بی تو هرگز به گلشن گل مرویا وگر رویا کسش هرگز مبویا بی ته هرکس به شادی لب گشایه لبش از خون دل هرگز مشویا *** شب تاریک و سنگستان و مومست قدح از دست مو افتاد و نشکست نگهدارنده اش نیکو نگهداشت وگرنه صد قدح نفتاده بشکست *** یکی برزیگری نالان در این دشت بچشم خون فشان آلاله میکشت همی کشت و همی گفت ای دریغا که باید کشتن و هشتن در این دشت *** اگر زرین کلاهی عاقبت هیچ به تخت ار پادشاهی عاقبت هیچ گرت ملک سلیمان در نگین است در آخر خاک راهی عاقبت هیچ *** خوشا آنان که پا از سر ندانند میان شعله خشک و تر ندانند کنشت و کعبه و بتخانه و دیر سرائی خالی از دلبر ندانند *** پسندی خوار و زارم تا کی و چند پریشون روزگارم تا کی و چند ز دوشم باری ار باری نگیری کری سر بار بارم تا کی و چند *** آلاله ی کوهسارانم ته ئی یار بنفشه ی جو کنارانم ته ئی یار آلاله ی کوهساران هفته ی بی امید روزگارانم ته ئی یار *** بروی ماهت ای ماه ده و چار بسرو قدت ای زیبنده رفتار بجز عشقت خیالی در دلم نی به دیّاری نبو جز تو سر و کار *** جره بازی بدم رفتم به نخجیر سیه چشمی زده بر بال مو تیر بوره غافل مچر در چشمه ساران هر آن غافل چره غافل خوره تیر *** اگر شیری اگر ببری اگر گور سرانجامت بود جا در ته گور تنت در گور گردد سفره گستر به گردش موش و مار و عقرب و مور *** خداوندا به فریاد دلم رس کس بی کس تویی مو مانده بی کس همه گویند طاهر کس نداره خدا یار مویه چه حاجت کس *** به گورستان گذر کردم کم و بیش بدیدم حال دولتمند و درویش نه درویشی به خاکی بی کفن ماند نه دولتمند برد از یک کفن بیش *** دلی دیرم دلی دیوانه و دنگ نزونم مو که دیرم نام یا ننگ از این دیوانگی روزی برآیم که در دامان دلبر برزنم چنگ *** دلا غافل ز سبحانی چه حاصل مطیع نفس شیطانی چه حاصل بود قدر تو افزون از ملایک تو قدر خود نمیدانی چه حاصل *** دو زلفونت بود تار ربابم چه می خواهی از این حال خرابم تو که با ما سر یاری نداری چرا هر نیمه شو آیی به خوابم *** غمم غم بی و غمخوار دلم غم غمم هم مونس و هم یار و همدم غمم نهله که مو تنها نشینم مریزا بارک الله مرحبا غم *** بوره ای روی تو باغ و بهارم خیالت مونس شبهای تارم خدا ذونه که در دنیای فانی بغیر عشق تو کاری ندارم
