پاسخ : رمان مریم پاییزی مازیاربه راه افتاد... همین که قدم به روی سن گذاشت صدای دست و سوت و جیغ، سالن را به لرزه انداخت! در حالی که صدای نازنین را هنوز در ذهن داشت نفس عمیقی کشید و سعی کرد آرامش خود را حفظ کند. می دانست که نازنین هم اکنون هر کجا که هست به خوبی اون را می بیند. صداش را صاف کرد وبا مهارت و تسلطی که از او و ان همه هیجانش بعید بود به حرف امد : (( اندوه مرا اندازه نیست ان زمان که اسمان اشک می ریزد به حالم ... اندوه مرا اندازه نیست ان گاه که فروغ نگاه تو سرد می شود به چشم هایم ... اندوه مرا اندازه نیست ام زمان که لبخند از چهره ات رخت بر می بندد و صداقت از چشمان روشنت پر می کشد و غنچه های اشنای مریم در باغ زندگی ام شکوفا نمی شود ... اندوه مرا اندازه نیست ! من پر از واژه ی دلتنگی ام .)) _ به نام تک سراینده ی تارهای عشق ، صداقت دلهای عاشق و پر طنینتان که با قدوم سبز خود ، خزان را برایم بهاری کردید ... در برابر جمعیت سر خم کرد که فضای سالن در میان فریاد حاضرین غرق شد . لحظه ای بعد اولین قطعه اش ، تار و پود احساس همه را به بازی گرفت ... تو مثل طراوت گل مریم روی قلبم من نوشتم بی تو هرگز ... نمی ری از توی قلبم ... از همان اولین ترانه ، فضای سالن با همراهی جوانان غرق شوری عجیب شد .حتی در خواب هم نمی دید که برنامه این چنین عالی پیش برود . در تمام مدت اجرای قطعاتش ، بین تمام دکلمه ها و میان تمامی سکوت ها ، تنها چشم های زیبای او را پیش رویش می دید و صدای او را در ذهن می شنید . پس از ساعاتی چند ، کم کم به اخرین قطعات اجرایش رسید و پس از خواندن ترانه که همان اولین اجرایش بود ، صدای فریاد ها و زمزمه ها قطع شد و فقط صدای جادویی محمد بود که در فضای مملو از جمعیت سالن شنیده می شد : _ خوندن شعر اخر ، برایم هنوز معماست دیدن دوباره ی تو ، انگار توی خواب و رویاست حالا دیگه گل خشکت ، واسه ی من یادگاره منتظر به رات می مونم ، تا تو برگردی دوباره ... در پی این جمله به نشانه ی تعظیم خم شد و وقتی دوباره ایستاد اخرین کلمات را بر زبان جاری ساخت : _ تمام می شوم شبی فقط اشاره ای بکن ... در میان همهمه ی شورانگیز سالن و در حالی که از سوی حاضرین غرق در گل می شدند ، به همراه بچه های نوازنده ، یکی پس ازدیگری جایگاه خود را ترک می کردند . محمد به ارامی وارد محوطه ی پشت سن شد . نازنین با دیدنش از جا برخاست و جلو رفت ، چشمهایش از یرق شادی می درخشید : _ حالا دیگه به جز قلب من ، قلب میلیون ها نفر برای صدای خوش طنینت می تپه ! _ ولی فقط تپش قلب یک نفر برای من مهمه! لحظه ای در سکوت به نازنین چشم دوختو سپس آهسته گفت: _ می دونم فاصله خیلی زیاده، ولی فقط یک اشاره ی کوچک... با لبخندی تلخ به چهره ی محمد نگریست و دستش را به علامت سکوت بالا آورد: _ الان بد جوری احساساتی شدی! فقط کافه دو روز بگذره، اون وقت... _ اون وقت چی؟ احساسات من تموم می شه؟... یعنی من بیشتر از 2 سال باید با یاد تو زندگی کنم؟ نازنین بائ حیرت به محمد نگریست و او ادامه داد: _ شاید بعد از نامزدی خواهر شیوا برای همیشه از یادم می رفتی، ولی خودت نذاشتی! باعث شدی ارتباطمون بیشتر بشه و احساس من رفته رفته عمیق تر! _ نازنین خیلی زود از یادها می ره و فراموش می شه، حتی از یاد تو! _ نازنین شاید، اما مریمی که در وجود تو پیداش کردم هرگز! با ورود پر سر و صدای بچه ها، نگاهش از نگاه نازنین جدا شد. نیما قبل از همه جلو آمد و با خوشحالی گفت: _ عالی بود مانی ... عالی ! نمی دونم چی باید بگم ! محمد لبخند زد : _ حالا به نظرت چی می شم ؟ _ همین الانشم خبر نداری که چی شدی ! با نگاهی به یکدیگر ، به گرمی در آغوش هم خزیدند . نگاه نیما از ورای شانه ی محمد به چشمهای غم زده ی نازنین افتاد و با چشمکی دزدانه ، لبخندی ملیح اما تلخ بر لبهای او نشاند . پژمان جلو آمد و گفت: _ عموی من رو به خودت نچسبون نیما خان ! از امشب به بعد با وقت قبلی اجازه ی دیدار دارین ! صدای خنده ی بچه ها بلند شد . نیما گفت : _ امشب مانی در اختیار خانواده اش ، فردا برای ما و دوستان ! محمد گفت : _ بهتره همه با هم باشیم ، این طوری ... _ امشب شب مهمیه و باید در کنار خانوده ات بگذره ، پس دیگه چیزی نگو ! محمد نگاهی به نازنین که در سکوت به ان دو می نگریست ، انداخت و گفت : _ ولی قرار بود امشب یک جشن مفصل با هم داشته باشیم . _ دیر نمی شه اقای معتمد ! فردا شب و شب های دیگه هم هست ! _ به همین زودی لحن صحبت کردنتون عوض شد ؟ و با کنیه افزود : _ اقای معتمد ! نیما گفت : _ ایشون دو.ست داره مانی باقی بمونه نازی جان ، شما هم به این اسم عادت کن ! محمد با کلام معنی داری گفت : _ عادت می کنن ! نیما از حرف محمد یکه خورد اما قبل از ان که حرفی بزند ، نازنین با کلامی کیفش را برداشت و گفت : _ من می رم خونه نیما ، خیلی خسته شدم . _ صبر کن بت هم می ریم . محمد مقابلش ایستاد و گفت : _ شما مهره ی اصلی ایمن گروه بودید ، حالا به این راحتی دارید همه رو پرک می کنید ؟! بی ان که نگاهی به محمد بیاندازد گفت : _ کار من تموم شده ! بقیه کارها و قرار هاتون با نیماست ، پس موندن من ضرورتی نداره ... باور کنید خسته شدم و می خوام برم خونه استراحت کنم . نیما گفت : _ اتفاقی افتاده نازنین ؟ همه چیز که عالی بود ، مگه همینو نمی خواستی ؟ _ چرا ، ولی خسته ام ، باور کن ! حالا اجازه می دی برم ؟ _ برو عزیزم ، فقط مراقب خودت باش ! خداحافظی کوتاهی با بچه ها کرد و به سرعت از در خارج شد . محمد پرسید : _ چرا ناراحت شد نیما ؟ _ یعنی تو نمی دونی ؟! _ نه ، باور کن ! یعنی من حرف بی جایی زدم یا ... _ چه حرفی ؟! مگه چی گفتی ؟! بی ان که جوابی به سوال نیما بدهد دسته گل زیبایی را از روی میز برداشت و با عجله به طرف در خروجی دوید ... سرش را از شیشه ی ماشین به طرف نازنین خم کرد و دسته گل را به طرف او گرفت : _ به خاطر همه ی محبت های عمیق و خواهرانه ی شما ، با عشق و از صمیم قلبم ! _ جمله اتون زیبا بود ، خصوصا تیتراژ اولش ! _ خواهر خطابتون کنم بیشتر خوشحال می شین ، این طور نیست ؟! _ قرار نیست تعبیر دیگه ای داشته باشیم ! غمی عمیق بر چهره اش سایه انداخت . با دیدن نیما که نزدیک می شد گفت : _ قول بدید برای یک روز با هم باشیم ؛ برای یک جشن مفصل ! _ حتما ! اینو خودم عنوان کردم ! _ مثل اولین دیدارمون ، توی همون رستوران و البته ... این بار تنها ! _ باشه ، اما برای اولین و اخرین بار ! با رسیدن نیما هر دو سکوت کردند . نیما با دست روی شانه ی محمد زد و گفت : _ بذار بره ، الان سردرد می گیره نیما خان ! نمی بینی چشمهایش چقدر قرمز شده ؟ و با اشاره به دسته گل ، رو به نازنین ادامه داد : _ می بینی ؟ از دسته گل های اهدایی کش رفته ها ! _ اشکالی نداره ، همین که به یاد من بودن کافیه ! _ ولی مثل این که زیادی به یاد شماست نازی جان ! نگاهی معنا دار به محمد انداخت که او چشمهایش را دزدید و پژمان را که جلو می امد بهانه قرار داد : _ من برم تا این جغجغه این جا نرسیده ، فعلا با اجازه ... با رفتن محمد ، نیما گفت : _ من فکر می کنم مانی یه جورایی شده ، به نظر تو این طور نیست ؟!
