عشق ِ ما دهکده یی ست که هرگز به خواب نمی رود نه به شبان و نه به روز و جنبش و شور حیات یک دم در آن فرو نمی نشیند . هنگام ِ آن است که دندان های تو را در بوسه یی طولانی چون شیری گرم بنوشم . تا دست تو را به دست آرم از کدامین کوه می بایدم گذشت تا بگذرم از کدامین صحرا از کدامین دریا می بایدم گذشت تا بگذرم . روزی که این چنین به زیبایی آغاز می شود به هنگامی که آخرین کلمات تاریک غمنامه ی گذشته را با شبی که در گذر است به فراموشی ِباد شبانه سپرده ام از برای آن نیست که در حسرت ِ تو بگذرد . تو باد و شکوفه و میوه یی ، ای همه ی فصول من ! بر من چنان چون سالی بگذر تا جاودانگی را آغاز کنم . ...
توان دوست داشتن ودوست داشته شدن توان شنفتن توان دیدن وگفتن توان اندوه گین و شادمان شدن توان خندیدن به وسعت دل توان گریستن از سویدای جان توان گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شکوه ناک فروتنی توان جلیل به دوش بردن بار امانت و توان غمناک تحمل تنهایی تنهایی تنهایی تنهایی عریان انسان دشواری وظیفه است ...........
این پرنده، در این قفس تنگ نمیخواند. اگر می بینی خفه و لال و خاموش است، به این جهت است… بگذار فضا و محیط خودش را پیدا کند تا ببینی چه گونه در تاریک ترین شب ها آفتابی ترین روزها را خواهد سرود. به من بنویس تا هردم و هرلحظه بتوانم آن را بشنوم. به من بنویس تا یقین داشته باشم که تو هم مثل من در انتظار آن شب های سفیدی. به من بنویس که میدانی این سکوت و ابتذال زائیده ی زندگی در این زندانی است که مال ما نیست. که خانه ی ما نیست. که شایسته ی ما نیست. به من بنویس که تو هم در انتظار سحری هستی که پرنده ی عشق ما در آن آواز خواهد خواند. ... قطعه ای از نامه احمد شاملو به آیدا - 29 شهریور 1342
قلبم را در مجری ِ کهنه ئی پنهان می کنم در اتاقی که دریچه ای ش نیست... از مهتابی به کوچه تاریک خم می شوم وبه جای همه نومیدان میگریم. آآآآه... من حـــــرام شده ام! با این همه - ای قلب در به در! از یاد مبر که ما - من وتو - عشق را رعایت کرده ایم،.. از یاد مبر که ما - من و تو - انسان را رعایت کرده ایم،.. خود اگر شاهکار خدابود یا نبود
مرگ را پروای آن نیست که به انگیزه ای اندیشد زندگی را فرصتی آن قدر نیست که در آینه به قدمت خویش بنگرد و عشق را مجالی نیست حتی آن قدر که بگوید برای چه دوستت می دارد ...
تو کجایی؟ در گستره بی مرز این جهان تو کجایی؟ من در دوردست ترین جای جهان ایستاده ام کنارتو تو کجایی؟ در گستره ناپاک این جهان تو کجایی؟ من در پاک ترین مقام جهان ایستاده ام بر سبزه شور این رود بزرگ که می سراید برای تو ...
