد و با تعجب ابروهايش بالا رفت
ارميتا زير لب گفت
- معلوم نيست اون اينجا چي كار مي كنه؟!
عسل بلافاصله پاسخ داد
- اون يكي از دوستاي صميمي الكسه
ارميتا متعجب گفت
- كي؟!
عسل با خنده و نگاه زيركانه گفت
- شهياد
ارميتا متوجه شد باز هم افكارش را بلند بر زبان اورده است با اين حال بي تفاوت شانه هايش را بالا انداخت
ساعات باقي مانده جشن را به زحمت تحمل كرد به نظرش اين جشن تمامي نداشت به همراه عسل به طرف تينا و الكس رفت تينا لبخندي زد
- اميدوارم بازم از اين كارا بكني
ارميتا صميمانه گفت
- اين طور كه تو حرف مي زني هر كي فكر مي كنه من اصلا به ديدنتون نمي يام انقدر كه من وابسته لنا شدم فكر كنم بايد هفته اي دو سه بار مزاحمت منو تحمل كني
تينا اخم ظريفي كرد و گفت:
- تو اصلا مزاحم نيستي من از ديدن تو و عسل واقعا خوشحال مي شم
با رسيدن به محوطه بيرون باغ متوجه شهياد شد كه در فاصله كمي از ماشين عسل ايستاده بود و به انها مي نگريست انگار منتظرشان بود
ارميتا بي تفاوت نگاه از او گرفت نزديك ماشين كه رسيدند شهياد كاملا به انها نزديك شد و گفت
- ارميتا؟!
ارميتا بي ان كه نگاهش كند در ماشين را گشود و گفت
-بله
شهياد دست پيش برد و با عصبانيت در ماشين را بست و گفت
- دارم باهات حرف مي زنم
- اما من نمي خوام گوش كنم
شهياد يكي از ابروهايش را بالا برد و با نگاه نافذي كه جذابيتش را صد چندان مي كرد گفت:
- فكر كنم بدونم چت شده مي دوني كه خوندن افكار تو براي من اسونه
ارميتا عصباني دندانهايش را به هم فشرد و زير لب گفت:
- هيچي تو ذهن من نيست ولم كن بذار برم
- اما من مي خوام حرفهامو بشنوي بعد بري
- بهت اجازه نمي دم بهم دستور بدي
چهره شهياد حالت خاصي گرفت و گفت
- مجبوري كه بشنوي فكر كردي نمي فهمم چت شده ارميتا منم مثل تو وقتي ديدمت بي قرارت بودم وقتي شنيدم برگشتي نمي تونستم باور كنم منتظر بهترين فرصت بودم كه با تو روبرو بشم كي مي دونه براي ديدنت ثانيه ها رو شمردم اگر الان اينجام مهمترين دليل حضورم توئي اما توقع داشتي چه كار كنم؟
ارميتا در حالي كه سعي مي كرد ارتعاش صدايش توجه اطرافيان را جلب نكند به تلافي حرف ان شب در رستوران گفت
- مطمئن باش انتظار نداشتم كه جلوي پام زانو بزني و ازم تقاضاي ازدواج كني
شهياد متعجب از رفتار او لحظه اي سكوت كرد تا افكار درهم ريخته اش را جمع جور كند.
-سر در نمي ارم چي تو رو اينقدر ناراحت كرده تو چرا ايقدر عوض شدي ارميتا؟
- من تغيير نكردم فقط ياد گرفتم اونقدر جسور باشم تا به راحتي به بازي گرفته نشم
فرياد شهياد بلند شد
- اما من تو رو بازي ندادم لعنتي چرا متوجه نيستي؟
ارميتا بي توجه صورتش را از شهياد برگرداند شهياد با لحن غريبي ادامه داد:
- تو برگشتي ارميتا به خاطر من اگر غير از اينه همين الان بهم بگو منم قسم مي خورم كه ديگه منو نبيني
ارميتا قبل از اين كه باز اشكهاي مزاحمش ديده شود به سرعت سوار ماشين شد و زمزمه كرد
- لعنت به تو
عسل كه منگ و گيج ايستاده بود با كوبيده شدن در ماشين توسط ارميتا به خود امد و به سرعت سوار شد اما قبل از اين كه ماشين را روشن كند صداي بلند شهياد نه به گوش ان دو بلكه به نظر ارميتا به گوش تمام كساني كه ان اطراف ايستاده بودند رسيد:
- گوش كن ديوونه كوچولو من كه به اين راحتي ها دست از سرت بر نمي دارم حالا كه دوباره پيدات كردم به اين سادگي ها ازت دست نمي كشم حالا ببين
ارميتا پلكهايش ار به هم فشرد و اهسته گفت
- برو عسل زود باش برو
عسل نگاهي به ارميتا و بعد به شهياد كرد و بدون حرفي پا روي پدال گاز فشرد و از ان جا دور شد
**
ارميتا نگاهي به ساعت انداخت باز هم بي خوابي هاي شبانه به سراغش امده بود از جايش برخاست و بي صدا از اتاق خارج شد به رف اتاق پدر رفت و در را گشود هر زمان كه احساس دلتنگي به او فشار مي اورد به اينجا مي امد و ارامش مي يافت قاب عكس پدر را از روي ميز برداشت و ان را با صورت نوازش كرد بعد قاب را به جاي اولش برگرداند و از اتاق خارج شد
با رسيدن به كنار پنجره گوشه پرده را كنار زد و به تاريكي چشم دوخت هر لحظه به تعداد دانه هاي درشت برف اضافه مي شد. و مسلما تا صبح حياط را سفيدي برف مي پوشاند چند لحظه اي بيشتر انجا نماند و در تاريك و روشن فضاي سالن به كنار شومينه رفت خود را روي صندلي كنار ان انداخت و به رقص شعله هاي اتش خيره شد
بي اختيار افكارش او را به گذشته اي نه چندان دور كشاند پلكهايش را بر هم نهاد و اجازه داد تا ذهن اشفته اش اخرين لحظات در كنار عزيزانش را براي بارها و بارها تداعي كند دلش براي خانواده اش تنگ شده بود.
(ادامه دارد....)