آتش خشک و تر را با هم می سوزاند کنایه از این است که هر گاه مصیبتی وارد شود ، همه کس را در بر می گیرد اگر کسی اشتباهی کند و مصیبتی وارد شود هم گریبان خودش را خواهد گرفت هم شاید دیگران که بی گناه بوده یا نقشی نداشته اند تو اتش به نی در زن و در گذر که در بیشه نه خشک ماند نه تر «سعدی» وندر او پیر وبرنا هیچ کس باقی نماند آتش اندر بیشه چون افتد نه تر ماند نه خشک «کاتبی ترشیزی» آتش چو بر شعله بر کشد سر چه هیزم خشک و چه گـُـل ِ تر «ناصر خسرو »