اين است عطر خاکستري (شاملو) مجموعه: شعر و ترانه اشعار زیبا و خواندنی احمد شاملو احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ - ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد یا الف. صبح، شاعر، نویسنده، روزنامهنگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگنویس ایرانی و از بنیانگذاران و دبیران کانون نویسندگان ایران در پیش و پس از انقلاب بود. اين است عطر خاکستري هواي که از نزديکي صبح سخن مي گويد زمين آبستن روزي ديگر است اين است زمزمه سپيده اين است آفتاب که بر مي آيد تک تک ، ستاره ها آب مي شوند و شب بريده بريده به سايه هاي خرد تجزيه مي شود و در پس هر چيز پناهي مي جويد و نسيم خنک بامدادي چونان نوازشي ست عشق ما دهکده اي که هرگز به خواب نمي رود نه به شبان و نه به روز و جنبش و شور حيات يک دم در آن فرو نمي نشيند هنگام آن است که دندان ها تو را در بوسه ئي طولاني چون شيري گرم بنوشم تا دست تو را به دست آرم از کدامين کوه مي بايدم گذشت تا بگذرم از کدامين صحرا از کدامين دريا مي بايدم گذشت تا بگذرم روزي که اين چنين به زيبايي آغاز مي شود به هنگامي که آخرين کلمات تاريک غم نامه ي گذشته را با شبي که در گذر است به فراموشي ي باد شبانه سپرده ام از براي آن نيست که در حسرت تو بگذرد تو باد و شکوفه و ميوه ي، اي همه ي فصول من بر من چنان چون سالي بگذر تا جاودانگي را آغاز کنم احمد شاملو
بودن یا نبودن… بحث در این نیست وسوسه اين است شرابِ زهرآلوده به جام و شمشیرِ بهزهر آبدیده در کفِ دشمن همه چیزی از پیش روشن است و حسابشده و پرده در لحظهی معلوم فرو خواهد افتاد. پدرم مگر به باغِ جتسمانی خفته بود که نقشِ من میراثِ اعتمادِ فریبکارِ اوست و بسترِ فریبِ او کامگاهِ عمویم! [من این همه را بهناگهان دریافتم، با نیمنگاهی از سرِ اتفاق به نظّارگانِ تماشا] اگر اعتماد چون شیطانی دیگر این هابیلِ دیگر را به جتسمانی دیگر به بیخبری لالا نگفته بود، خدا را خدا را! چه فریبی اما، چه فریبی! که آن که از پسِ پردهی نیمرنگِ ظلمت به تماشا نشسته از تمامیِ فاجعه آگاه است و غمنامهی مرا پیشاپیش حرف به حرف بازمیشناسد. در پسِ پردهی نیمرنگِ تاریکی چشمها نظارهی دردِ مرا سکهها از سیم و زر پرداختهاند تا از طرحِ آزادِ گریستن در اختلالِ صدا و تنفسِ آن کس که متظاهرانه در حقیقت بهتردید مینگرد لذتی به کف آرند. از اینان مدد از چه خواهم، که سرانجام مرا و عموی مرا به تساوی در برابرِ خویش به کُرنش میخوانند، هرچند رنجِ من ایشان را ندا درداده باشد که دیگر کلادیوس نه نامِ عمّ که مفهومیست عام. و پرده… در لحظهی محتوم… با این همه از آن زمان که حقیقت چون روحِ سرگردانِ بیآرامی بر من آشکاره شد و گندِ جهان چون دودِ مشعلی در صحنههای دروغین منخرینِ مرا آزرد، بحثی نه که وسوسهییست این: بودن یا نبودن
هیچ ﺑﯿﺸﻪ ﺍﯼ ﺑﯽ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﺑﺎ ﺑﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﻫﯿﭻ ﺟﻨﮕﻠﯽ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻢ ... ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻡ ﺩﺭ ﻫﻮﺍﯼ ﺗﻮ ﺑﯽ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﭙﯿﭽﺪ ﺩﺭ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﯾﻢ... . "شاملو"
[ افق روشن ] روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت. روزی که کمترین سرود بوسه است و هر انسان برای هر انسان برادری است روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند قفل افسانه یی ست وقلب برای زندگی بس است. روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی. روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم. روزی که هر لب ترانه یی ست تا کمترین سرود ، بوسه باشد. روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی و مهربانی با زیبایی یکسان شود. روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم . . . و من آن روز را انتظار می کشم حتی روزی که دیگر نباشم ...