پاسخ : رمان مریم پاییزی مثلا چه جورایی؟! - نمی دونم، ولی فکر می کنم...... لحظه ای مکث کرد، سپس با نگاهی به چشمم های تب دار نازنین ادامه داد: - یعنی تو حسی به مانی... - چرا این حرفو می زنی نیما؟ تو چرا؟ - مانی می تونه بهترین موقعیت زندگی تو باشه نازنین! چرا باز هم... - لطفا مغلطه نکن نیما، باور کن سرم بدجوری درد می کنه! - برو اون طرف بشین، خودم می رسونمت. - ممنون، می خوام تنها باشم. - پس رسیدی بهم زنگ بزن، نگرانتم. با تکان سر، پایش را روی پدال گاز فشرد و حرکت کرد.... امیر علی به محمد نزدیک شد و گفت: - دیگه هیچ بهانه ای نداری، کارت هم تموم شد. پس امشب که همه هستند بهترین موقعیته تا....... - ببهشید امیر جان! ولی من ترجیح می دم این بحث رو با خانواده فروتن مطرح کنم نه فتانه! حتی اگر خانواده فروتن جواب منفی هم به من بدن، باز هم دلیلی برای من و فتانه نیست! - اخه چرا محمد؟ یعنی این قدر.... - خواهش می کنم امیر، تمومش کن. همان لحظه در انگشت کوچک دستش احساس سوزش کرد؛ نگاهش بی اختیار به پایین مبل کشیده شد و پسر یکساله ی میترا را دید که دستش را در میان دندانهای کوچک خود می فشرد. همه کلافگی اش را از یاد برد و با دست دیگرش پشت گردن او را کرفت و ماننده بچه گربه ای بالا کشید. مهرزاد بین زمین و اسمان معلق مانه بود، مدام دست و پا می زد و ذوق می کرد! سعید گفت: - فکر نمی کنی از دستت بیفته، من چه خاکی به سرم بریزم مانی؟ به جون خودش بعد از هشت سال از هشت تا امامزاده گرفتمش! با کلام پر حسرت سعسد، مهرزاد را محکم در اغوش فشرد و رو به مهسا گفت: - مهرشاد کوچولوی تو کو مهسا؟ این دوتا که مثل دوقلوها همه جا با هم بودن! نکنه مال تو خوابیده؟ قبل از اینکه مهسا حرفی بزندف داود در حالی که مهرشاد را به سختی در اغوش نگه داشته بود، وارد شد و کنار مهسا نشست. مهرشاد با چالاکی از اغوش پدرش پایین جست و به طرف مهرزاد دوید. دو کدک با دیدن هم، چنان سر و صدایی راه انداخته بودند که حد نداشت. پژمان گفت: - خوبه این دوتا جوجه، پسرخاله از کار دراومدن و مثل من و عمو و خاله و عمه ام توی یک ردیف نیستن! مینا با خنده گفت: - تو برای به دنیا اومدن عجله داشتی عمه جون، و گرنه بقیه به موقع وارد این دنیا شدند! - خیلی دلشون می خواست من نباشم تا رایحه رو بدین به اون پسر عموی............. با دیدن شوهر عمه اش، حرفش را قطع کرد. شهرام گفت: - خجالت نکش پژمان... نگو! مینا ادامه داد: - حالا خوبه اون طفلک معصوم و سربه زیر، مدام زیر تگرگ تو و رایحه است. - همون سر به زیر بود که سرش کلاه رفت دیگه! مثل عمو مانی که پیر شده هنوز سرش بی کلاهه! امیرعلی با کنایه گفت: - مثل اینکه زیاد هم سر به زیر هم نبود و فقط ریز بین تشریف داشته! در میان لبخند سایرین و نگاه پر معنای امیرعلی سر به زیر افکند و سکوت کرد اما اکنون به خوبی می دانست که به دنبال فرصتی مناسب در اینده ای نزدیک می گردد... ************************************************** ******* کمی در عرض پیاده رو فدم زد، سپس روی نیمکتی زیر افتاب دلچسب پاییز نشست. با نگاه به شماره های گوشی اش، دکمه سبزرنگ را روی اسم نازنین فشرد و پس از گذشت لحظاتی صدای نازنین در سرش پیچید: - بله بفرمایید. - روز به خیر مریم خانم! اگه صدام براتون اشناست که هیچ، وگرنه معرفی کنم؛ مانی هستم. - کنایه می زنید اقای معتمد؟ ممکنه صدای شما رو فراموش کنم؟ - نمی دونم! خودم رو که کاملا فراموش کردید! - این چه حرفیه؟ این طور نیست! - پس یک بار دیگه من می خوام مزاحمتون بشم، البته برای فردا... - یه مهمونی مفصل که برگزار شد... و البته به قول نیما خیلی عالی و دوستانه هم بود! - درسته، ولی بدون حضور شما! - مهمونی شما دوستانه و البته مردانه بود اقای معتمد! شما که انتظار نداشتین من... - بنا به درخواست شما، مهمانی ما مردانه برگزار شد مریم خانم! این طور نیست؟ - چه کسی چنین حرفی زده؟ - چه فرقی می کنه؟ فرض کنید نیما! - خب حقیقتاً من کمی بی حوصله بودم... محمد به تلخی خندید: - من بلوف زدم ولی شما خیلی سریع خودتون رو لو دادید! نازنین از رو دستی که خورده کمی ناراحت شد و سکوت کرد. محمد مجدداً به حرف امد: - برای روز جمعه دعوت من رو می پذیرید؟ - اگر نپذیرم ناراحت میشین؟ - نمی دونم، به هر حال صبر می کنم تا زمانی که شما شرایطش رو داشته باشید! - پس اجباره! این طور نیست؟ - نه! فقط دوست داشتم برای تجدید خاطره همراه با شما یک بار دیگه به اون رستوران برم. اما اگه شما تمایلی ندارید اصرار نمی کنم! نازنین، دلخوری محمد را از لحن کلامش دریافت، چند لحظه مکث کرد و سپس گفت: - برای صبح دعوت دارم یا عصر؟ محمد با خوشحالی جواب داد: - هر زمان که شما راحت تر هستید! - شما میزبان هستید نه من! - دوست دارم زمانش را شما تعیین کنین. - من صبح رو ترجیح می دم. - باشه، پس مثل دفعه قبل! ساعت 11، رستوران گل مریم. ******************************************** ساعت 11 صبح را نشان می داد که وارد رستوران شد. مانند دفعه پیش از محوطه عبور کرد و قدم به فضای باز گذاشت. از دور نازنین را دید که بی تجه به محیط پیرامونش، پشت به در اصلی نشسته بود و در سکوت به فضای خالی روبه رویش می نگرد. به حدی ارام بود که در نظر اول احساس می کردی به خواب فرو ! رفته! آرام جلو رفت و وقتی رسید، دسته گل زیبایی را که همراه داشت از پشت سرش جلو برد و گفت: - تقدیم به نازنین ترین مریم! نازنین تانی خورد و به عقب برگشت. با دیدن محمد به سردی گفت: سلام. صبح به خیر. محمد جلو رفت و روبرویش ایستاد. - سلام. دسته گل هنوز در دستش جا داشت. نگاه نازنین میان او و گل ها به گردش درآمد که محمد گفت: - یعنی اینقدر ناقابله که لایق نمی دونید؟ نازنین پس از مکثی، با بی میلی دسته گل را گرفت و بدون کوچک ترین نگاهی، ان را روی تخت گذاشت. محمد آرام کنارش نشست. نازنین برخلاف دقایقی قبل، ناآرام به نظر می رسید. محمد گفت: - اتفاقی افتاده؟ نازنین بی مقدمه به حرف درآمد: - رابطه من با شما فقط در حد کاری بود که قصد انجامش رو داشتیم... امروز هم اگر اینجا هستم فقط به خاطر همون رابطه محدود کاریه. من امیدوارم این دیدار، اخرین دیدار باشه اقای معتمد... محمد که تا ان لحظه مانند مجسمه ای بی جان نشسته بود و به نازنین نگاه می کرد، با صدای خفه ای گفت: - اندوه مرا اندازه نیست ان زمان که اسمان نگاهت سرد می شود... ان زمان که کلام پرحرارتت - این جا صحنه نمایش نیست اقای معتمد! و من و شماهم بازیگر تئاتر نیستیم، داریم تو واقعیت زندگی می کنیم! - من چه کار کردم که تا این حد از من بیزار شدی؟ این چه موضوعیه که باعث شده تو حتی دلت نخواد من رو ببینی؟ - موضوعی نیست اقای معتمد... صلاح کار در اینه! - چرا فکر می کنی که صلاح کار من رو می دونی؟ دل نازنین برای دیدن ابروهای بلند او که درهم کشیده شده و چهره ی مردانه اش را پیش از پیش جذاب نشان می داد، لرزید. بی درنگ نگاهش را به جانب دیگری معطوف کرد. محمد مجدداً به حرف امد و گفت: - من می خوام این رابطه رو مستحکم کنم! از شب کنسرت تا الان دقیقاً بیست و پنج روز می گذره! من حتی ثانیه ها رو شمردم تا دوباره ببینمت!
