آن شب از سردی دستان تو لرزید تنم و بخاری ز دهان خارج شد و نشست روی آن شیشه شفاف حیاط پشت آن شیشه تو را می دیدم دم در ، کنج حیاط تو نگاهم کردی ... با همان دست یخم روی بخار من نوشتم که تو در قلب منی و تو خواندی از دور... و ندیدی لرزش لبها را و تو رفتی آن شب... دانه هایی چو بلور از هوا میبارید سوز آن روز هنوز شده سوز دل من چه زمستانی بود که هنوزم از خواب ، من نگشتم بیدار....
