دوستان وقت گل ان به که به عشرت کوشیم سخن اهل دلست این و بجان بنیوشیم نیست در کس کرم و وقت طرب میگذرد چاره ان است که سجاده به می بفروشیم خوش هواییست فرح بخش خدایا بفرست نازنینی که به رویش می گلگون نوشیم ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است چون ازین غصه ننالیم و چرا نخروشیم گل بجوش امد و از می نزدیمش ابی لاجرم زاتش حرمان و هوس میجوشیم می کشیم از قدح لاله شرابی موهوم چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشیم حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم
