پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت يازدهم صداي اعتراض عسل بلند شد: - زود باش ارميتا خانم همه منتظرن آرميتا با برداشتن كيفش پله ها را دو تا يكي طي كرد و از ساختمان بيرون امد همه داخل ماشين بودند به سرعت كنار عسل جاي گرفت و در را بست و نگاهي به ساعتش انداخت از 10 گذشته بود بعد از گردش نيم روزي براي خوردن شام به رستوراني رفتند هنوز كاملا پشت ميز جابه جا نشده بودند كه صداي تلفن تينا بلند شد تينا با شنيدن صداي الكش با خوشحالي از جا پريد. - من الان بر مي گردم. اينديا به شوخي گفت: - ديگه اين طور ذوق نكني دختر يكي ندونه فكر ميك نه رو دست مامانت موندي تينا نيشگون ظريفي از گونه اينديا گرفت و گفت - باشه اينديا خانم نوبت ما هم مي رسه صداي خنده ريز عسل بلند شد و دل ارميتا باز به ياد شهياد پر شد. صبح روز پنجم همگي با جمع كردن وسايلشان به راه افتادند ارميتا ديگر ان دختر رنگ پريده قبل نبود به قول بچه ها حسابي اب زير پوستش افتاده بود صبح وقتي در ايينه نگاهي به خود كرد باورش نمي شد چشمهايش برق مي زد و خبري از گودي زير چشمش نبود بعد از مدت ها دست پيش برد و ارايشي ملايمي كرد وقتي به جمع دوستانش كه در حياط مشغول جمع كردن لوازم بودند پيوست تحسين را در چشمهاي انها خواند باز هم به خاطر پايان تعطيلات رسمي ترافيك سنگيني بود عسل ارميتا را جلوي منزلشان پياده كرد و گفت - به پدرت سلام برسون ارميتا با اشاره او را به داخل دعوت كرد عسل تشكر كرد ارميتا نگاهي قدر شناسانه به او انداخت و با تكان دادن دست از او خداحافظي كرد صداي پارس سگها لحظه اي قطع نمي شد عمو هري اعتراض كنان به طرفشان رفت - ديگه چه خبره ؟ چقدر سر و صدا مي كنيد در همين لحظه در بزرگ اهني كنار رفت و ارميتا در استانه ان ظاهر شد عمو هري با خوشحالي به طرفش رفت و گفت: - سلام خانم خيلي خوش امديد! سگها پاهايش را بو ميك ردند با دست سر هر دو را نوازش كرد ناگاه متوجه پدر شد كه از بالاي پله ها پايين مي امد عمو هري گفت: - اقا تو اين مدت خيلي بي حوصله بودند جاي خالي شما تو خونه واقعا احساس مي شه آْقاي راكفلر با ديدن دختر نازنينش جاني تازه گرفت و او را محكم تر از همه به اغوش كشيد ارميتا چشم از خواب نيمروزي گشود از روي تخت بلند شد و پرده را كنار زد تا هواي تازه را كه با باران بهاري همراه بود به اتاقش دعوت كند دقيقتر به ان چه كه از پشت پنجره مي ديد نگريست پدرش با شهياد مشغول صحبت بود پاكت سفيد رنگي در دست پدر توجه ارميتا را به خود جلب كرد اقاي راكفلر دست شهياد را فشرد و از او خداحافظي كرد ارميتا با عجله از اتاق خارج شد پدر وارد سالن شد و پاكت را به طرف ارميتا گرفت - فكر نكنم بتوني حدس بزني بيا خودت بخونش ارميتا پاكت را گشود و كارت زيبايي را از داخل ان خارج كرد پدر ادامه داد - دعوت شديم بهجشن ورود اقا و خانم فرزام تو كه مي يايي مگه نه ؟ ارميتا نگاهي به كرات انداخت و بي تفاوت ان را روي ميز گذاشت هيچ دلش نمي خواست در ان جشن شركت كند پدر كنارش نشست و دست دختركش را به دست گرفت و گفت - اگه تو نخواي مجبور نيستيم بريم مطمئن باش ارميتا نگاه اشك الودش ار به پدر دوخت به نظرش شكسته تر شده بود دوش اب سرد انرژي تازه اي به او بخشيد ارايشگر نگاهي موشكافانه به او انداخت و گفت - من چطور اين تابلوئ رو نقاشي كنم تا به زيبايي طبيعيش لطمه اي نخوره ارميتا روي راحتي جابجا شد و نشان داد كه اماده است ولي در دلش غوغايي برپا بود ارايش مو و صورتش در كمتر از يك ساعت به پايان رسيد چشمهاي ارايشگر از رضايت درخشيد - خب تموم شد بهتره پالتو بپوشي به طرف ايينه چرخيد با ديدن دختري كه روبرويش در اينه به او مي نگريست لبخند كمرنگي زد و از اتاق خارج شد اقاي راكفلر سيگارش را در جاسيگاري فشرد و نگاهي به ساعتش انداخت انتظار طولاني براي ديدن دوستش او را بيش از اندازه كلافه كرده بود صداي كفش هاي ارميتا روي سنگفرش سالن او را متوجه خود كرد از ديد نارميتا بيش از تصور جا خورد لبخندي لبهايش رامزين كرد و گفت - پس دختر من كو پرنسس/؟ بعد از لحظاتي به چشمهايش خيره شد و بالبخند گفت - بهتره زودتر راه بيفتيم در بين راه پدر سكوت كرده بود اما ارميتا مي توانست احساس او را در درخشش چشمهايش بخواند نماي ويلا از دور نمايان شد ارميتا نگاهي به ساعتش انداخت مطمئن بود از اخرين مهمان ها هستند راننده ماشين را پارك كرد و در را برايشان گشود پدر گفت سبد گل يادت نره ارميتا جان. لحظه به لحظه بر هيجانش افزوده مي شد سبد گل را به خدمه سپرد جلوي ساختمان ناخواسته دست پدررا كشيد و چشمهاي پر ترديدش را به او دوخت لبهايش براي گفتن چيزي لرزيد اما توانست پدر با مهرباني گفت - اگه بخواي بر مي گرديم ارميتا سر به زير انداخت قبل از اين كه پدر چيزي بگويد صدايي كه به گوش اقاي راكفلر اشنا امد او را به خود خواند -رابرت!!! خودتي؟؟؟؟ پدر مشتاقانه به طرف صدا برگشت و صاحب ان را به اغوش كشيد ارميتا مرد ميانسالي را ديد كه كمي از پدرش مسن تر به نظر مي رسيد سپس خانمي پشت سرش از در خارج شد و با خوشحالي گفت - جناب رابرت خيلي خوش امديد پدر مودبانه سرش را تكان داد و گفت - سلام خانم خيلي خوشحالم كه مي بينمتون به نظر ارميتا خانم فرازام جوان تر از سنش نشان مي داد و در ان پيراهن بلند مشكي اندام ظريفش زيباتر به نظر مي رسيد موهاي خوشرنگش به اراستگي پشت سر شينيون شده بود و ارايش ملايمي بر چهره داشت نگاه خانم فرزام روي ارميتا ثابت ماند و او از بيش از پيش مستاصل كرد صداي صميمي اقاي فرزام به گوش رسيد: - خداي من يه لحظه فكر كردم ايرين روبروم ايستاده خانم فرزام صحبت همسرش را كامل كرد - اون درست شبيه مادرشه سپس به ارامي ارميتا را به اغوش كشيد و زمزمه كرد - خوش اومدي عزيزم صداي اعتراض اقاي فرزام بلند شد: - خانم مي خواي مهموناي عزيزمون رو همين جا نگه داري؟ خانم مي خواي مهموناي عزيزمون رو همين جا نگه داري؟ خانم فرزام با خوشرويي گفت: - خواهش مي كنم بفرماييد ارميتا بازوي پدر را گرفت و قدم هايش را با او تنظيم كرد خوشبختانه دنباله لباسش انقدر نرم و لطيف بود كه بدون هيچ ازاري حركت كند با قدم گذاشتن به سالن جشن قلب ارميتا شروع به تپيدن كرد خانم فرزام گفت: - ارميتا عزيزم پالتو و شالتو بده به من ارميتا مطيعانه گوش كرد و بازوي پدر را محكم تر گرفت. اصلا دلش نمي خواست از او جدا شود نگاه سنگين مهمانهاي مجلس كه با ورود انها از سر و صدايشان كاسته شده بود ازارش مي داد خانم فرزام گفت - جناب رابرت عروسك زنده شما چشم مهمانهاي ما رو خيره كرده حالا اگه مي شه چند ساعتي اونو به ما فرض بدين تا با دختراي ديگه اشناش كنم ارميتا مضطرب نگاهش را به پدر دوخت چشم هاي جذاب و خوشرنگ پدر او را به ارامش دعوت كرد و گفت - برو دخترم. ارميتا ناراضي از پدر جدا و با خانم فرزام همگام شد از دوربين گروه دخترها ، سامانتا را شناخت - دخترا اين ارميتاست دختر اقاي رابرت راكفلر يكي از دوستان صميمي فرزام سپس رو به ارميتا گفت - اينها هم دختراي فاميل فرزامند اين سامانتاست دختر عموي شهياد و با اشاره به دختر ديگري گفت - - پرنيا هم دختر عموي شهياد يه برادر بزرگتر از خودش داره اقاي پرتام مثل خودش خيلي نازه و سپس به دو دختر كنارش اشاره كرد و گفت - نياز و تمنا خانم دختر عمه هاي شهيادن ارميتا نگاهش به دختر ديگري ثابت ماند كه چهره اي نسبتا غريبي داشت موهاي بلوند و روشن با چشمهايي مشكي و پوستي مهتابي خانم فرزام لبخندي زد و گفت - كلوديا عزيزم بيا اينجا سپس رو به ارميتا گفت - اين كلودياست يه دختر انگليسي هم دين خودت مسيحيه پرنيا با تعجب گفت - مگه ارميتا هم مسيحيه؟ خانم فرزام جواب داد - بله ارميتا مسيحيه خب هواي مهمان اختصاصي ما رو داشته باشين با دور شدن خانم فرزام سامانتا چشمهايش را به ارميتا دوخت و گفت - اصلا انتظار ديدنت رو نداشتم ارميتا چرا زبون درازتو نياوردي؟ حداقل سر تو بالا بگير نكنه خجالت مي كشي بذار چشم ما به جمالت روشن بشه ارميتا غضب الود به سامانتا نگريست كلوديا متعجب گفت - چشمتون چي بشه سامانتا؟ پرنيا لب به دندان گزيد و گفت - هيچي عزيزم منوظر سامانتا اينه كه از ديدن ارميتا خوشحال شديم يه اصطلاحه كلوديا همان طور متعجب ابروهاي نازكش را بالا انداخت سامانتا عصباني گفت - نيازي نيست تو ترجمه كني ارميتا زبون منو خوب مي فهمه همين كافيه ارميتا بغض نهفته اش را در گلو فرو داد و از انها فاصله گرفت ولي سامانتا ول كن نبود - بهتر نبود به جاي شركت تو جشن مي رفتي گفتار درماني؟ صداي خنده دخترها ارميتا را بيش از پيش عصبي كرد در يك لحظه ليوان بستني را كه پيشخدمت به او تعارف كرد روي لباس سامانتا خالي كرد سامانتا با دهاني نيمه باز و متعجب او را نگريست ارميتا چشمهايش را بست تا مانع ريختن اشكهايش شود و به سرعت سالن جشن را ترك كرد احساس كرد بعض خفه اش مي كند و ارزو كرد كه كاش به اين مجلس نمي امد اما مطمئن بود اگر نمي امد پدر هم پايش را به اين مجلس نمي گذاشت دلش مي خواست فرياد بزند و جواب سامانتا را بدهد فطره اشكي ارام و بي صدا روي گونه اش سر خورد و پايين افتاد نگاهي به اطراف انداخت تازه فهميد از در بزرگ اهني خارج شده است. شهياد به طرف ارميتا امد و ارميتا با ديدنش كمي به عقب رفت وپشت به او ايستاد مي ترسيد دوباره دچار احساسات شود صداي عصباني شهياد را شنيد: - اين چه وضعيه كه اومدي بيرون سرما مي خوري ارميتا دلش مي خواست فرياد بزند و بگويد كه به او ربطي ندارد اما چيزي نگفت شهياد كه سكوت او را ديد با لحن ملايم تري گفت - ارميتا سپس بازويش را گرفت و گفت بهتره برگردي تو اينچا چه كار مي كني حتما پدرت تا حالا نگران شده ارميتا سر به زير انداخت وقتي داخل حياط شدند شهياد سرش را بين دو دستانش گرفت و ناليد - برو ارميتا خواهش مي كنم برو مي ترسم انقدر قدرت نداشته باشم كه بتونم ازت بگذرم. مي ترسم قصه اون شب كذائي كه تو رو به اين روز انداخت دوباره تكرار بشه ارميتا بي صدا شهياد را ترك كرد و به سالن بازگشت و تنها در گوشه اي ايستاد سنگيني نگاه پدر كه با تاسف او را مي نكريست باعث شد سر به زير بياندازد معني نگاه پدر را نمي فهميد - روتو اين طرف كن بذار چشم ما به جمالت روشن بشه لهجه بامزه كلوديا كه سعي مي كرد كلمات را درست بيان كند ارميتا ره به خنده واداشت كلوديا هم خنديد سپس با لحن جدي در حالي كه به اقاي راكفلر كه در فاصله دورتري از انها مشغول صحبت با گروهي از دوستانش بود نگاه مي كرد ادامه داد - مي دوني ارميتا جذابيت فوق العاده تو مثل همون جذابيت پدرت تو چهرشه ولي اصلا شباهت ظاهري باهاش نداري بايد بگم .... پدر....