مجموعه اشعار زیبای ایرج جنتی

به خاطر آور ، که آن شب به برم

گفتی که : بی تو ، ز دنیا بگذرم

کنون جدایی نشسته بین ما

پیوند یاری ، شکسته بین ما

گریه می کنم

با خیال تو

به نیمه شب ها

رفته ای و من

بی تو مانده ام

غمگین و تنها

بی تو خسته ام

دل شکسته ام

اسیر دردم

از کنار من

می روی ولی

بگو چه کردم

رفته ای و من آرزوی کس

به سر ندارم

قصه ی وفا با دلم مگو

باور ندارم

 

هم خونه ی من ای خدا

از من دیگه خسته شده

کتاب عشق ما دیگه

خونده شده ،‌ بسته شده

خونه دیگه جای غمه

اون داره از من دور می شه

این خونه ی قشنگ ما

داره برامون گور می شه

اون دست گرم و مهربون

با دست من قهره دیگه

چشمای غمگینش با من

قصه ی شادی نمی گه

هم خونه ی من با دلم

خیال سازش نداره

دستای کوچیکش (مردونه اش)دیگه

میل نوازش نداره

شبا وقتی میرم خونه

بوسه به موهاش می زنم

سرش به کار خودشه

انگار نه انگار که منم

روزا وقتی میام بیرون

اون خودشو به خواب زده

خب ، مثل روزگار شده

یه روز خوبه ،‌یه روز بده

ای دل من ، ای دیوونه

بذار برم از این خونه

 

گیس سفید ، ابرو سفید

مادربزرگ

سیابخت رو سفید

مادربزرگ

بی صدا نا امید گوشه گیر

قصه گوی دیگه لب بسته ی پیر

قصه های تو هنوزم یادمه

قصه ی ساده ی نارنج و ترنج

قصه ی خارکن و دیو و پیرزن

قصه ی سیمرغ و اژدها و گنج

تو تموم قصه هات

حرف من اومده بود

روز لوح هر طلسم

اسم من حک شده بود

وقتی از دختر چین حرف می زدی

خودمو تو رؤیا سردار می دیدم

خودمو با دختر خاقان چین

سوار یه اسب بالدار می دیدم

شیشه ی عمر دیو رو ، تو رؤیاهام

به خود شاه پریون می دادم

آدمای شهر سنگستون اگه جون می خواستن

بهشون جون می دادم

رو سفید ، مادربزرگ

مو سفید ، مادربزرگ

قصه ها دود شدن

حرفا نابود شدن

دیگه نه چشمه ی آب

نه دیگه شهر باهار

دیگه نه تیغ طلا

نه دیگه اسب و سوار

این منم ، مادربزرگ

مرد بندی طلسم

شاعری بدون حرف

عاشقی بدون اسم

چیزی که مادربزرگ

حالا باید بشکنه

نه دیگه طلسم دیو

شیشه ی عمر منه

گیس سفید ، ابرو سفید

سیابخت رو سفید ، مادربزرگ

 

تو شکوه دمیدم نوری

که نشسته به سینه ی آب

تو صدای شکفتن روزی

که رسیده ز قله ی خواب

تو گذشتی از توفان ها

تو گذشتی از باران ها

از بی کران ها

تو رسیدی از آن سوی دریا

گل و عشق و ترانه رسید

گل یخ از نسیم تو پژمرد

دل غنچه به سینه تپید

تو بمان

تو بمان

تو بمان ای همیشه بهار

ای شکوه سبزه زار

 

ای پرنده ی مهاجر

ای پر از شهوت رفتن

فاصله قد یه دنیاست

بین دنیای تو با من

تو رفیق شاپرک ها

من تو فکر گله مونم

تو پی عطر گل سرخ

من حریص بوی نونم

دنیای تو بی نهایت

همه جاش مهمونی نور

دنیای من یه کف دست

روی سقف سرد یک گور

من دارم تو نقب شب جون می کنم

تو داری از پریا قصه می گی

من توی پیله ی وحشت می پوسم

واسه م از پرنده ها قصه می گی

کوچه پسکوچه ی خاکی

در و دیوار شکسته

آدمای روستایی

با پاهای پینه بسته

پیش تو ، یه عکس تازه ست

واسه آلبوم قدیمی

یا شنیدن یه قصه ست

توی یه ده صمیمی

واسه من اما عذابه

مثل حس کردن وحشت

مثل درگیری خورشید

با طلسم دیو ظلمت

من دارم تو نقب شب جون می کنم

تو داری از پریا قصه می گی

 