پاسخ : رمان مریم پاییزی نفس نازنین به شماره افتاد . جرات چشم چرخاندن و نگریستن به او را نداشت . اب دهانش را فرو داد و با صدای خفهای گفت : _ اما من هیچ علاقه ای به دیدن شما ندارم ! محمد نگاه عمیق و غم گرفته اش را به چهره ی بی قرار نازنین دوخت : _ چرا مثل پائیز سردی مریم ؟ من می خوام با تو به بهار برسم ! با نگاهی شعله ور به چشم های خوش رنگ او خیره شد و گفت : _ مریم تو ریشه اش توی اب مونده و هیچ وقت هم به خاک نمی رسه ! اره ، من پائیزم ، خزون زده و یخ زده ! من بوی غربت و تنهایی می دم ... بوی غم و پوسیدگی ! _ من باطن تو رو دیدم مریم ، من دنیا رو با تمام وسعتش بدون تو نمی خوام . دلش می خواست همان دم سر روی سینه او بگذارد به روی امن ترین تکیه گاه دنیا ، اما بند بند وجودش لبریز از نفرت بود . بی اراده از جا برخاست که محمد در یک لحظه انتهای کیف دستی اش را محکم به دست گرفت و گفت : _ تقاص عشقی رو که شاید یه روزی از قلبت ربودند می خوای از من بگیری ؟ ناکهان همه هستی در برابر چشهایش رنگ باخت . برگشنت و برای چند ثانیه کوتاه به نگاه نا ارام محمد چشم دوخت ، سپس گویی از او ، از خودش و از همه ی دنیا روبرگرداند و پا به فرار گذاشت ... *************************** با زدن ضربه ای به در اتاق ، وارد شد و پرسید : _ مگه تو با مانی قرار نداشتی ؟ پس چرا خونه ای ؟! _ چه فرقی می کنه ؟ تو فرض کن قرارمون به هم خورد . _ چرا این قدر عصبی و بی حوصله ای نازنین ؟ چی شده ؟ بی محابا بغضش را شکست و گفت : _ دلم می خواد از همه فرار کنم ... ای کاش به جای مامان ، من مرده بودم ! _ باز چت شده نازنین ؟ چرا حقیقت رو پنهون می کنی ؟ تو با من هم احساس غریبگی می کنی ؟! سر بلند کرد و با پژگانی خیس از اشک و نگاهی پر تلاطم ، به چشم های نیما خیره شد . نیما جلو امد و گفت : _ امروز مانی رو دیدم ... خیلی پکر بود ، حتی حوصله ی حرف زدن هم نداشت . فقط گفت که تو نرفتی رستوران ! اما من مطمئنم که تو رفتی و بحثتون شده ! نازنین به طرف پنجره برگشت تا نیما را نبیند ، اما او مقابلش ایستاد و گفت : _ نازی ... چرا با مانب بحث کردی ؟ _ بحثی نبوده ، فقط دلیلی برای موندن کنار یه ادم غریبه نداشتم ! _ از کی برات غریبه شده ؟ تو که هفته ای هفت بار می اومدی استودیو تا ببینیش ! _ من می اومدم تا صداشو بشنوم ! _ صداشو برات ضبط می کردم و می اوردم ، اما تو می خواستی خودشو ببینی ! چرا انکار می کنی ؟ مگه خودت نمی گفتی دوست داری بتونی صدای مانی رو حبس کنی تا فقط برای خودت باشه ؟ مگه فقط ترانه هایی رو نخوند که خط به خطش مال خودت بود ؟ _ اشتباه کردم نیما ... دست از سرم بردار ! _ اشتباه نکردی ، تو داری انکار می کنی ! _ چی رو ؟ _ عشقتو ! من که تو رو خوب می شناسم ! نازنین فریاد زد : _ برای چی به زبون میاری نیما ؟ چرا از یک پرنده ی زندانی می خوای بپره وقتی می دونی نتیجه ی پریدنش فقط و فقط خوردن به در و دیواره ؟ سرش را میان دستهایش فشرد و به هق هق افتاد . نیما دست های او را گرفت و گفت : _ معذرت می خوام عزیزم ... من نگرانتم ! تو ... _ رهام کن نیما ، خواهش می کنم . منو به حال خودم بذار . راضی نباش نتیجه ی پریدنم شکستن پر و بالی باشه که همین حالا هم زخمیه !... *********************** فصل 8 _ چه عجب اقا مانیگل ! بالاخره این طرفا پیداتون شد ! _ شما دستور فرمودید خدمت برسمرئیس ... بنده هم اطاعت کردم ! _ یعنیاین قدر بی معرفتی که وقتی کارت تموم شد برای دیدارت باید دعوتت کنم یا حتما تماسبگیرم ؟ _ اختیار داری! کار ما تازه با شمات شروع شده ! _ پساز ما راضی بودی ! یعنی کارفرمای زیاد بدی نبودم ... همچین قابل تحمل ! _ این چه حرفیه ؟ شمااز ما راضی باشی کافیه ! _ بسیار خب ، دیگه کارت پستال فرستادن برای همدیگه بسه ! یه کار دیگه باهات داشتم . _ من در خدمتم ! _ دنبال مجوز البومت هستم ، اما هنوز ما رو روشن نکردی که چه اسمی برای البوم سرگردونت بذارم ؟ _ شماصاحب اختیارید ! _ تعارف نکن . من می تونم حدس بزنم دنبال چه اسمی می گردی ! _ جدا ؟! _ اره ! دنبال یه اسمی که اخرش برسه به مریم ... مثل گل مریم ! _ تا حدودی ! ولی اگه جسارت نباشه می خوام یک کلمهاش رو جا به جا کنم . _ حتما ! بگو . _ مریم رویایی ! _ خیلی قشنگه ، ولی نازنین پیشنهاد (( گل پائیزی )) رو داد . _ نه مریم رویاست ، نه گل مریم پائیزی ! اما ... _ اما چی ؟ چرا حرفت رو خوردی ؟ _ مریم پائیزی ...! _ مریم پائیزی ... عالیه مانی ، چه ترکیب قشنگی کردی ! _ همیشه اسم مریم بیشتر از هر اسمی برام جذابیت داشت . نمی دونم چرا ، اما حالا مطمئنماشتباهنکردم ! _ چرا ؟! به خاطر همون مریم خانمی که به ما لو نمی دی ؟! محمد خندید و بحث را عوض کرد : _ حالا چه مدت زمان می بره تا مجوز پخش بگیری ؟ _ فعلا که تو نوبت بر رسیه . اگه به مشکلی بر نخوره که مطمئنا می خوره ... تا شش ماه اینده اماده می شه ! _ اوووه !! یعنی حدود 3 سال طول می کشه تا یه البوم به بازار بیاد ؟! _ بله متاسفانه ! ببینم ... نمی خوای بپرسی از کنسرت چه خبر ؟ حق و حقوقت چی می شه ؟ _ همه ی زحمات به عهده ی شما و خانم فروتن و پدرتون بود ، پس من این وسط فقط یه رهگذرم ! _ توی معرفت و صداقت بی همتایی ! اما تو اصل قضیه بودی ! همه برای شنیدن صدای تو بود کهاین هزینه ها رو به ما برگردوندند . در ضمن همه ی سرمایه ی پدر با سودش توسط همین کنسرتی که برگزار شد برگشت ، در صورتی که البومت هنوز تو بازار نیومده ! _ خیلی خوشحالم که این رو می شنوم ! _ یعنی حقت رو نمی خوای ؟ _ هر چی شما لطف کنید ، متشکریم رئیس ! _ ای کاش قرار داد نبسته بودیم تا کل سهمت رو بالا میکشیدم ! _ پیشکش ! من که گفتم همه اش متعلق به خودتونه ! _ متشکرم . ای کاش تمام افرادی که با من کار می کنند حداقل یک هزارم معرفت تو رو داشتند ! _ خجالتم می دی نیما ! _ من حقیقت رو گفتم ! _ راستی حق خانم فروتن چی می شه نیما ؟ فکر کنم همه ی زحمات کنسرت با ایشون بود ! _ حق نازنین خیلی وقته پایمال شده و هیچ کس هم نتونسته اونو بهش برگردونه ! _ اتفاقی افتاده نیما ؟! _ مرگ احساسات ادم مثل مردن تدریجی می مونه ... چه اتفاقی مهم تر از این ؟! _ متوجه منظورت نمی شم ، داری نگرانم می کنی ! نیما اهی کشید و گفت : _ چیزی نیست ، تو ذهن خودتو مشغول نکن . سپس با عوض کردن بحث ، پرسید : _ الان با همحساب کنیم یا بعد از بیرون اومدن البومت ؟
پاسخ : رمان مریم پاییزی هر وقت خودت صلاح می دونی! ببینم ... خانم فروتن هنوز همون ساختمان ثریا تشریف می برند؟ - اره، چطور؟ - هیچی، می خواستم بدونم سرگرم کار هستن یا نه، همین! - اره، شکر خدا سرش با کار گرمه! - ولی من تو یه چیزی موندم نیما؛ این که دختری مثل خانم فروتن چرا تاحالا ازدواج نکرده؟! نیما چنان نگاه تندی به او انداخت که محمد احساس کرد بدترین حرف ممکن رو زده! شرمگین سر به زیر انداخت و اهسته گفت: - معذرت می خوام! فقط... فقط منظورم این بود که چرا از این تنهایی درنمیاد! - خیلی دلت می خواد بدونی چرا؟ اون هم دختری مثا نازنین که... - من که عذرخواهی کردم... باور کن قصد جسارت نداشتم! نیما که کمی ارام تر شده بود نفس عمیقی کشید و گفت: - دلم می خواد راجع به نازنین صحبت کنم. تو جوون با شعور و عتقلی هستی، شاید بتونی کمکم کنی نازنین رو از این پیله ای که دور خودش تنیده رها کنم! - می تونم یه سوال بپرسم؟ - بپرس! - خانم فروتن در گذشته شکستی داشته؟ نیما لحطه ای در سکوت نگاهش کرد و سپس به نشانه تایید سر تکان داد: - جواب سوالت مثبته! قلب محمد از جا کنده شد و با بی قراری به نیما چشم دوخت. نیما نگاهش را به نقطه نامعلوم افکنده، گویی در عالم دیگری سیر می کرد. چند ثانیه بعد بی توجه به حال مانی به حرف آمد و گفت: - پدرم همیشه علاقه شدیدی به نازنین داشت و این علاقه با نگرانی های خاصی همراه بود که همه فکر می کردیم طبیعیه و اقتضای علاقه پدر! نازنین از سن سیزده چهارده سالگی، یعنی زمانی که کم کم چهره و اندامش شکل گرفت، خواستگارهای زیادی داشت و هرجا که می رفت چشم های زیادی رو به دنبال خود می کشید. پدرم اون زمان از همیشه نگرانتر بود و ترس ها و دل نگرانی هاش برای نازنین انگار که تمومی نداشت. نازی رو همه جا همراهی می کرد و اجازه نمی داد تنها جایی بره! تو جمع های خانوادگی هر نگاه خیره طولانی و معناداری به نازنین با واکنش غیرمستقیم و یا حتی مستقیم از جانب پدر مواجه می شد. پدرم به دلیل ترسی که از زیبایی نازنین داشت اونو بدطوری محدود کرده بود. می ترسید این چهره زیبا اخر و عاقبت کار دست نازنین بده! می ترسید کسی مزاحمش بشه، براش دردسر درست کنه! اذیتش کنه، یا این که اصلا کسی کنه فریبش بده! این افکار همیشه ناراحتش می کرد و باعث می شد محدودیت های برای نازنین به وجود بیاره که روح جوون و حساس اون رو آزار بده! تا این که وقتی نازنین هفده ساله شد و و سال اخر دبیرستان رو می گذروند، پدر تصمیم گرفت اونو به یکی از خواستگارهاش شوهر بده؛ یه جوون عادی و معمولی که البته مورد تایید پدر بود. پسر یکی از دوستاش بود و چون روی دوستش شناخت داشت، شاهین رو کیس مناسبی می دونست! نازی اون موقع هم مثل همین حالا، مظلوم و کم حرف بود. ناچار برای فرار از فشار ها و محدودیت های پدر.... صدای زنگ موبایل نیما، را از ادامه صحبتش بازداشت. رو به محمد عذرخواهی کوتاهی کرد سپس گوشی را روی گوشش گذاشت. با انکه دلش می خواست از گذشته نازنین اگاه شود، اما وقتی نیما با لحنی پوزش خواهانه گفت: - فکر می کنم باید بمونه برای یه روز دیگه مانی جان! او نیز به ناجار لبخند زد و از نیما خداحافظی کرد. حتی در تصورش هم نمی گنجید که نادر تا این حد خودخواه باشد. او که نازنین را روی دو دیده می گذاشت و می پرستید، چه طور تونست روزگاری به او ازار رسانده باشد... *********************************** تا مدت ها پس از ان روز، مقابل ساختمان بلند و مشکی رنگ ثریا می ایستاد تا شاید او را تنها بیابد و به بهانه ای پیش برود. یکی از روزها با رسیدن مقابل ساختمان، اثری از ماشین نازنین ندید. روی فرمان کوبید و به خیال این که دیر رسیده، تصمیم به بازگشت گرفت که ناگهان در ان سوی میدان، چشمش به نازنین که کنار خیابان در انتظار تاکسی ایستاده بود. به سرعت دور میدان چرخید و مقابل پای او روی ترمز کوبید . نازنین کمی خود را عقب کشید و ان طرف تر به انتظار ماشین ایستاد. محمد پیاده شد و به طرفش رفت. سلام خانم فروتن! نازنین به سردی نگاهش کرد: - سلام! - چرا این جا ایستادید؟ تشریف بیارید من شما رو می رسونم. - ممنون، مزاحم شما نمی شم، فکر نمی کنم مسیرمون یکی باشه! - منم فکر نمی کنم درست باشه که من این جا باشم و شما با تاکسی تشریف ببرید! چهره نازنین درهم شد و سر به زیر افکند. محمد ادامه داد: - افتخار همراهی به من می دید؟ قول می دم حرفی نزنم که باعث دلخوری شما بشه! - چه اصراریه آقای معتمد؟ شما بفرمایید. - نکنه به رانندگی من اطمینان ندارید؟ - نه، از رانندگی تون مطمئنم. مسیر اصفهان تا تهران، تقریبا همه مسیر رو شما پشت رل بودین! - پس چی؟ نازنین نگاهش کرد: - از لطفتون ممنونم، اما قول بدین اخریت بار باشه! محمد با شادی زاید الوصفی در ماشین رو گشود و زیر لب گفت: - با اصرار بالاخره راهی به دلت باز می کنم. نازنین با نگاهی به ماشین گفت: - بازم نیما دستش لرزیده و خساست به خرج داره؟ - برای چی؟ - چرا اون قدر دستمزدتون رو نداده تا ماشین مدل بالاتری بخرید؟ البته مبارکتون باشه! - ممنون... ولی این پراید رو نخریدم! نیم نگاهی به نازنین انداخت و ادامه داد: - با اومدن شما به زندگی من، خوشبختی هم از هر سو بهم رو کرد! نشونه اش همین ماشینه که تو قرعه کشی بانک برنده شدم! - چه عالی! پس واقعا جای تبریک داره! - به نظر من این از یمن وجود شماست - این چه حرفیه اقای معتمد؟ - حرفیه که بهش اعتقاد دارم! نازنین شانه بالا انداخت: - خب، اعتقادات هر کس یرای خودش محترمه! - به خاطر همین اعتقاداته که با من مخالفید یا به نوعی باهام می جنگید؟ - جنگ؟ چرا باید با شما بجنگم؟ - پس با خودتون سر ناسازگاری دارین؟ - قرار بود فقط منو برسونید اقای معتمو! به خاطر همین حرفاتونه که دیگه دلم نمی خواد باهاتون معاشرت کنم! لطفا نگه دارین، من ترجیح می دم همین جا پیاده شم! - باشه، ولی خواهش می کنم اول جواب من رو بدین! اگر یکی مثل من عاشق شد تکلیف اش با دختر سرسخت و یکدنده ای مثل شما چیه؟ - دوست ندارم برای کسی توضیح بدم! و ضمنا خواهش می کنم پاتون رو فراتر از گلیمتون نذارین! محمد ناگهان روز ترمز کوبید و با عصبانیت به طرف نازنین برگشت: - تا می خوام باهات صحبت کنم جبهه می گیری و سعی می کنی فرار کنی چرا؟ نازنین خواست دست روی دستگیره در بگیره که محمد سریع قفل مرگزی رو فشرد و گفت: - آره، بازم فرار کن! اما مطمئن باش انقدر روی سرمایه وجودت اتیش می زنم که یا ت از حرارت عشق من اب بشی یا من از شدت بی تفاوتی تو ذوب بشم! - آره... من مغرورم، هم مغرور و هم مطرود! حالا بذار به قول تو فرار کنم و برم! کلام معصوم نازنین چون نیشتری بر قلبش نشست. اهسته نالید: کلام معصوم نازنین پون نیشتری بر قلبش نشست . اهسته نالید: - چه کار کنم تا قبول کنی؟ - من چه کار کنم تا رهام کنی؟ - من رهات نمی کنم، مگه اینکه یه روز خودم از زندگی رها بشم! قطره ای اشک روی گونه اش غلطید و گفت: - از عشق رها شو که می دونم عاقبتش برات نفرته! این حرف رو زد و با بالا کشیدن شاسی در، در حالی که هنوز نیم رخ اشک الودش مقابل چشم های محمد بود، به سرعت پیاده شد و شروع به دویدن کرد... ********************************** مهناز گفت: - همین جمعه قراره دور هم جمع بشیم و در مورد پژمان و رایحه صحبت کنیم! - خیلی عالیه! امیدوارم خوشبخت بشن! مهناز نگاه حسرت بار به او انداخت و که محمد گفت: - چی شد مادر؟ باز هم صحبت ازدواج شد و شما به یاد من افتادید؟ - من همیشه به یاد تو هستم مانی! اما نمی دونم چرا اینده ات برات بی اهمیت شده! محمد نگاهی به چشم های مادرش که با برق اشک می درخشید انداخت و سپس به جانب دیگری نگریست. دیدن دوباره گیتار سرخ رنگش، تصویر نازنین را پیش رویش مجسم کرد. می دانست که فراموش کردن او برایش غیرممکن است. لبه تختش نشست و گیتار را بین دستهایش جای داد. ساعت ها.....