پدر بي نظيري داري ارميتا با تعجب به كلوديا كه كلمات را پس و پيش مي گفت نگريست كلوديا كه تازه متوجه حرفش شده بود با همان لهجه بامزه اش عذر خواهي و ارميتا را ترك كرد (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت دوازدهم ارميتا احساس كرد قلبش از سينه بيرون مي زند مطمئن بود چشم اكثر افراد مجلس به جائي كه او نگاه مي كرد دوخته شده مردي فرو رفته در لباس رسمي خوش دوخت و موهايش كه اراسته و مرتب زير نور مي درخشيد به طرف جائي رفت كه پدرش و اقاي راكفلر در حال صحبت بودند ارميتا ديد كه شهياد مودبانه با پدر دست داد لحظه اي چشمهايش را بست زماني كه بخود امد ديد دوشادوش خانم فرزام به طرف انها مي رود. انقدر فكرش اشفته بود كه به ياد نداشت چطور با خانم فرزام همراه شده. ارميتا سر به زير انداخت و تنها صداي خانم فرزام را شنيد كه گفت - شهياد پسرم دختر جناب رابرت ارميتاست. شهياد با خوشرويي پاسخ داد - بله مادر قبلا باهاشون اشنا شدم خانم راكفلر خيلي خوش امديد. ارميتا سرش را بلند كرد و با لبخندي كوتاه جواب شهياد را داد خانم فرزام رو به همسرش گفت: - بهتر نيست مهمانها را براي صرف شام دعوت كني؟ اقاي فرزام سري تكان داد سالن غذاخوري از مدعوين پر شد ارميتا بعد از انتخاب غذايش كنار پدرش جاي گرفت ولي فقط با غذايش بازي مي كرد صداي اهسته پدر را شنيد - چرا غذاتو نمي خوري؟! ارميتا سرش پايين بود پدر دوباره گفت - مي تونم يه چيزي ازت بپرسم دلم مي خواد جواب قانع كننده اي داشته باشي لحن قاطع پدر باعث شد ارميتا مطيعانه سرش را به علامت مثبت تكان دهد. - مي شه بپرسم چرا با سامانتا اون كار رو كردي ؟ يادت باشه ما مهمون اونا هستيم دوست ندارم فكر كنن كه دختر بي نزاكت و بي ادبي دارم. ارميتا لب به دندان گزيد و چشمهاي پراشكش را به پدر دوخت پدر انگشتان ارميتا را كه روي ميز بود به ارامي فشرد و زمزمه كرد: - اه ارميتا خواهش مي كنم از اون سلاح هميشگي استفاده نكن اگه بخواي مي توني چيزي نگي ! ارميتا نگاه از پدر گرفت و به اطراف نگريست چشمش به شهياد افتاد كه كمي ان طرف تر بود او هم اشتهايش كور شده و ظرف غذايش تقريبا دست نخورده بود ارميتا بي حوصله از پشت ميز برخاست و از سالن خارج شد كسي غير از او در سالن جشن به چشم نمي خورد كم كم مهمانها هم وارد سالن شدند صداي پسر جواني ارميتا را به خود اورد موهاي بلند و مشكي اش پشت گردنش را پوشانده و چشمهاي عسلي زيبايي خاصي به چهره مردانه او داده بود صداي بم و گيرايش گوش ارميتا را پر كرد: - مي تونم افتخار اشنايي با شما رو داشته باشم؟ ارميتا از روي مبل بلند شد و روبرويش ايستاد چشمهايش را تنگ كرد و نگاهي موشكافانه به پسر جوان انداخت چقدر به نظرش اشنا امد. - زياد به مغزتون فشار نياريد خانم جوان مي تونم به جرات بگم داريد فكر مي كنيد كه منو كجا ديديد درسته؟ ارميتا متعجب از تيز بيني پسر به او چشم دوخت. - من پرتام هستم بردار پرنيا شباهت عجيب من به او نه كه باعث شده فكر كنيد منو قبلا جائي ديديد اين طور كه ديديم زن عموجان شما رو با هم اشنا كرده درسته. ارميتا لب به دندان گزيد و نيم نگاهي به پرتام انداخت صداي موزيك بلند شد و ساختمان را لرزاند ارميتا به سرعت از جا برخاست و پرتام ماهرانه مانع شد دستش را به طرف ارميتا دراز كرد. - افتخار اينو دارم كه امشب ملكه مجلس با من همراه بشه؟ ارميتا چهره اش را به طرف ديگري برگرداند دلش مي خواست هر چه زودتر مجلس را ترك كند متوجه سامانتا شد كه به ارامي از كنارشان گذشت و با تمسخر گفت: - دختره لال چقدر هم ناز مي كنه پرتام دستش را به نرمي پس كشيد و نگاه متعجبش را اول به سامانتا و سپس به ارميتا دوخت و گفت - اون چي گفت؟ ارميتا زهرخندي زد انگشتش را روي شقيقه اش كه به شدت درد گرفته بود فشرد پيش خود فكر كرد پدر كجاست تا بشنود كه سامانتا چه مي گويد از اين كه لباسش را كثيف كرده بود دلش خنك شد درد سرش برايش زجر اورتر شده بو دلحظه اي چشمهايش سياهي رفت و عضلات پايش به شدت شل شد اما قبل از اين كه روي زمين بيفتد دستهاي قدرتمندي مانع سقوطش شدند چشمهايش را باز كرد وصورت جذاب پرتام در مقابل خود ديد. - حالتون خوب نيست من نمي فهمم شما يه دفعه چتون شد؟ ارميتا از او فاصله گرفت و روي مبل نشست نگاه بي حوصله و سردش را از پرتام گرفت و به زمين دوخت پرتام لحظه اي مردد ايستاد و بعد از چند لحظه به راه افتاد ارميتا از جايش برخاست و بي صدا سالن را ترك كرد بيرون از سالن جشن نفس عميقي كشيد و خواست از ساختمان خارج شود تا هواي تازه اي بخورد هنوز قدمي بر نداشته بود كه همه چيز در تاريكي مطلق فرو رفت به نظر به خاطر قطع برق بود هيچ صداي از مهمانها هم به گوش نمي رسيد اما كم كم صداي همهمه بلند شد ارميتا با اين كه به شدت از تاريكي و تنهايي مي ترسيد سعي كرد ارام باشد ناگهان وجود شخصي را پشت سر احساس كرد از وحشت جرات نفس كشيدن نداشت خواست بدون توجه به جلو قدم بردارد كه متوجه شد دنباله لباسش زير كفش غريبه مانده است اشكي بي اختيار از چشمهايش فرو ريخت غريبه با قدمي كوتاه مقابلش ظاهر شد ارميتا در حالي كه به شدت مي لرزيد از ترس چشمهايش را روي هم گذاشت فرياد خفيفي كشيد صداي غريبه مانند اهنگ زيباي ويلوني كه پدر برايش مي نواخت در گوشش پيچيد - نترس ارميتا منم شهياد. ارميتا كه تازه متوجه عطر اشناي شهياد شده بود در ميان گريه گفت - ديگه هيچ وقت اين طوري غافلگيرم نكن هيچ وقت! شهياد به سرعت فندكي از جيب در اورد در زير نور كم فندك چهره تب دارش كه از عطش شنيدن دوباره صداي او حالت خاصي گرفته و پر حرارت شده بود به چشم ارميتا دلنوازتر امد صداي چند ضربه در اتاق پدر بلند شد - بيا تو ارميتا شرمگين داخل شد كنار پدر نشست و گفت - انگار بي خوابي من هم به شما سرايت كرده پدر لبخندي زد دستهاي ارميتا را به دست گرفت و گفت - شب بدي رو پشت سر گذاشتي نه؟ سكوت ارميتا باعث شد پدر بگويد - حداقل اين خوبي رو داشت كه دوباره صداتو بشنوم هنوز هم نمي خواي چيزي بگي؟ ارميتا مستقيم در چشمهاي پدر نگاه كرد و گفت - خواهش مي كنم ازم توضيح نخواين پدرجون مي دونم كه باعث ناراحتيتون شدم مي دونم كه تحمل اين روزا شما رو خسته و شكسته كرده اما باور كنيد قطره هاي درشت اشك ارام و بي صدا روي صورتش روان شد پدر از جايش برخاست و به كنار پنجره رفت و با عطوفت گفت: - تو هيچ وقت دختر بدي نبودي تو تنها بهانه من براي زندگي هستي پس حرفهايي نزن كه باعث ازار من بشه ديگه هيچ وقت !!! باشه؟ ارميتا مسكني را كه خدمتكار داده بود خورد سر دردش شدت گرفته و اشكش را در اورده بود با شنيدن صداي پدر به سرعت اشكهايش را پاك و سعي كرد حالت طبيعي به خود بگيرد پدر مثل يك بازپرس نگاهي به او انداخت و گفت - چيه ارميتا حالت خوب نيست؟ ارميتا سعي كرد خوددار باشد ولي حركات سريع پايش نشان مي داد اشفته است پدر كنارش زانو زد و با نگاهي به بسته مسكن روي ميز گفت - بازم همون سردردهاي هميشگي؟! مي گم همين الان به دكتر سرافراز اطلاع بدن حق مخالفت هم نداري صداي پدر از عصبانيت مي لرزيد اما سعي مي كرد بلندتر از حد معمول نشود ارميتا متعجب به پدر خيره شد نمي فهميد چرا اينقدر اشفته است - پدرجون لازم نيست باور كنيد فشار عصبيه - فشار عصبي اخه اين فشارهاي عصبي لعنتي تا كجا مي خواد ادامه داشته باشه ارميتا بي تفاوت شانه بالا انداخت و دستش را پيش برد تا مسكني ديگر بخورد پدر به سرعت بسته را برداشت و در دستهاي خود فشرد سپس با عصبانيت به گوشه اي پرت كرد و گفت: - تا كي مي خواي اين قرص ها رو بخوري ارميتا ارميتاي من... صداي پدر با گريه مردانه اش توام شد و حرفش را بريد ارميتا دستي به صورت صاف پدر كشيد - پدرجون شما چتون شده انگار شما حالتون بدتر از منه سپس با ناز ادامه داد - حالا كه اي نطور شد همين الان به دكتر زنگ مي زنم و مي گم لطفا مزاحم ما نشني مي خوام با پدر خوشگلم براي شام بريم بيرون باشه؟ - خودتو لوس نكن ارميتا ما همين جا مي مونيم تا دكتر برسه ارميتا با ناراحتي اخمي كرد و در مبل فرو رفت (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت سيزدهم صداي پدر لرزش آشكاري داشت: - دكتر سر افراز داره مي ياد اينجا چه خوب شد كه خودت اومدي مي خواستم بيام دنبالت ارميتا بدون عوض كردن لباس خسته در مبل فرو رفت و كيف و كلاسورش را روي ميز گذاشت - خب ققط اميدوارم دنبال من نيومده باشه من هيچ جا نمي رم از دست ازمايش و عكس ها دكتر سر افراز خسته شدم سپس نگاه پر التماسش را به پدر دوخت و ادامه داد - پدر جون خواهش مي كنم مجبورم نكنيد كاري رو كه دوست ندارم انجام بدم خواهش مي كنم پدر در مقابل ارميتا زانو زد و نگاه غم بارش دل دختر را به درد اورد - عزيز من هيچ كس حق نداره تو رو مجبور به انجام كاري كه دوست نداري بكنه دستهاي ظريف ارميتا را ميان دستهاي قدرتمند خود فشرد و چشمهاي جذابش متلاطم از اشك شد ارميتا لبخندي زد و گفت - پدرجون من هميشه چشماي به اين زيبايي رو تحسين كردم و هميشه هم حسرت اينو خوردم كه چرا چشم هام شبيه شما نيست پدر چشمهايش را بست و دستهاي ارميتا را روي صورت فشرد ارميتا اشكارا خيس شدن انگشتانش را حس مي كرد بغض پدر به گريه اي بي صدا تبديل شد كه شانه هايش را به لرزه در اورد تنها زماني به خود امد كه دكتر انها را صدا مي كرد پدر همچنان مي گريست و ارميتا با وحشت انگار از خوابي سنگين بيدار شده باشد به دكتر چشم دوخت با صدايي كه گويي از قعر چاه بيرون مي امد گفت - پدرم چش شده چرا هيچكي به من چيزي نمي گه؟ دكتر به طرف اقاي راكفلر رفت و چيزي در گوشش زمزمه كرد كه ارميتا حتي يك كلمه هم از ان را نفهميد. - خانم راكفلر اومدم اينجا تا كمي با هم صحبت كنيم موضوع در باره شخص شماست مطمئن باشيد من هر كاري از دستم بر بياد حتما انجام مي دم پس دوست دارم شما هم همكاري كنيد حرفهاي دكتر مثل گردش توپ سر ارميتا را به دوران انداخت تومور مغزي!!! چيزي كه بارها و بارها درباره بيماري مادرش شنيده بود بي صدا همراه پدر رفتن دكتر را نگاه كرد سرش را روي شانه پدر فشرد و بغضش تركيد صدايش در ميان گريه گم شد پدر دستي روي موهاي ارميتا كشيد - خدا خيلي مهربونه ارميتا خيلي ** عسل رو به ارميتا گفت: - خب چي مي خوري؟ ارميتا بي تفاوت اما مودبانه پاسخ داد - هر چي تو مي خوري منم مي خورم عسل سفارش داد - چي شده ارميتا چرا انقدر تو خودتي - حوصله ندارم عسل حالم خوب نيست - نمي خواي به من چيزي بگي فكر مي كني از رفتارت نمي فهمم كه چقدر عوض شدي - چي مي گي عسل خيلي خوش خيالي كه فكر مي كني حرف زدن چيزي رو عوض مي كنه؟ - خب سبك كه مي شي نه؟ ارميتا لبخند محوي زد و گفت - اوضاع جالبي شده هنوز يه مشكل تموم نشده يه مشكل ديگه شروع مي شه حسرت روزاي گذشته رو مي خورم باورم نمي شه اين زندگي منه اينطوري نگام نكن عسل شايد يه روزي همه چي رو بهت بگم عسل سري تكان داد و تكه اي كارامل در دهان گذاشت - باشه حالا بخور بعدا صحبت مي كنيم ارميتا با دستمالي دور دهانش را پاك كرد و نگاهي دوباره به ساعت انداخت - چي شده چرا انقدر به ساعتت نگاه مي كني - قرار بود پدر بياد دنبالم - بهش گفتي مي ريم كافي شاپ دانشكده؟ - اره گفتم سپس با لبخندي ادامه داد - اوناهاش پاشو بريم تو رو هم مي رسونيم - مرسي عزيزم ماشين اوردم ارميتا انقدر عجله داشت كه فراموش كرد پول ميز را حساب كند لجوي در كه رسيد مثل برق زده ها برگشت و با ديدن عسل كه كيف پولش را مي بست شرمنده شد - خيلي ممنون هر دو به طرف اقاي راكفلر رفتند و هم زمان با هم سلام كردند پدربه طرفشان برگشت و با خوشرويي جواب هر دو را داد و رو به عسل گفت: - حالتون چطوره عسل خانم خانواده چطورند پدر حالشون خوبه؟ - خيلي ممنون سلام دارن خدمتتون اتفاقا پدر خيلي ازتون گله منده مي دونيد چند وقته ديگه بهمون سر نمي زنيد؟ - كمي سعادتي منه در اولين فرصت بهشون سر مي زنم با حركت ماشين ارميتا گفت - نگفتيد كجا مي خوايم بريم پدرجون - داريم مي ريم پيش دكتر سرافراز - بازم دكتر اخه چرا؟ من كه گفتم هر موقع تعيين كنه واسه عمل حاضرم - مي خواد با خودت صحبت كنه بايد شرايط روحي تو واسه عمل مساعد باشه تو نظرت چيز ديگه ايه؟ ارميتا پوزخندي زد و گفت - روحيه من ديگه فلز ابديده شدم پدرجون برام عادي شده كه هر روز منتظر اتفاق تازه اي باشم پدر دلجويانه گفت - تموم مي شه ارميتا مطمئن باش كه خيلي زود تموم مي شه *** صداي هياهوي سالن فرودگاه و همهمه افرادي كه انتظار مسافران خود را مي كشيدند در گوش شهياد پيچيد نگاهي به چشمهاي مشتاق اقا و خانم فرزام انداخت كه بي صبرانه انتظار دخترشان را مي كشيدند. خودش هم دلش براي هاناي كوچك حسابي تنگ شده بود صدايي از بلندگو خارج شد كه با اعلام شماره پرواز نشستن هواپيما را خبر مي داد تمام چشمها براي ديدن عزيزانشان به در شيشه اي خيره بود. با ورود مسافران چشم شهياد به هانا افتاد كه با شيطنت كودكانه به طرف در شيشه اي مي دويد و شبنم اعتراض كنان به دنبالش مي امد حامد از دور نگاهش به او افتاد و لبخندي تحويلش داد هانا با خوشحالي خود را به اغوش شهياد انداخت و بوسه اي مشتاقانه بر گونه اش نشاند خانم فرزام هانا را از او گرفت و محكم به خود فشرد هانا معترض گفت - دستام درد گرفت ماماني! شبنم و حامد هم با همگي سلام و احوالپرسي كردند شبنم نگاهي به شهياد انداخت و گفت: - فكر نمي كردم وقت كني بياي - مگه مي شه واسه خواهرم وقت نداشته باشم شبنم خنديد و با مهرباني گفت - هي داداش كوچولو چرا ناراحت مي شي شوخي كردم اقا اخه فكر كردم شايد سرت مثل هميشه شلوغ باشه. حامد حرفش را قطع كرد و با خوشرويي گفت - الان كه جاي اين حرفها نيست خانم من نمي دونم تو چه جوري برات جون حرف زدن مونده من كه دارم از گرسنگي مي ميرم هانا زير گوش مادربزرگش زمزمه كرد - پاپا هميشه گرسنه اس! حامد معترض گفت - بلنمدر بگو خانم كوچولو همه شنيدن صداي خنده همه بلند شد. (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت چهاردهم بمحض خروج از خانه اتومبيل مشكي رنگي كه درست روبروي منزلشان پارك شده بود توجه اش را جلب كرد ولي چندان اهميتي نداد و با فشردن پدال گاز به طرف دانشكده رفت بعد از پايان كلاس به پيشنهاد عسل به رستوراني نزديك دانشكده رفتند تا ناهار با هم صرف كنند ارميتا هنوز پايش را داخل رستوران نگذاشته بود كه دوباره همان اتومبيل مرموز توجه اش را جلب كرد هر چه سعي كرد به داخلش سرك بكشد نتوانست حتي زماني كه با عسل خداحافظي كرد و راه خانه را در پيش گرفت باز هم ان اتومبيل با فاصله اي معين دنبالش مي امد موضوع تا سه روز بعد هم تكرار شد روز چهارم ارميتا ماشينش را بين راه متوقف كرد و باعث شد اتومبيل مرموز هم در فاصله كمي از او توقف كند ارميتا به طرفش رفت و چند ضربه اي به شيشه ان زد ترس ناشناخته اي به درونش چنگ انداخت اما وقتي بي خيالي راننده را ديد اين بار ضربه اي محكم تر به شيشه زد و گفت: - مگه با شما نيستم براي چي دنبال من راه افتادي مگه بي كاري؟ راننده از ماشين پياده شد و بدون توجه به اعتراض ارميتا در عقب را گشود بوي ادكلني ناشناخته فضاي اطراف را پر كرد مردي از ماشين پياده شد و ارميتا چند قدمي به عقب رفت مرد ميانسالي به نظر مي رسيد كه چشمهاي درشت و ميشي اش سر تا پاي ارميتا را مي كاويد شايد اگر بچه اي ده ساله هم جاي ارميتا بود متوجه نگاه مشتاق و ناباورانه ان شخص ناشناس مي شد چشمهاي ميشي اش را هاله اي از اشك پر كرد. بي اختيار دل ارميتا برايش سوخت - اتفاقي افتاده مي تونم.... گريه اي عاجزانه مرد اجازه صحبت از دختر جوان را گرفت راننده جلو امد و گفت: - اقا شما حالتون خوب نيست مگه يادتون رفته كه دكتر گفته بايد استراحت كنيد. مرد ناشناس دستي داخل موهايش برد و اهسته زمزمه كرد: - روزگار عجيب بازيهايي داره نمي دونم اگه ايرين زنده بود و الان من و تو رو روبروي هم مي ديد چي مي گفت! ارميتا در ميان زمزمه اي او تنها نام مادرش را شنيد و اهسته پرسيد: - شما ايرين رو مي شناسين؟ - اره ارميتاي عزيزم اره مي شناسمش ارميتا متعجب تر از چند دقيقه قبل گفت: - شما منم مي شناسيد؟ مرد ناشناس به جاي جواب رو به راننده گفت - بريم من اصلا حالم خوب نيست يك هفته از اين ماجرا گذشت و ارميتا دوباره ماشين سياهرنگ را ديد برعكس دفعات قبل فرد ناشناس ديگري بود كه گفت: - خانم مي تونم چند دقيقه باهاتون صحبت كنم؟ - پس اون اقا كجاست؟ من شما رو نمي شناسم - ايشون حالش خيلي بده شما بايد كمكش كنيد - من چه كمكي از دست من بر مي ياد؟ - شما بايد همراه من بيايد اينجا نمي تونم توضيح بدم خواهش مي كنم - خب من بايد چه كار كنم؟ - هيچي فقط به من اعتماد كنيد و همراه من بيايد تو راه همه چي رو توضيح مي دم - من همراه شما هيچ حا نمي يام لزومي نداره كه بهتون اعتماد كنم - يعني جون يه ادم براتون ارزشي نداره - ولي من كه شما رو نمي شناسم چرا بايد بهتون اعتماد كنم اين بار صداي مرد بلند شد و گفت - براي اين كه جون يه ادم در ميونه فكر نمي كنم انقدر سنگدل باشيد اگه مي يايد همين الان سوار ماشين بشيد اگه نه.... سپس در عقب ماشين را باز كرد و گفت - خب چه كار مي كنيد؟ ارميتا باشك و هراس سوار ماشين شد و راننده هم در سكوت با عجله مي راند - ما داريم از شهر خارج مي شيم - بله درسته - كجا - حومه شهر فرياد ارميتا بلند شد - نگه داريد اقا من مي خوام پياده بشم چطور به خودتون جرات داديد به من دروغ بگيد؟ شما گفتيد خيلي زود مي رسيم مرد ايينه را روي صورت ارميتا تنظيم كرد و با شيطنت گفت - مگه غير از اينه الان نيم ساعت هم نمي شه داخل ماشين نشستيد - ديوونه لعنتي نگه دار مي خوام پياده بشم من ادم احمقي بودم كه بهت اعتماد كردم به تو و اون ناشناس لعنتي - مثل اين كه شما هنوز ياد نگرفتيد كه توي اين زمونه ادم حتي نبايد به چشماشم اعتماد كنه ارميتا قطهره هاي درشت اشكش راپاك كرد و فرياد زد - پست فطرت لعنتي مرد شيشه عقب را با كنترل جلو بالا برد و گفت: - لطفا اروم تر داد بزنيد نمي خوايد كه همه رو متوجه ما كنيد انقدر هم با اون در كلنجار نريد ارميتا خود را ميان صندلي مچاله كرد و نگاه غضب الودش را از ايينه به مرد انداخت مرد خنده اي سر داد و گفت - اين طوري هم منو نگاه نكن من دارم واسه كسي كاري مي كنم كه خيلي برام عزيزه - اون كيه؟ - به همين زودي فراموش كرديد كمتر از يه هفته است كه ديدينش - متوجه منظورتون نمي شم نكنه همون اقايي رو مي گيد كه همراهتون بود - بله همونه اسمش لورنسه - لورنس ؟! اين اسم برايم اشناست پدرم يه چيزايي در موردش بهم گفت - پدرت هيچ وقت از لورنس خوشش نيومد اما تو بايد خودت انتخاب كني - كاش هيچ وقت بهت اعتماد نمي كردم و مرد تنها خنده تمسخر اميزي تحويلش داد با بوق پي در پي در ويلاي بزرگي باز شد و ارميتا ساختمان قديمي و زيبايي را جلوي رويش ديد نور خورشيد با پرتوهايش به شيشه هاي نقره اي پنجره هاي ساختمان نمايي ديدني مي داد مرد در را براي ارميتا گشود و گفت - دنبال من بيا ارميتا به ارامي پياده شد و در حالي كه پاهايش مي لرزيد به دنبال مرد راه افتاد داخل ساختمان مرد ناشناس ارام گفت - اونجاست اون نمي دونه تو اينجايي برو ببين بعد از ديدن تو به چه وضعي افتاد ارميتا با عصبانيت گفت - من هيچ جا نمي رم از همه تون متنفرم براي چي منو اوردي اينجا من مي خوام برگردم مرد خشمگين رو به دختر جوان گفت - وقتي به لورنس گفتم مي رم دنبالت زهرخندي زدو با تمسخر گفت (( بي خود خودتو خسته نكن اون نمي ياد اونم دختر همون مادره)) ارميتا عصبي غريد - گذشته اونا هيچ ربطي به من نداره به تو هم اجازه نمي دم اينطوري با من صحبت كني - پس به حرفم گوش بده و برو داخل - چرا - چون من مي گم - ولي من بهش مي گم تو منو به زور اوردي اينجا حالا ببين مرد عصبي شد و خواست چيزي بگويد كه در همين حين دكتر از اتاق خارج شد - حالش چطوره؟ - نگران نباشيد خوب مي شه ارميتا منتظر ادامه حرف دكتر نماند و داخل شد پرده هاي بلند اتاق تماما كشيده بود باورش نمي شد مرد بيمار و رنجوري كه داخل تخت سفيدش فرو رفته همان لورنس هفته قبل باشد نگاهي به صورت او انداخت ارام خوابيده بود و سينه اش به سختي بالا و پايين مي رفت ارميتا به طرف پرده ها رفت تمام انها را كنار زد و پنجره ها را گشود موجي از هواي تازه به داخل اتاق هجوم اورد لورنس معترض ملافه را روي سرش كشيد و گفت - چه كار مي كني مارتين ؟ اونا رو ببند ارميتا به طرفش رفت و بالاي سرش ايستاد - من مارتين نيستم منم ارميتا! لورنس ملافه را كنار زد و با چشمهاي اشكبارش او را نگريست (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت پانزدهم لورنس ملافه را كنار زد و با چشمهاي اشكبارش او را نگريست -فكر نمي كردم بيايي آرميتا خواست لب به اعتراض بگشايد ولي اوضاع ترحم انگيز لورنس مانعش شد - به من گفتن تقصير منه كه به اين روز افتاديد لورنس به سختي روي تخت نشست و پرسيد - كي بهت گفته - لازم نيست بشينيد شما حالتون خوب نيست در ضمن من بايد برگردم پدرم نگران مي شه لورنس چند بار اسم رابرت را تكرار كرد اهي از سينه بيرون داد و گفت: - نمي دونستم دختري تا اين حد شبيه ايرين داره عكس تو رو خواهر زاده ام بهم نشون داد عكسي كه توي يه جشن گرفته بوديد كنار كلوديا ارميتا با تعجب گفت: - كلوديا خواهر زاده شماست؟ لورنس از حايش برخاست سرفه هاي پي در پي اش اجازه صحبت را از او گرفت كنار پنجره چند نفس عميق كشيد - هواي خوبيه مي شه كمي با هم تو حياط قدم بزنيم؟ - اما من زياد نمي تونم بمونم بايد برگردم تا الان هم به اجبار.... ارميتا تازه متوجه حرفش شد لورنس به طرفش برگشت و با نگاه بي فروغش به او خيره شد به زور اوردت اره؟ بايد مي فهميدم. من منظوري نداشتم لحظاتي در سكوت سپري شد انگار وجود ارميتا در نظرش فراموش شده بود و در روياهاي گذشته اش سير مي كرد صداي ارميتا او را از خلسه اي دلپذير كه داشت بيرون كشيد - باهاتون مي ام تا كمي قدم بزنيم لورنس نگاهش را به ارميتا دوخت كه هزاران حرف نگفته داشت با سرازير شدن از پله ها ارميتا متوجه مارتين شد كه ميان يكي از مبل ها فرو رفته و بي توجه به اطراف چشمهايش را فرو بسته بود مسلما خواب نبود چون با انگشتانش روي دسته چوبي مبل اهنگي مي نواخت . سرفه هاي لورنس او را متوجه انها كرد از جايش بلند شد بدون توجه به ارميتا رو به لورنس گفت - تو اينجا چه كار مي كني الان بايد توي تختت استراحت كني - حالم خوبه مي خوام كمي با ارميتا قدم بزنم - مي توني بعدا هم اين كار رو بكني نه الان با اين حال خرابت ارميتا نگاه خشمگينش را نثار مارتين كرد اما لورنس بي توجه به اعتراض مارتين تنها به گفتن فقط چند دقيقه اكتفا كرد صداي قدمهايشان روي سنگ فرش حياط به همراه صداي قارقار كلاغها سكوت انجا را مي شكست لورنس لب به سخن باز كرد - مي دوني ارميتا من توي اين سالها روزهاي سختي رو پشت سر گذاشتم هيچ وقت نتونستم خاطره ايرين رو از ذهن خسته ام كه هر روز با تكرارش خسته تر مي شد پاك كنم وقتي خبر مرگشو شنيدم نزديك بود ديوونه بشم اون با چشمهاي قشنگش هيچ وقت رهام نكرد راستي تو چرا انقدر چشمهات شبيه اونه؟ ارميتا خنده اي مليحي كرد و گفت: - خب به خاطر اين كه مادرمه لورنس اشكهايش را پاك كرد و گفت - سوال احمقانه اي كردم ارميتا با شرمندگي گفت - معذرت مي خوام من از خنديدنم. منظوري نداشتم ولي شما داريد گريه مي كنيد اخه چرا؟ لورنس اين بار بي محابا مي گريست - به خاظر اين كه تو تموم اين سالها سعي كردم جلوي اين بغض لعنتي رو كه هر بار با ياد ايرين مي اومد سراغم بگيرم سعي كردم مرد باشم سعي كردم خوددار باشم تا راحت تر فراموش كنم اما نشد اون رفت دنبال پدرت تنها چيزي كه اين وسط فراموش شده بود احساس سركوب شده من بود اما من اونو بخشيدم مي دوني چرا؟ چون هنوز در نظرم مقدس بود من هرگز نتونستم ازدواج كنم چون سايه اش مثل يه حضور هميشگي توي زندگيم افتاده بود من هيچ وقت نتونستم نفرينش كنم نتونستم.... سرفه هايش مجال ادامه صحبت را از او گرفت صورت كبود و فرمزش ارميتا را به وحشت انداخت و با فرياد مارتين را صدا كرد. مارتين با اشاره به ارميتا گفت - بيا بريم مثل اين كه خوابيد تا بيدار شدنش منتظر بمون ارميتا عصباني در حالي كه سعي مي كرد ارتعاش صدايش موجب بيدار شدن لورنس نشود گفت - منتظرش بمونم منظورت چيه من كه نمي تونم تا ابد اينجا بمونم - مي توني يواشتر هم صحبت كني در ضمن كسي ازت نخواست تا ابد اينجا بموني - باشه پس من همين الان از اينجا مي رم حتي اگه لازم باشه با پاي پياده تو هم نمي توني جلوي منو بگيري حالا فهميدي؟ - هي خانم كوچولو اينجا تو نيستي كه دستور مي دي تا زماني هم كه لازم باشه اينجا مي موني لورنس زير لب گفت: - مارتين بذار بره ارميتا كنار تخت ايستاد و اهسته گفت - خواهش مي كنم بهشون بگين منو از اينجا ببرن حتما تا حالا پدرم خيلي نگران شده - خب برو من كه حرفي نزدم مارتين به راننده بگو ارميتا رو برسونه ارميتا به طرف در رفت - مي تونم اميد داشه باشم بازم ببينمت نه به عنوان لورنس بلكه به عنوان يه دوست خواهش مي كنم لورنس كه ترديد ارميتا را ديد ادامه داد - اين خواسته اي زياديه كه... - متاسفم نمي تونم قبول كنم اگه پدر بفهمه خيلي ناراحت مي شه مطمئنم بهم اين اجازه رو نمي ده كه به ديدنتون بيام - پس احازه بده يك بار ديگه حداقل براي اخرين بار ببينمت اه ارميتا به ديدنم مي ياي؟ فقط يك بار ديگه خواهش مي كنم حواب دادن ارميتا از نظر لورنس يك سال طول كشيد - تو ازادي هر وقت كه خواستي بري حتي اگه براي لحظه اي اومده باشي ارميتا در حال خارج شدن صداي لورنس را شنيد - منتظرت هستم يادت باشه قول دادي مارتين گام هايش را به ارميتا هماهنگ كرد و گفت - فكر نمي كردم قبول كني ارميتا خيلي سرد گفت - اگر هم قبول كردم به اين خاطر بود كه ديگه دست از سرم برداريد هر چند كه هنوزم مرددم ابروهاي مارتين بالا رفت و گفت - ولي من فكر مي كردم به خاطر اينه كه شرمنده وجدانتون نشيد - مطمئن باشيد اگر هم اتفاقي براي اون بيفته به من مربوط نيست - كاش ذره اي از توجهي كه نسبت به نگراني پدرت داشتي به لورنس مي كردي ارميتا فرياد زنان گفت - اون پدرمه كسي كه حاضرم تمام زندگيمو براش فدا كنم گذشته اون مردي هم كه اون بالا خوابيده به من مربوط نيست چرا بايد بهش توجه كنم؟ شما هم منو قاطي اين بازي احمقانه نكنيد ارميتا از شدت هيجان مي لرزيد و اشك مي ريخت مارتين مضطرب گفت - تو چت شده ؟ حالت خوب نيست شايد سردت شده.... نه؟ = من...من مي خوام برگردم خونه مون همين الان بايد برم مارتين به سرعت سوئيچ را از راننده گرفت و در را براي ارميتا گشود و گفت -باشه خودم مي رسونمت خيلي زود.... ارميتا سرش را كه در حال انفجار بود ميان دو دستش گرفت و سعي كرد ارام باشد ** صداي اعتراض شبنم بلند شد - بسه ديگه هانا جان وقت خوابه ساعت نزديك يازده شبه - نمي خوام بخوابم مي خوام اينجا باشم شبنم دست هانا را گرفت و به دنبال خود برد هانا با شيطنت دستش را از دست مادر بيرون كشيد و به طرف پدرش رفت و خود را ميان اغوشش پنهان كرد حامد گفت: - ولش كن خانم بذار راحت باشه - تو هم شدي همدست اين وروجك با ورود شهياد به سالن صحبت هر دو قطع شد شهيا د با لبخند گرم سلام كرد و روي مبل ولو شد هانا خود را به آغوش شهياد انداخت. و چيزي زير گوشش زمزمه كرد شهياد ابروهايش رفت و گفت - خب ديگه چي خانم كوچولو؟ هانا دست كوچكش را روي صورت صاف شهياد كشيد و با حالتي كودكانه او را نگريست انگار مي خواست پاسخ شهياد را در ذهنش تجزيه كند. - اهاي چي بهت گفت؟ - هيچي خانم خصوصي بود بين دايي و خواهر زاده - راستي پدر گفت قراره براي كاري يه ماهي از ايران بري - اره - كي؟ - شايد هفته بعد هانا كودكانه گفت - منم مي بري دايي جون؟ صداي خنده همه بلند شد هانا بي خيال به طرف مادرش رفت و با كشيدن خيمازه اي گفت - خوابم مي ياد مامي! (ادامه دارد...)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت شانزدهم با صداي در اتاق روي تخت غلتي زد - بله صداي مستخدم منزل بلند شد - خانم ببخشيد يه اقايي باهاتون كارد ارن ارميتا به خودش حركتي داد و از جايش بلند شد - اقا ،!! نگفت كيه؟ - نخير خانم فقط گفتند خودتون مي شناسين ارميتا وقتي فرد ناشناس از داخل شدن سر باز زد متعجب به حياط رفت و از ميان در نيمه باز به بيرون سرك كشيد چشمش به ماشين لورنس افتاد مارتين به طرفش برگشت و گفت - سلام يه پيغامي برات اوردم - بفرمائيد حتما از طرف لورنسه - اره از طرف اونه ارميتا بي تفاوت گفت: - بگين منتظرم - تو بايد با من بياي مي خواد تو رو ببينه ارميتا با تمسخر گفت - خب چرا نگفتيد خودشون تشريف بيارن اينجا مارتين در حالي كه سعي مي كرد عصباني نشود گفت - يادت باشه تو بهش قول دادي اونم به خاطر قولي كه دادي بهت اجازه داد.... ارميتا با همان ماسك بي تفاوتي حرفش را ادامه داد - اجازه داد تا پامو از اون خونه بيرون بذارم نه؟ مارتين خشمگين گفت: - خوبه خيلي زبون دراز شدي! ارميتا پوزخندي زد و گفت - نكنه فكر كردي انقدر احمقم كه دوباره دنبالت به اونجا بيام اگر هم به لورنس گفتم كه يك بار ديگه به ديدنش مي يام مجبور بودم. مارتين فرياد زد - خيلي بي پروا شدي ارميتا خونسرد گفت: - چرا فكر كردي دوباره بهتون اعتماد مي كنم سپس داخل حياط شد و ادامه داد - بفرمائيد داخل البته مي دونم بايد بريد زياد تعارف نمي كنم مارتين كه ارميتا را در حال رفتن ديد با عجله جلو پريد و با ارامش ساختگي گفت - صبر كن ارميتا خواهش مي كنم اصلا من معذرت مي خوام ارميتا به طرف مارتين برگشت و چيزي نگفت مارتين دوباره ادامه داد - گوش كن ارميتا تو مي دوني و با چشمهاي خودت حال لورنس رو ديدي اون حتي نمي تونه به تنهايي غذا بخوره پس چطوري توقع داري بتونه به ديدنت بياد اون داره براي معالجه بر مي گرده انگليس وقت زيادي نداره باور كن خيلي دلش مي خواد تو رو براي اخرين بار ببينه بازم تصميم با خودته اگر بخواي مي توني نياي و من تنها برمي گردم اما اون منتظرته ارميتا خواهش مي كنم... ماشين با سرعت زياد سينه جاده را مي شكافت و تنها گهگاهي تكان هاي جاده بود كه ارميتا را از خيال خود بيرون مي اورد سرش را به صندلي ماشين تكيه داد و چشمهايش را بست دلش مي خواست در سكوت باقي بماند حرفهاي پدر هنوز در گوشش زنگ مي زد نگاهش عمگين تر از هميشه بود ((اين فرصت خيلي خوبيه دكتر سرافراز دو روز قبل همراه يه تيم پشكي به امريكا اعزام شده وقتي ما بريم اونجا اونم كنارت هست خيال منم راحت تره تو هم اگر منو دوست داري بايد قبول كني باشه؟)) لبخند كمرنگي روي لبهايش جاي گرفت چقدر اين قاطعيت مردانه به صورت پدرش مي امد انگار دستوري بود كه بايد بي چون و چرا اجرا مي شد پدر از جايش برخاست و گفت(مي خوام بروم پياده روي)) هنوز از سالن خارج نشده بود كه برگشت و گفت (( اهاي عروسك رابرت همراهيم مي كني؟)) ارميتا به سرعت به طبقه بالا رفت تا لباسش را عوض كند وقتي به نزديك پدر رسيد دستش را دور بازوي او حلقه كرد و گفت ( معلومه كه ميام ممكنه ديگه اين فرصت پيش نياد)) صداي مارتين او را از عالم خود بيرون كشاند ارميتا همراه او به داخل ساختمان رفت لورنس با سر و وضعي مرتب منتظرش بود چشمهايش برقي زد و گفت - خيلي منتظرت بودم خوش امدي ارميتا روي مبلي نشست و لورنس ادامه داد - امروز قشنگترين روز زندگي منه ارميتا نگاهي به مارتين انداخت كه توجهي به ان دو نداشت لورنس هم ساكت شده و غرق در خيالاتش بود سكوت بينشان بيش از يك ربع طول كشيد ارميتا اهسته گفت - من زياد نمي تونم اينجا بمونم لورنس تازه به خود امد و با نگاهي اخم الود او را نگريست - تو دلت نمي خواد اينجا بموني؟ ارميتا زير چشمي نگاهي به او كرد فضاي سنگين خانه بيش از اندازه ازارش مي داد لورنس لبخندي معنادار زد و گفت - اما من دلم مي خواد تو اينجا بموني و در قشنگترين شب زندگيم همراهيم كني تو بايد با من ازدواج كني!!!! ارميتا احساس كرد گلويش خشك شده لبهايش لرزيد و گفت - من...من منظورتون رو نمي فهمم لورنس نزديك امد و گفت - پدرت خيلي خوشحال مي شه شايد كمي هيجان براش خوب باشه ارميتا به سرعت از جايش برخاست طوري كه نزديك بود صندلي واژگون شود مارتين هم از جايش برخاست و گفت - لورنس تو چي داري مي گي فكر نمي كني كمي زياده روي كردي لورنس نزديك ارميتا رفت اما ارميتا فرياد زد - من مي خوام از اينجا برم تو هم جرات نداري جلومو بگيري و با گفتن اين حرف به طرف در ورودي رفت ام ابا ديدن دو مرد اسلحه به دست پوزخندزنان به جانب لورنس برگشت و گفت - حالم ازت بهم مي خوره حالا مي فهمم چرا مادرم حاضر نشد باهات ازدواج كنه تو ادم كثيفي هستي لورنس عصباني به طرفش رفت و محكم او را هل داد ارميتا به ميز عسلي برخورد و گوشه پيشاني اش به لبه ان اصابت كرد دستش را جاي ضربه كشيد خوني از ان بيرون زد و انگشتانش را به رنگ خود زينت داد ارميتا خنده اي كرد و گفت: - حتي قدرت شنيدن حقيقت رو هم نداري خنده ارميتا لورنس را عصبي تر كرد و فرياد زنان گفت - نه! پدرت اونو مجبور كرد ارميتا با لذت به عصبي شدن لورنس نگاه كرد در اين ميان مارتين بدون هيچ حرفي به ان دو مي نگريست - تو دختر بي پروائي هستي تا حالا كسي اينو بهت گفته ارميتا با تمسخر گفت - چرا اتفاقا يه بار مارتين بهم گفت اونم وقتي كه گفتم ادم نفرت انگيزي مثل تو ارزش ديدن دوباره نداره برعكس دفعه قبل لورنس خنده موذيانه اي كرد وگت - پس تو هم ادم ساده و احمقي هستي كه دوباره به اينجا اومدي - احمق توئي كه فكر كردي هر كاري بخواي انجام مي دم. - ولي تو تا زماني كه من نخوام نمي توني از اينجا بري ارميتا روي زمين نشست زانوايش را بغل كرد و سرش را روي ان گذاشت جاي زخمش به سوزش افتاد هبود احساس درماندگي مي كرد . لورنس حق داشت ادم احمقي بود كه دوباره به او اطمينان كرده بود مارتين با دستمالي به طرفش امد - بيا ارميتا از پيشنويت داره خون مي ياد ارميتا دستمال را از دستش گرفت روي جاي زخمش فشرد و در حالي كه مي گريست گفت - چرا مارتين چرا؟... هيچ وقت نمي بخشمت تو از سادگي من سو استفاده كردي مارتين در حالي كه از نگاه كردن به چهره معصوم دختر طفره مي رفت از جايش بلند شد و گفت - متاسفم قسم مي خورم من هيچ اطلاعي از حرفهايي كه لورنس بهت زد نداشتم اون گفت كه فقط مي خواد تو رو دوباره ببينه همين جا يك ساعتي مي شد كه سكوت همه جا را گرفته بود ارميتا سر از روي زانويش برداشت و متوجه شد هيچ كس جز او و لورنس كه در دنياي خودش غوطه ور بود در سالن نيست از جايش برخاست و بدون ان كه لورنس متوجه شود از در ورودي خارج شد اما هنوز چند قدمي پيش نرفته بود كه دستي لباسش را گرفت و او را به داخل سالن پرت كرد ارميتا جيغي كشيد و محكم به زمين خورد اما دوباره با سرعتي كه از او بعيد بود بلند شد و به طرف مهاجم برگشت و با دست محكم او را از پله ها به پايين پرت كرد مرد نعره اي كشيد و روي سنگ فرش حياط ولو شد ارميتا به سرعت به پايين پله ها دويد و قبل از ان كه مرد از جايش بلند شود اسلحه را كه به گوشه افتاده بود برداشت لورنس با فرياد ان دو به طرف حياط امد مرد خشمگين گفت - دختره بي چشم و رو مي كشمت مرد به طرف ارميتا هجوم برد كه با فرياد لورنس در جايش ميخكوب شد - اگه يه مو از سرش كم بشه خودم دارت مي زنم ارميتا مدام اسلحه را به طرف هر كدام نشانه مي گرفت و دستپاچه و پشت هم تكرار مي كرد - اگه نزديكم بيايد مي زنم لورنس اهسته نزديك تر رفت و گفت - صبر كن ارميتا اون اسلحه رو بذار زمين يه وقت به خودت صدمه مي زنمي خواهش مي كنم - برو لورنس برو به خدا مي زنم من.... لورنس بي توجه به تهديد ارميتا همچنان پيش مي رفت فرياد ارميتا بلند شد - لورنس مي نزم مي گم به من نزديك نشو صداي شليك اسلحه اي فضاي حياط را پر كرد لحظه اي تمام نگاه ها به طرف صدا گره خورد مارتين سرجايش ميخوب شده و مرد ديگري اسلحه به دست در فاصله كمي با او حيران ايستاده بود ارميتا دستش را روي شكمش گذاشت خون تازه از ميان انگشتانش خارج شد و قطره هاي ان روي زمين ريخت قبل از اين كه فرصت بيشتري براي نگاه كردن به خون ها پيدا كند بيهوش روي زمين افتاد لورنس مانند ديوانه ها فرياد مي كشيد و ايرين را صدا مي زد مرد تازه وارد با ترس گفت - اون مي خواست به شما شليك كنه دست خودم نبود من فقط نمي خواستم شما صدمه ببينيد لورنس ديوانه وار اسلحه را از كنار ارميتا برداشت و به طرف مرد نشانه رفت اما در يك لحظه پشيمان شد و كنار ارميتا نشست طوري ضجه مي زد و ايرين را صدا مي كرد كه دل هر بيننده اي را به رحم مي اورد سپس اسلحه را روي شقيقه اش گذاشت و قبل از اين كه مارتين بتواند جلويش را بگيرد گلوله اي در مغز خودش شليك كرد مارتين با قدم هاي لرزان پيش رفت انگشتش را روي گردن لورنس گذاشت و سرش را با وحشت تكان داد بعد نبض ارميتا را گرفت خيلي ضعيف مي زد تلفنش را در اورد و به سرعت مشغول شماره گيري شد. (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت هفدهم آقاي راكفلر در تمام طول راه نفهميد چطور خود را به بيمارستان رساند سرعتش سرسام اور بود حتي اجازه نداد راننده او را برساند باز هم اسانسور اشغال بود حتي تحمل انتظار را نداشت به زحمت خود را از پله ها بالا كشيد تحمل وزنش روي دو پا سخت شده و سرش در گردش و دوران بود نفهميد چطور به طبقه ششم رسيد حال بدي داشت گيج و هراسان وارد بخش شد - همراه بيمار راكفلر؟ اقاي راكفلر سرش را تكان داد: - لطفا همراه من بياييد بايد برگه عمل رو امضا كنيد مارتين به همراه دو پرستار و برانكادي كه لورنس را حمل مي كرد ازكنارش گذشتند - لورنس؟ باورم نمي شه! صداي پرستار او را به خود اورد - اقاي راكفلر... بعد از امضا اقاي راكفلر متوجه برانكاد دختر نازنينش شد صورتي زد و لبهايي سفيد و خشك زير چشمهايش را هاله كبودي گرفته و ردي از خون خشك شده روي پيشاني و صورتش به چشم مي خورد اقاي راكفلر با دستش صورت او را نوازش و در حالي كه مي گريست زير گوشش زمزمه كرد - به خاطر من ارميتا به حرمت زحماتي كه برات كشيدم زنده بمون . بعد ناتوان روي زمين زانو زد و مانند بچه ها گريه را سر داد كه ناگاه دستي روي شانه اش احساس كرد سرش را بالا اورد اقاي فرزان با لبخندي مهربان و دلداري دهنده به او نگاه مي كرد به زحمت از جايش بلند شد و سرش را روي شانه او گذاشت و گريست اقاي فرزان با همان وقار و مردانگي هميشگي گفت - بسه ديگه مرد بزرگ بايد براش دعا كنيم - چطور فهميدي؟ - رفتم شركت راننده بهم گفت اقاي راكفلر لبخندي تشكر اميز زد و گفت - چه كار خوبي كردي اومدي يك ساعت و نيم انتظار كشنده براي اقاي راكفلر به پايان رسيد و بالاخره دكتر از اتاق عمل خارج شد. - دختر.... دكتر سعي كرد خونسردي خود را حفظ كند اما به نظر زحمتش بي فايده بود تاسف از چهره اش بيداد مي كرد - ما سعي خودمون رو كرديم اما نبضش خيلي ضعيفه برانكارد از در ديگري خارج شد دخترك كه ارام به خواب رفته بود ميان تخت سفيدي نمايان شد و دل پدر را به هم فشرد دكتر ادامه داد - اگر جاي شما بودم دعا مي كردم و از خدا مي خواستم برش گردونه. اقاي راكفلر به همراه تخت به راه افتاد كسيه خون و سرم قطره قطره از شلنگ باريكي سر مي خوردند و از طريق رگ به داخل بدنش سرازير مي شدند پرستاري با ريختن موادي داخل سرم رنگ ان را تغيير داد و رو به اقاي راكفلر گفت: - خيلي زود باشه؟ اقاي راكفلر با تكان دادن سرش حرف او را تائيد كرد اقاي فرزام با گفتن من مي رم اگه كاري مونده انجام بدم به دنبال پرستار از اتاق خارج شد پدر صورتش را نزديك صورت دخترش برد و ان را نوازش كرد و بوسيد. اقاي راكفلر با خستگي چشم از هم گشود و با نگاهي به ساعتش فهميد مدت طولاني روي دست ارميتا در خواب بوده دوباره سرش را روي دست دخترش گذاشت و چشم ها را بست صداي دو پرستار جوان در عالم خواب و بيداري به گوشش خورد: - اينم از زيباي خفته ما و صداي ديگر: - دلم خيلي براش مي سوزه دكترش مي گفت هيچ اميدي بهش نيست اين پدرشه؟ اين بار صداي اول اهسته تر گفت: - نمي دوني چقدر نگران بود پرستار ديگر گفت - بهتره بيدارش كنم سرم داره تموم مي شه سپس اهسته اقاي راكفلر را صدا زد پدر سرش را بلند كرد و چشمهاي خيس از اشكش را به انها دوخت اهسته زمزمه كرد: -يعني دخترم ديگه چشمهاش رو باز نمي كنه؟ هر دو پرستار شرمگين سر به زير انداختند پدر به سختي از جايش برخاست صورت دخترش را بوسيد و بدون هيچ سر و صدايي تلوتلو خوران از اتاق خارج شد. نماي بزرگ و زيباي كليسا و صليب زيبايي كه بالاي ان به چشم مي خورد نور اميد را به دل اقاي راكفلر تاباند اهسته وارد كليسا شد و پدر مقدس را ديد كه در حال خواندن دعا بود ارام در مقابل قديسه و پسرش زانو زد و در حالي كه اشك مي ريخت چيزهايي زير لب زمزمه كرد پدر مقدس به كنارش امد و با مهرباني گفت: - مشكلي پيش اومده پسرم ؟ اقاي راكفلر با صدايي محزون گفت: - لعنت به اين روزگار اخه چرا فقط اون چرا دختر من چرا بايد اين طوري بشه؟ اگه اون نباشه...خداي من حتي فكرش تنم رو مي لرزونه. پدر مقدس با همان صداي پرارامش خود گفت: - من دعا مي كنم تو هم بايد دعا كني اين تنها كاريه كه از دست ما بر مي ياد. اقاي راكفلر صميمانه تشكر كرد و چشمهايش را بست و مشغول دعا شد. - دلم شور مي زنه بايد برگردم پيشش پدر با لبخندي به او خيره شد: - برو فرزندم اميدوارم خدا فرزندت رو بهت برگردونه خود را به پشت اتاق دخترش رساند انگار دل شوره اش بي مورد نبود دور تخت ارميتا پر از پرستار سفيدپوش بود قلبش از شدت هيجان بشدت مي زد صداي فرياد كسي بلند شد: - مي گم بزن يه بار ديگه صورت پرستار جوان خيس بود پريشان و عصبي گفت: - فايده اي نداره اقاي دكتر مگه نمي بينيد؟ دكتر خودش دستگاه شوك را گرفت براي اخرين بار نا اميدانه فشرد. چهره همگي در لحظه اي رنگ شادي گرفت - برگشت اقاي دكتر برگشت صداي پرستار با هيجان اين جمله ها را ادا مي كرد ولي خط هاي نمايشگر روي صفحه مونيتور بي خيال از نگاههاي نگران هنوز باعث نگراني بود اقاي راكفلر عاجزانه روي زمين زانو زد و با صداي بلند گريست افراد داخل تازه متوجه حضورش شدند اقاي فرزام به طرفش رفت و با زحمت او را از جايش بلند و به بيرون از اتاق هدايت كرد اقاي راكفلر با التماس گفت: - خواهش مي كنم بذار ببينم سر دخترم چه بلايي اومده. اقاي فرزام در حالي كه سعي مي كرد به اوضاع اشفته پيش امده مسلط باشد گفت: - چيزي نشده رابرت جان خدا رو شكر بر طرف شد تو الان حالت خوب نيست وضعيت قلب خودت رو هم در نظر بگير. اقاي راكفلر خودش را روي صندلي رها كرد و سرش را ميان دو دستش گرفت و گفت: - دخترم داره جلوي چشمام از دست مي ره من چطور اروم باشم. اگه تو بودي مي تونستي؟ سرش را رو به اسمان گرفت و زير لب دعا كرد اقاي فرزام به راحتي در ميان كلماتش مي شنيد كه از خدا مي خواست باقي مانده عمرش را به تنها دلخوشي زندگيش ببخشد صداي مردانه اي ان دو مرد را متوجه خود كرد: - معذرت مي خوام اقاي راكفلر سرش را بلند كرد و چشم به او دوخت مردي با موهاي روشن و چشمهاي ابي دستش را به رف انها دراز كرد - اقاي راكفلر؟؟ - بله خودم خستم - من مارتين هستم يكي از دوستان نزديك لورنس اقاي راكفلر به سختي از جايش برخاست در نگاهش خشم و نفرت موج مي زد با عصبانيت گفت - لطفا از اينجا برين به اندازه كافي دردسر دارم اسم اون لعنتي رو هم نمي خوام بشنوم مارتين لبخند تلخي زد و گفت - اون مرده - اگه نمرده بود خودم مي كشتمش مطمئن باشيد - مي تونم دقايقي تنها باهاتون صحبت كن؟ اقاي فرزام به سرعت گفت - من همين اطرافم رابرت برمي گردم - به خاطر ارميتا متاسفم - اگه اومده بودي اينو بگي حالا ديگه مي توني بري - اقاي راكفلر خواهش مي كنم به حرفهام گوش كنيد - فكر مي كنيد چيز ديگه اي هم مونده كه بگين شايد هم عذاب وجدان شما رو اينجا كشونده اين طور نيست؟ (ادامه دارد.....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت هجدهم - من ادعا نمي كنم كه بي گناهم بابت اين شرايط پيش اومده خيلي متاسفم آقاي راكفلر پوزخندي زد و گفت - پس اومدين اعتراف كنين؟ مارتين اه سردي كشيد و پاسخ داد - اين طور نيست من فقط نگران حال ارميتا بودم - اون حالش اصلا خوب نيست - بله مي دونم اقاي راكفلر نگاه پرسشگري را به او دوخت - از پزشك معالجش پرسيدم - پس حرف ديگه اي باقي نمونده - مي تونم بنشينم؟ - بله صندلي زياده - فكر مي كردم با ديدنم بخواين چيزايي از من بپرسين اقاي راكفلر پاسخي نداد و مارتين دوباره ادامه داد - من در مورد اون اتفاق.... - مهم نيست نمي خوام چيزي در اين مورد بدونم. من فقط مي خوام دخترم زنده بمونه هر طور كه شده فقط همين - متاسفم آقاي راكفلر با كشيدن اهي گفت - ممنونم - اميدوارم هر چه زودتر سلامتي شو بدست بياره - منم اميدوارم ولي... صدايش با بغضي كه شكست قطع شد در حالي كه اهسته مي گريست ادامه داد - ارميتا هنوز جونه. مارتين از جايش برخاست و با فشردن دست اقاي راكفلر گفت - من براي ارميتا دعا مي كنم توي اين چند برخورد كوتاه متوجه شدم اون انسان لايق و بي نظيريه - متشكرم. - شما مرد بزرگي هستين جناب رابرت هيچ وقت فراموشتون نمي كنم خدا نگهدار آقاي راكفلر ناتوان در جايش نشست و پاسخ داد - خدا نگهدار آقاي فرزام به همراه پزشك معالج ارميتا به طرفش امدند اقاي راكفلر با ديدن انها دوباره از جايش برخاست - مي تونستيد ازش شكايت كنيد اقاي راكفلر در پاسخ حرف دكتر گفت - اين طوري حال دخترم بهتر مي شه؟ دكتر سكوت كرد و اقاي راكفلر ادامه داد - حال دخترم چطوره؟ دكتر لبخندي رضايت بخش زد و گفت - از اون شرايط بحراني خارج شده - اينو جدي مي گين؟ دكتر دستي به شانه اقاي راكفلر زد و در حالي كه از انها جدا مي شد نجوا كرد - براش دعا كنيد يك هفته از ان وضع اسفبار مي گذشت ارميتا همچنان در بيهوشي به سر مي برد و در اين ميان حال اقاي راكفلر بدتر از بيمار بود چشمهايش از بي خوابي بي فروغ شده و وضع جسمانيش چندان تعريفي نداشت اين را تمام كساني كه براي ملاقات ارميتا مي امدند فهميده بودند باز هم چشمهاي پدر به سبدهاي گل خكيده اي كه اطراف ارميتا را پر كرده بود افتاد تقريبا زمان به يك ماه مي رسيد كه بالاخره او به هوش امد رفته رفته سلامت جسمانيش را بدست مي اورد و اين براي اقاي راكفلر همانند معجزه اي بود كه انتظارش را مي كشيد هر روز ملاقات كنندگان با خوشحالي به ديدن دخترك مي امدند و دوستانش با شوخي و خنده سعي در بهبود روحيه از دست رفته او داشتند روزهاي ارميتا در بيمارستان به يك ماه كامل رسيد كه دكتر دستور مرخص شدن را صادر كرد در اين مدت تنها كسي كه به ديدنش نيامد شهياد بود اما در ميان حرفهاي گذراي اقا و خانم فرزام متوجه شد كه شهياد براي انجام كاري ايران را به مقصد انگليس ترك كرده است هر بار كه به ياد شهياد مي افتاد بي اختيار دلش براي او تنگ مي شد. ** ارميتا نگاهي به ساعت انداخت نيمه شب بود ميهماني تمام شده و سكوت خانه را فرا گرفته بود چشمهايش را بست تا خواب او را از دغدغه هايش جدا كند صداي اهسته ضربه هاي در او را به خود اورد ارام گفت - بفرماييد در باز شد و در تاريك و روشن اتاق مردي كه در اين يك ماه به اندازه يك سال شكسته تر شده بود به طرفش امد به نرمي لبه تخت دخترش نشست و گفت - مزاحمت كه نيستم؟ ارميتا به احترام پدر برخاست: - اين چه حرفيه پدرجون! و سرش را به زير انداخت پدر نگاه مهربانش را به او دوخت ارميتا بي اختيار به اغوش پدر رفت احساس كرد سالها از اين اغوش پر مهر دور بوده انقدر در ان حالت ماند تا پلكهايش سنگين شد پدر از جا برخاست و او را روي تخت خواباند بوسه اي از سرش گرفت و گفت - خوب بخوابي عزيزم ارميتا اهسته گفت - پدرجون - جانم ارميتا سعي كرد بر خود مسلط باشد - چرا هيچي بهم نمي گين چرا دعوام نمي كنيد چرا سرم داد نمي زنيد چرا حداقل يه سيلي تو گوشم نزديد حتي ارزش اينم نداشتم؟ يكدفعه پدر به طرفش برگشت و باز نگاه زيبايش را كه دختر عاشقانه ان را ستايش مي كرد به او دوخت ارميتا نگاه از پدر دزديد و زمزمه كرد : - دوست دارم پدرجون خيلي هم دوست دارم. اقاي راكفلر اه عميقي كشيد و قصد رفتن كرد در حال خارج شدن از در لحظه اي ايستاد و با مكثي نه چندان طولاني گفت - تو زنده اي ارميتا داري نفس مي كشي كنار مني و همين براي من كافيه نا گاه دستش را روي قلبش كه اين روزها دردش به اوج خود رسيده بود گذاشت و قبل از اين كه دختر جوان متوجه حال او شود به سرعت از اتاق خارج شد روزها از پي هم سپري مي شدند در حالي كه اقاي راكفلر همچنان با بيماريش در جدال بود ارميتا رفته رفته سلامت جسماني اش را باز مي يافت و خود را براي پيشروي در درس هاي عقب مانده اش اماده مي كرد غيبتهايش با كمك دكتر محتشم از طرف دانشگاه موجه اعلام شد و تا حدودي از نگراني اش كاست ارميتا نگاهي به ساعتش انداخت از پنج گذشته بود پله ها را دو تا يكي پيمود تا به موقع به منزل عسل برسد هنوز از در ورودي ساختمان خارج نشده بود كه ماشين پدر با ترمز وحشتناكي در حياط از حركت ايستاد و به دنبال ان اتومبيل دكتر نيكو كه از طرف دكتر سرافراز قبل از رفتنش به خانواده راكفلر معرفي شده بود نمايان شد راننده به سرعت از ماشين پياده ش و به همراه دكتر نيكو و پرستاري كه كنار پدر جاي گرفته بود اقاي راكفلر را از ماشين بيرون اوردند ارميتا با ديدن اوضاع پدر احساس كرد خون در رگهايش منجمد شد دستهايش بي حال به دو طرف افتاد و كتابهايش روي زمين ريخت پدر به سختي نفس مي كشيد و رنگ چهره اش به شدت پريده بود ارميتا مسخ شده انقدر گيج و سردرگم بود كه نفهميد چطور به همراه انها خود را به طبقه بالا رساند دكتر برگه اي به راننده داد و خواست هر چه سريعتر ان داروها را تهيه كند و خودش در حالي كه سعي مي كرد عصبانيتش را پنهان سازد مشغول صحبت با اقاي راكفلر شد ارميتا مانند عروسكي بي جان فقط انها را تماشا مي كرد - چرا لجبازي مي كني تو الان بايد تو كلينيك باشي نه اينجا مسلما اگه مي فهميدي حالت چقدر خرابه حتما قبول مي كردي ارميتا از شدت ناراحتي زانويش خم شد و روي زمين افتاد پدر رويش را به طرف او گرفت سپس با درماندگي به دكتر خيره شد و گفت - فقط بذار حرفهامو به دخترم بزنم بعد هر جا كه مي خواي منو ببر دكتر از جايش بلند شد و پشت به اقاي راكفلر ايستاد و با ناراحتي گفت - زود تمومش كن صدايش اشكارا مي لرزيد بعد از رفتن دكتر دستهايش را به سوي ارميتا گرفت ارميتا با چند قدم بلند كنارش زانو زد و دستهايش را محكم فشرد اقاي راكفلر لبخندي زد - بهم يه قولي مي دي؟ ارميتا در ميان گريه گفت - اره پدر جون هر قولي كه بخواين بهتون مي دم به شرطي كه شما خيلي زود خوب بشين خيلي زود (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت نوزدهم آقاي راكفلر به زحمت نفس عميقي كشيد و گفت - بهم قول بده هر اتفاقي كه براي من افتاد فضيه عملت رو جدي بگيري ديگه بهت اصرار نمي كنم كجا بري ولي بايد عمل بشي بايد خوب بشي ارميتا بايد - خواهش مي كنم پدرجون خواهش مي كنم ادامه ندين - اينقدر بي تابي نكن ارميتا هر اتفاقي براي من بيفته بايد صبور و شكيبا باشي ارميتا ديگر نمي توانست بي صدا گريه كند و صداي هاي هاي گريه اش بلند بود پدر دستهاي دخترش را بيشتر فشرد و گفت - دلم براي ايرين خيلي تنگ شده ارميتا در ميان هق هق گريه دستهاي خود را دور گردن پدر حلقه كرد و صورت خيس اش را به صورت پدر چسباند حرفش را قطع كرد و گفت: - پدر پس من چي ؟ من خيلي تنهام تو رو خدا پدر ... منو تنها نذار پدر.... ارميتا لحظه اي به صورت پدر نگاه كرد جيغي كشيد و شانه هاي او را محكم تكان داد و از دكتر كمك طلبيد. لحظه ها به نظرش كشدار و سخت مي گذشت گويا همه چيز را در خواب مي ديد دكتر به داخل اتاق امد و بعد از معاينه اقاي راكفلر چشمهاي نيمه بازش را بست و ملافه سفيد را روي سرش كشيد و با لحني محزون گفت - متاسفم اون مرد بزرگي بود در تمام عمرم شخصي به بزرگواري ايشون نديدم. دختر جوان ناباورانه به عقب قدم برداشت و دستش را روي دهانش فشرد درد عجيبي مثل برق از سرش گذشت و به زمين افتاد احساس مي كرد ميان زمين و هوا معلق است تصويرهايي مثل سايه در نظرش مي امد و مي رفت گذشت زمان از دستش در رفته بود صداهايي كه مي شنيد گاهي اشنا و گاهي نا اشنا بود احساس كرد كسي با وحشت او را صدا مي زند شانه هاي نحيفش كه به شدت تكان مي خورد او را مثل سنگي به زمان حال پرتاب كرد چشمهايش را لحظه اي گشود تصوير اشنايي جلوي چشمهايش جان گرفت در ذهنش به دنبال نام او مي گشت به سختي توانست به ياد اورد كه خاله اش انيس است صداي بلند او گوشش را ازرد. - گريه كن دختر گريه كن چرا با خودت اين طوري مي كني ا رميتا... ارميتا..... دستي او را كنار كشيد پدر بزرگ بود كه انيس در اغوشش از حال رفته بود دستي روي صورتش كشيده شد مادربزرگش با گريه او را نوازش مي كرد چرا انقدر همه چيز در نظرش گنگ و نا پيد ا بود پس پدرش كجا بود نگاه جستجو گرش را به تمام اتاق انداخت چرا نمي توانست ان دو چشم جذاب را ببيند چرا نمي توانست پدرش را ببيند احساس تهوع كرد به سرعت از جايش بلند شد و دستش را جلوي دهانش گرفت سوزش عجيبي پشت دستش احساس كرد سوزن باريك سرم از ان در امده بود و خون از ان بيرون مي ريخت نفهميد چه شد كه دوباره بيهوش روي تختش افتاد. ارام و بي حال چشمهايش را گشود نگاهش به عسل افتاد كه با چشمهاي پف كرده او را مي نگريست لبخندي زد و گفت - مثل اين كه حالت بهتر شده ارميتا لبهاي خشكش را از هم گشود و پرسيد: - ساعت چنده؟ - نزديك چهار صبح چطور مگه؟ - خواب بدي ديدم خاله انيس هم بود نمي دونم چرا انقدر محكم شونه هامو تكون داد اونقدر واقعي به نظرم رسيد كه هنوز دردشو احساس مي كنم عسل چشمهاي گريانش را پنهان كرد لحظه اي گذشت كه ارميتا فهميد خواب نبوده عسل با لحني ارام گفت - ما تو رو براي يه لحظه از دست داديم خاله ات شوكه شده بود ارميتا ديگر هيچ چيز نمي شنيد تنها تكان لبهاي عسل را مي ديد چيزي مثل جرقه از ذهنش گذشت - پدرم عسل پدرم كجاست حتما بدون من.... عسل حرفش را قطع و در حالي كه او را به ارامش دعوت مي كرد گفت: - نه عزيزم نه ، هنوز.... سپي حرفش را ناتمام گذاشت و ادامه داد - ما همه منتظر بوديم تو حالت بهتر بشه صداي ضربه اي به در به گوش رسيد و لحظه اي بعد اقاي راكفلر بزرگ به همراه همسرش وارد شد عسل عذرخواهي كرد و با بوسيدن گونه ارميتا از اتاق خارج شد مادر بزگر با چهره اي مغموم كنارش نشست و لبخندي نثارش كرد ولي پدربزرگ كنار پنجره رفت و در حالي كه به بيرون مي نگريست گفت - مثل اين كه حالت بهتر شده فردا مراسم خاكسپاري پدرت و روبنه تا الان هم خيلي دير شده ارميتا لحظه اي به مادر بزرگ و سپس به پدر بزرگ كه حالا به طرف او برگشته بود خيره ماند شايد اسم روبن را اشتباه شنيده بود ولي با ادامه حرف اقاي راكفلر متوجه شد اشتباهي در كار نيست. - تو مي دونستي كه اون دو ماه به خاطر فشار روحي شديد بستري بود؟ ارميتا به علامت منفي سرش را تكان داد لحن پدربزرگ غضب الود به نظر مي رسيد - به خاطر جواب منفي اي كه از تو شنيد صديا اعتراض خانم راكفلر بلند شد - بسه ديگه پاتريك انگار متوجه نيستي اين دختر حالش خوب نيست پدر بزرگ با ناراحتي از اتاق خارج شد مادر بزرگ براي دلداري نوه اش گفت - خودتو ناراحت نكن عزيزم اونم تو موقعيت بدي قرار گرفته ارميتا مي خواست فرياد بزند حتي اشكي نداشت كه در سوگ پدرش بريزد چرا اين سردرد لعنتي دست از سرش بر نمي داشت چشمهايش را به هم فشرد و سعي كرد بخوابد چقدر دلش براي اغوش پدرش تنگ بود. با صداي خاله انيس چشم از هم گشود ارميتا با ديدن او لبخند محوي روي لب نشاند و محكم در اغوشش فشرد - ارميتا جان بايد براي مراسم خاكسپاري بريم كليسا ببين اين لباس مناسبه؟ ارميتا از جايش برخاست - مي خواي كمكت كنم ارميتا بي رمق گفت - نه متشكرم انيس از اتاق خارج شد و ارميتا را تنها گذاشت ضعف دردناكي بر وجودش چنگ مي زد احساس گرسنگي شديدي مي كرد اما ميلي به غذا نداشت بعد از عوض كردن لباسش انيس به همراه مستخدمي با سيني غذا داخل شد و گفت - بهتره اول يه چيزي بخوري - ميل ندارم ولي با اصرار انيس چند لقمه اي را به زحمت فرو داد از اتاق كه خارج شد لحظه اي نگاه ها به طرف او برگشت اقا و خانم ايرنز به طرفش امدند و او را به گرمي در اغوش كشيدند و اظهار تاسف كردند ارميتا محكم تر از هميشه انها را با خود فشرد هميشه اين زن صبور و ارام را دوست داشت به نظرش مهربانترين زني بود كه در دنيا وجود داشت دقايقي طول كشيد تا اقاي راكفلر بزرگ دستور رفتن داد ارميتا از سكوت استفاده كرد و پرسيد - چرا روبن اينجا به خاك سپرده مي شه؟ پدر بزرگ كه لحنش همانند شب گذشته بود پاسخ داد: - خواست خودش بود مي گفت اين طوري حداقل بعد از مرگش هر وقت سرخاك پدر و مادرت مي ري به اونم سر مي زني. ارميتا عصبي رويش را به طرف پنجره برگرداند و به بيرون خيره شد. - من هميشه روبن رو دوست داشتم مثل برادري كه هرگز نداشتم. - اونم خيلي دوستت داشت اونقدر كه كارش به تيمارستان كشيده شد اين برات قابل دركه؟ - خواهش مي كنم اين طوري با من حرف نزنيد پدربزرگ - چطوري خوانم جوان؟ - پدر بزرگ!!!! اقاي راكفلر با تاسف سرش را تكان داد و گفت - واقعا نمي دونم چي بايد بگم - اما پدر بزرگ شما مي دونيد اين ازدواج مضحك چيزي جز تمسخر اطرافيان رو به همراه نداشت روبن مثل برادر من بود - اما اينجا خارج نيست خانم راكفلر ايرانه و اين مسئله اينجا اصلا خنده دار نيست ارميتا اهسته گفت - روبن هيچ وقت نمي تونست اينجا زندگي كنه حتي به خاطر من - اما اون چهار سال به خاطر تو اين كار رو كرد - اون داشت اينجا درسشو مي خوند - پدر بزرگ لحن ارامي گفت: - بي انصافي نكن دختر اون هر جاي ديگه اي تو دنيا مي تونست درس بخونه اما به خاطر تو به ايران اومد - اما من هميشه مخالف بودم و هيچ قولي بهش نداده بودم - با اين شرايط پيش اومده بهتره با ما برگردي. - خداي من اخه براي چي/؟ پدر بزرگ جشمهايش را تنگ كرد و براي لحظه اي به ارميتا خيره شد و گفت - منظورت از اين حرف چيه؟ - من ... من هيچ جا نمي يام اقاي راكفلر متعجب گفت - اخه براي چي؟ ديليل خاصي براي موندت وجود داره - نه نه اصلا - پس بهتره ما رو همراهي كني - اما من حرفم جدي بود نمي خوام بيام - نمي فهمم چي اينجاست كه انقدر تو رو پايبند خودش كرده ارميتا قطره اشكي كه از گونه اش سر خورد و به پايين افتاد را با پشت دست پاك كرد و گفت - پدر بزرگ خواهش مي كنم مجبورم نكنيد اقاي راكفلر دلجويانه گفت: - من دوست ندارم مجبورت كنم اما از من نخواه كه تنها رهات كنم و برم - اما من اينجا تنها نيستم - من كه كسي رو نمي بينم اگه منظورت اينهايي هستند كه براي تسليت اومدن اونا خيلي زود فراموشت مي كنن - اما پدر برگ - بهتره بعدا درباره اين موضوع صحبت كنيم خانم راكفلر دست ارميتا را فشرد به اهستگي گفت - پدر بزرگ خيلي دوستت دارم خودتم خيلي خوب مي دوني مگه نه عزيزم؟ - البته كه مي دونم - اون فقط مي خواد در كنار تو مرگ رابرت رو فراموش كنه ارميتا با افسوس گفت - پس من چي؟ پدر همه دنياي من بود - اوه اين طور حرف نزن ارميتا تو در هر وضعيتي بايد شكر گذار باشي ارميتا سرش را به شانه مادر بزرگ تكيه داد و زمزمه كرد - من عزيزترين كسم را از دست دادم . پدرم رو..... ارميتا گلهايي كه در سبد گل بود را دانه دانه جدا كرد و با حوصله اطراف پدرش گذاشت صداي انيس به گوشش خورد - بلند شو عزيزم مي خوايم براي ارامش روح پدرت دعا بخونيم (ادامه دارد....)
پاسخ : لحظه عاشقی لحظه عاشقي قسمت بيستم لحن پدر بزرگ جدي و محكم بود : - تو با ما مي ياي چون دليل خاصي براي موندن وجود نداره خانم ايرنز كمي جلو امد و مودبانه گفت - ولي اقاي راكفلر شما به ارميتا اجازه حرف زدن نمي دين بذاريد حداقل نظرشو بگه - - اون نظري نداره كه بگه بعد از پدرش من قيم اون هستم و بايد به حرفم گوش بده خانم ايرنز بعد از كمي مكث گفت: - اما شما يه جوري صحبت مي كنيد كه انگار.... با طولاني شدن مكث خانم ايرنز اقاي راكفلر ادامه داد - انگار چي نتونستين ادامه بدين؟ خانم ايرنز سر به زير انداخت و گفت - شما رفتارتون عوض شده اقاي راكفلر خيلي وقته كه عوض شده - اصلا اين طوري نيست هيچي عوض نشده خانم هيچي. اقاي ايرنز اين بار دخالت كرد و گفت - چرا پاتريك عوض شده ، رفتار تو خيلي وقته كه عوض شده از همون روز نحس كه اون بيماري سخت ايرين رو از ما گرفت و رابرت دچار حمله قلبي شد. بچه من كه زير خاك مدفون شده و حالا با مرگ رابرت دوباره اون قصه تلخ تداعي شده و تو هيچ وقت نمي توني گذشته رو فراموش كني درست گفتم نه؟ ولي يادت باشه همين دختر معصومي كه روبروي تو ايستاده دختر رابرته از گوشت و خون اونه تو با اين رفتارت داري روح رابرت رو عذاب مي دي فكر مي كني اگه اون الان زنده بود و اينجا حضور داشت بازم مي تونستي با عزيزش اين طوري رفتار كني اون دخترشو مي پرستيد و به هيچ كس اجازه نمي داد با اون اين طوري حرف بزنه اگه شما الان فرزندتون رو از دست داديد اما شونزده ساله كه داريم اين درد رو تو سينه مون تحمل مي كنيم اين رفتار شما اصلا منصفانه نيست اقاي راكفلر دستي به صورت صافش كشيد و گفت - و اين دختر تنها بازمانده راكفلره دوست ندارم اينجا بمونه يعني ديگه اينجا چيزي نداره كه بخواد به خاطرش بمونه سپس رو به ارميتا ادامه داد - شما دختر خانم چرا به بقيه نمي گي كه مايلي همراه ما بياي؟ سكوت ارميتا باعث شد كه اقاي راكفلر دوباره بگويد - خب اين سكوت تو نشون دهنده چيه ارميتا؟! ارميتا نگاه غمگينش را بالا گرفت احساس مي كرد مثل عروسكي بازيچه دست ديگران شده است اشك حلقه زده در چشمش فرو ريخت وبه اتاقش پناه برد ** - ارميتا ، خانواده فرزام به ديدنت اومدن لباساتو عوض كن بيا پايين مي خوان تو رو ببينن. ارميتا بعد از عوض كردن لباسش همراه انيس به پايين رفت اقا و خانم فرزام با ديدنش جلو امدند و به گرمي احوالش را پرسيدند اقاي فرزام با تاسف مرگ رابرت را به او تسليت گفت. خانم فرزام هم مادرانه او را به اغوش گرفت و سرش را به نرمي نوازش كرد ارميتا از فراز شانه خانم فرزام نگاهش به شبنم افتاد و بعد از ان حامد كه هانا در كنارش ايستاده بود شبنم دستش را به سوي او دراز كرد صميمانه ان را فشرد و گفت: - سلام عزيزم خوشحالم كه دوباره مي بينمت مرگ پدرت باعث تاسف همه ما شد اميدوارم غم اخرت باشه حامد هم مودبانه كمي خم شد و با لحني دوستانه گفت - سلام ارميتا خانم منم خوشحالم كه مي بينمت پدرتون رو چند بار تو سفرهاش به منزل پدر خانومم ديده بودم مرد فوق العاده اي بود همدردي منم بپذير! ارميتا تشكر كرد و لبخند كمرنگي زد اقاي راكفلر همه را دعوت به نشستن كرد ارميتا به طرف هانا رفت و كنارش خم شد و صورتش را بوسيد هانا هم بوسه اي به گونه اش زد و با او همراه شد صداي خانم ايرنز محزون و گرفت هبود: - ارميتا بعد از اين اتفاق خيلي تنها شده اقاي فرزام بعد از صحبت خانم ايرنز گرم و پدرانه گفت - چرا تنها مي مونه خانم؟ ما اينجا هستيم ارميتا خانم هر زمان كه بخواد مي تونه به منزل ما تشريف بياره - اون تنها نمي مونه چون قراره با ما بياد نيويورك. نگاه ها به طرف اقاي راكفلر برگشت صداي خانم فرزام كه تعجب در ان موج مي زد شنيده شد كه گفت: - ارميتا قراره ايران رو ترك كنه؟ ارميتا در حالي كه سعي مي كرد از نگاه پدر بزرگ فرار كنه آهسته گفت - من نمي يام صداي پدر بزرگ رگه هايي از عصبانيت داشت - نمي ياي؟ چرا؟؟؟ ارميتا نمي دانست چرا ولي به صراحت ياراي مخالفت با او را نداشت رفتار پدر بزرگ او را هميشه به ياد پدر مي انداخت دوباره صداي پدر بزرگ رشته افكارش را گسست ارميتا نفس اش را بيرون داد و گفت - من نمي خوام ايران رو ترك كنم من اينجا رو دوست دارم - ولي تو نمي توني اينجا بموني - ولي من به حايي تعلق دارم كه توش به دنيا اومدم و بزرگ شدم و زندگي كردم مهم تر از همه پدر و مادرم الان هر دوشون اينجان چطور مي تونم اونا رو تنها بذارم؟ - تو هم مثل پدر و مادرت كله شق و لجبازي ! ايرين به خاطر علاقه اش به ايران اينجا موندگار شد و رابرت هم به خاطر ايرين . اقاي ايرنز دخالت كرد و گفت - منظورت چيه پاتريك چرا پشت پرده حرف مي زني؟ تو داري مي گي به خاطر ايرين رابرت از شما دور بود اون دختر كه فقط پنج سال با رابرت زندگي كرد. - اما رابرت ديگه نتونست ايران رو ترك كنه - اگه اين طوره پس چرا بعد از مرگ ايرين دست دخترشو نگرفت و برنگشت نيويورك پيش شما؟ نگاه همه گوياي حقيقتي انكار نكردني بود اقاي راكفلر گفت - اينو ديگه همه خيلي خوب مي دونن بازم به خاطر وجود ايرين در اينجا بود رابرت دلش مي خواست برگرده اون هيچ علاقه اي به ماندن نداشت يه اتفاق باعث شد ما به ايران بيايم كه تلاقي شد با جشن تولد ايرين. وقتي ايرين پيشنهاد ازدواج رابرت رو قبول كرد تنها شرطش براي ازدواج موندن تو ايران بود اون حتي تو انتخاب اسم دخترش ....حالا بگذريم. شما هم وقتي خيالتون از طرف ايرين راحت شد بعد از سه سال برگشتيد اسپانيا مي بينيد تنها دليل موندن شما هم اينجا ايرين بود درست گفتم؟ اقاي ايرنز از جايش برخاست و گفت - اين صالا درست نيست موندن رابرت در ايران به خاطر ايرين يا هر دليل ديگه اي تقصير ما نيست - ولي تو از علاقه بيش از اندازه من به رابرت مطلع بودي چرا با ايرين صحبت نكردي؟ - اون حرف منو قبول نمي كرد اون عاشق ايران بود اقاي راكفلر خواست چيزي بگويد كه اقاي فرزام از جايش برخاست - ببخشيد ما ديگه بايد بريم فكر ميك نم بيش از اندازه مزاحمتون شديم اقاي راكفلر شرمنده از جايش برخاست خانم راكفلر هم سردر گم گفت: - خواهش مي كنم بنشينيد اين اقايون همين الان اين بحث رو تموم مي كنن پاتريك اقاي ايرنز خواهش مي كنم اقاي راكفلر گفت - معذرت مي خوام نمي خواستم اين طوري بشه من فقط مي خوام ارميتا رو با خ ودم ببرم خانم ايرنز با ناراحتي گفت - اما شايد اون نخواد با شما بياد اقاي فرزام با اشاره از خانواده اش خواست از جا بلند شوند ارميتا هم به همراه بقيه برخاست اقاي راكفلر رو به ارميتا گفت - بدون اين كه بهانه بگيري يا يه دليل منطقي واسه موندنت مي اري يا همراه ما برمي گردي ارميتا از شدت ناراحتي مي لرزيد اقاي ايرنز اعتراض كرد: - بس كن پاتريك تو داري اين دختر بيچاره رو عذاب مي دي - من دارم عذابش مي دم يا شما كه با حرفهاتون اين دختر رو هوايي كردين كه اينجا بمونه من فقط مي خوام تنها بازمانده خانواده ام پيش خودم باشه اين خواسته زياديه؟ - نه ولي به شرطي كه خودشم بخواد صداي فرياد ارميتا همه را وادار به سكوت كرد - تو رو خدا تمومش كنيد من با پدربزرگم مي رم خواهش ميك نم بس كنيد انيس پسر كوچكش را كه به خواب رفته بود به دست همسرش داد و به طرف ارميتا رفت - تو مجبور نيستي ... ارميتا حرفش را قطع كرد و اشك ريزان گفت - نه من مجبور نشدم اين چيزيه كه خودم مي خوام با گفتن اين حرف برق عجيبي در نگاه پاتريك درخشيد او بازي را برده بود. ( ادامه دارد.....)