تو کدوم کوهی که خورشید

از تو چشم تو می تابه

چشمه چشمه ابر ایثار

روی سینه ی تو خوابه

تو کدوم خلیج سبزی

که عمیق ، اما زلاله

مثل اینه پاک و روشن

مهربون مثل خیاله

کاش از اول می دونستم

که تو صندوقچه ی قلبت

مرهمی داری برای

زخم این همیشه خسته

کاش از اول می دونستم

که تو دستای نجیبت

کلیدی داری برای

درای همیشه بسته

تو به قصه ها می مونی

ساده اما حیرت آور

شوق تکرار تو دارم

وقتی می رسم به آخر

تو پلی ، پل رسیدن

روی گردابه ی تردید

منو رد می کنی از رود

منو می بری به خورشید

من از اونور شکستن

گنگ و بی رمق گذشتم

تن به رؤیاها سپرده

رفتم ، از شفق گذشتم

رفتم و رفتم و رفتم

سایه مو بردم و بردم

خسته بودم و شکسته

خودم رو به شب سپردم

من رو از شبم جدا کن

نمی خوام تو شب بمیرم

دوست دارم که پیش چشمات

بوسه از خورشید بگیرم

دوست دارم که نوشدارو

واسه این شکسته باشی

تا دم مردن پناه

این غریب خسته باشی

 

بیا لب وا کنیم هم غصه ی من

بیا بیدار کنیم خوابیده ها رو

بیا آشتی بدیم با قصه هامون

تمام دستای از هم جدا رو

بیا گلخونه کن ویرونه ها رو

که قمری جای زاغا رو بگیره

نمی خوام گلدون مادربزرگم

رو طاقچه از بوی غربت بمیره

قفلای خونی صندوقچه ی ما

هزارون ساله گم کرده کلیده

بیا با قلبامون رستم بسازیم

که اون که دشمنه ، دیو سفیده

بیا قفل و کلید رو مهربون کن

که سخته سوت و کور خونه هامون

بیا با دستای هم پل ببندیم

که رد شه قاصد از رودخونه هامون

اگه شب مثل زندون تنگ و تاره

کلید صبحمون تو دستای ماست

اگه امشب ، شب مرگ ستاره ست

چراغ راهمون خورشید فرداست

 

قصه ی وفا


به خاطر آور ، که آن شب به برم
گفتی که : بی تو ، ز دنیا بگذرم
کنون جدایی نشسته بین ما
پیوند یاری ، شکسته بین ما
گریه می کنم
با خیال تو
به نیمه شب ها
رفته ای و من
بی تو مانده ام
غمگین و تنها
بی تو خسته ام
دل شکسته ام
اسیر دردم
از کنار من
می روی ولی
بگو چه کردم
رفته ای و من آرزوی کس
به سر ندارم
قصه ی وفا با دلم مگو
باور ندارم

 

پاسخ : مجموعه اشعار زیبای ایرج جنتی

گل سرخ


دیدی ای غمگین تر از من
بعد از آن دیر آشنایی
آمدی خواندی برایم
قصه ی تلخ جدایی
مانده ام سر در گریبان
بی تو در شب های غمگین
بی تو باشد همدم من
یاد پیمان های دیرین
آن گل سرخی که دادی
در سکوت خانه پژمرد
آتش عشق و محبت
در خزان سینه افسرد
کنون نشسته در نگاهم
تصویر پر غرور چشمت
یک دم نمی رود از یادم
چشمه های پر نور چشمت
آن گل سرخی که دادی
در سکوت خانه پژمرد

 

پاسخ : مجموعه اشعار زیبای ایرج جنتی

نمی خوام مثل همه گریه کنم

زندگی با آدماش برای من یه قصه بود
توی این قصه کسی با کسی آشنا نبود
همه خنجر توی دست و خنده روی لبشون
توی شب صدایی جز گریه ی بی صدا نبود
نمی خوام مثل همه گریه کنم
دیگهگریه دل رو دوا نمی کنه
قصه های پشت این پنجره ها
غم رو از دلم جدا نمی کنه
قصه ی ماتم من
هر چی که بود
هر چی که هست
قصه ی ماتم قلب خسته ی یه آدمه
وقت خوابه
دیگه دیره
نمی خوام قصه بگم
از غم و غصه برات هر چی بگم بازم کمه
نمی خوام مثل همه گریه کنم
دیگه گریه دل رو دوا نمی کنه
قصه های پشت این پنجره ها
غم رو از دلم جدا نمی کنه ​