حکیم ابوالحسن یَمینالدین امیر خسرو بَلخی دهلوی از شاعران پارسیگوی هندوستان است. او در سال ۶۵۱ (هجری قمری) در پتیالی هند زاده شد و به سال ۷۲۵ (هجری قمری) در دهلی درگذشت. وی ملقب به سعدی هند و تخلص او "طوطی" است. امیرخسرو بر زبانهای فارسی، عربی، ترکی و سانسکریت تسلط داشت. زندگی پدر امیرخسرو، امیر سیفالدین محمود دهلوی از مردم کش ترکستان بود. وی دوران کودکی و نوجوانی را با فراگرفتن زبان و ادب فارسی در دهلی گذراند و پس از چندی در حلقه ارادت شیخ نظامالدین اولیا درآمد، او در غزل از سعدی پیروی نموده و از الفاظ و معانی شاعران متصوف ایرانی سود میجست. آثار دیوان اشعار امیرخسرو مشتمل بر پنج قسمت است: تحفةالصغر وسطالحیوة غرةالکمال بقیهٔ نقیه نهایةالکمال امیرخسرو به نظامی گنجوی اعتقادی تام داشت و به تقلید او خمسهای ساختهاست: مطلعالانوار: بر وزن و شیوه مخزنالأسرار خسرو و شیرین مجنون و لیلی آیینه اسکندری: بر وزن و شیوه اسکندرنامه هشت بهشت: به تقلید از هفت پیکر امیرخسرو دارای تصنیفها و منظومههای دیگری نیز به شرح زیر است: قرانالسعدین نه سپهر مفتاحالفتوح مثنوی خضرخان و دولرانی: عشقهای خضرخان پسر علاءالدین با دولرانی دختر امیر گجرات اشعار زیر را هم بدو نسبت دادهاند: قصیده شکوائیه ماتم غم آینهداری دل