محققان دانشگاه مریلند در بالتیمور بتازگی طی تحقیقاتی به این نتیجه رسیده اند كه گیرنده های رسپتور ـ مزه تلخی ـ نه تنها در دهان بلكه در ریه های انسان نیز وجود دارند. آنچه محققان در رابطه با نقش این دریافت كننده ها یاد گرفته اند می تواند انقلابی در درمان آسم و دیگر بیماری های مسدودكننده ریه به وجود آورد. كشف گیرنده های چشایی روی عضلات صاف نایژه در ریه آنقدر غیرمنتظره بود كه در ابتدا خود محققان كاملا متعجب شده و با این موضوع با شك و تردید برخورد كردند. دكتر «لیگت» یكی از اعضای تیم تحقیق و متخصص ریه می گوید كشف این گیرنده ها به شكل تصادفی و در جریان مطالعات اولیه و نامرتبط با موضوع كه روی گیرنده های عضلات ریه انسان كه سفت و شل شدن مسیر جریان هوا در ریه را تنظیم می كنند به وقوع پیوست. مسیرهای جریان هوا گذرگاه هایی هستند كه جابه جایی جریان هوا به داخل و خارج ریه را به عهده دارند. این مرحله یكی از چند مرحله مهم فرآیند تحویل اكسیژن به سلول های داخل بدن است. در افراد مبتلا به آسم ماهیچه صاف مسیرهای جریان هوا سفت یا منقبض شده و مانع از جریان هوا می شوند، در نتیجه تنفس با خس خس انجام شده و مدت زمان تنفس كوتاه تر از حالت عادی می شود. دریافت كننده های چشایی در ریه ها همان هایی هستند كه روی زبان وجود دارند. این دریافت كننده ها در قسمت هایی به نام جوانه های چشایی (پرزهای چشایی) روی زبان تجمع كرده اند و سیگنال هایی را به مغز ارسال می كنند. در ریه این دریافت كننده ها تجمع جوانه ای نداشته و سیگنالی به مغز نمی فرستند، اما در مواجهه با موادی كه مزه تلخ دارند واكنش نشان می دهند. اكثر سموم گیاهی مزه ای تلخ دارند. بنابراین محققان فكر كردند كه هدف از گیرنده های چشایی ریه شبیه به خویشاوندانشان در زبان و هشداردادن در مورد سموم است. دكتر لیگت و همكارانش در ابتدا معتقد بودند كه گیرنده های چشایی ریه در واكنش به استنشاق مضر باعث سفت شدن و تنگی سینه و سرفه كردن شده و در نهایت سبب ترك كردن محیط سمی توسط فرد می شود. اما آنچه در این مطالعات مشخص شد چیز دیگری بود. هزاران تركیب وجود دارد كه باعث فعال شدن گیرنده های مزه تلخ در بدن انسان می شود، اما میزان سمی بودن آنها آنقدر بالا نیست. بسیاری از این تركیبات مصنوعی هستند كه جهت مقاصد مختلف تولید می شوند و بقیه دارای منشأ طبیعی هستند مانند درختان، گل ها، سبزیجات خاص و بعضی دانه ها. محققان تعدادی از نمونه های استاندارد را به منظور تحریك كردن این گیرنده ها مورد آزمایش قرار دادند. آزمایش نشان داد این تركیبات درست در جهت عكس تفكر ما عمل می كنند. تمامی این تركیبات مجاری هوا را بیشتر از هر نوع دارویی كه برای بیماری های ریوی و آسم مزمن به كار می رود باز می كند. امروزه نیاز به داروهای جدیدتری برای درمان آسم، برونشیت مزمن و آمفیزم است و می توان با این روش داروهای موجود را ارتقا داده و یا جایگزین مناسبی برای آنها ارائه داد. Quinine و chloroquine كه برای درمان بیماری های كاملا متفاوت مانند مالاریا به كار می رفتند و بسیار تلخ هستند. در آزمایش ها كاملا مسیر جریان هوا را بازی می كردند. حتی ساخارین كه بعد از چشیدن كمی تلخ مزه است در تحریك این گیرنده ها موثر است. آزمایش ها روی موش نشان داد كه حتی شكل اسپری تركیبات تلخ باعث شل شدن مجاری هوا شده و می تواند به صورت بالقوه به عنوان درمانی برای آسم تلقی شود. باید در نظر داشت كه خوردن تركیبات یا غذاهای تلخ نمی تواند كمكی به درمان آسم بكند. محققان معتقدند براساس تحقیقات انجام شده بهترین دارو شكل شیمیایی تغییر یافته تركیبات تلخ می تواند باشد كه پس از اسپری كردن آن و افشاندن آن به داخل ریه ها توسط یك استنشاق كننده اثر خود را نشان دهد. كار انجام گرفته توسط محققان با مثال نشان می دهد كه چگونه می توان برای درمان بیماری های مشخص داروهای بهتری یافت؟ آیا محققان می توانند پس از كشف این دریافت كننده ها روش های درمانی جدیدی ابداع كنند؟
