1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«الف»

شروع موضوع توسط 3mane shab@ ‏19/3/11 در انجمن کتاب الکترونیکی

  1. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    پاسخ : غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«د»

    61

    یاد آن که جز به روی منش دیده وانبود

    وان سست عهد جز سری از ماسوا نبود


    امروز در میانه کدورت نهاده پای

    آن روز در میان من و دوست جانبود


    کس دل نمی دهد به حبیبی که بی وفاست

    اول حبیب من به خدا بی وفا نبود


    دل با امید وصل به جان خواست درد عشق

    آن روز درد عشق چنین بی دوا نبود


    تا آشنای ما سر بیگانگان نداشت

    غم با دل رمیده ما آشنا نبود


    از من گذشت و من هم از او بگذرم ولی

    با چون منی بغیر محبت روا نبود


    گر نای دل نبود و دم آه سرد ما

    بازار شوق و گرمی شور و نوا نبود


    سوزی نداشت شعر دل انگیز شهریار

    گر همره ترانه ساز صبا نبود


    62
    اشکش چکید و دیگرش آن آبرو نبود

    از آب رفته هیچ نشانی به جو نبود


    مژگان کشید رشته به سوزن ولی چه سود

    دیگر به چاک سینه مجال رفو نبود


    دیگر شکسته بود دل و در میان ما

    صحبت بجز حکایت سنگ و سبو نبود


    او بود در مقابل چشم ترم ولی

    آوخ که پیش چشم دلم دیگر او نبود


    حیف از نثار گوهر اشک ای عروس بخت

    با روی زشت زیور گوهر نکو نبود


    اشکش نمی‌مکیدم و بیمار عشق را

    جز بغض شربت دگری در گلو نبود


    آلوده بود دامن پاک و به رغم عشق

    با اشک نیز دست و دل شستشو نبود


    از گفتگو و یاد جفا کردنم چه سود

    او بود بی‌وفا و در این گفتگو نبود


    ماهی که مهربان نشد از یاد رفتنی است

    عطری نماند از گل رنگین که بو نبود


    آزادگان به عشق خیانت نمی کنند

    او را خصال مردم آزاده خو نبود


    چون عشق و آرزو به دلم مرد شهریار

    جز مردنم به ماتم عشق آرزو نبود


    63
    گربه پیرانه سرم بخت جوانی به سر آید

    از در آشتیم آن مه بی مهر درآید


    آمد از تاب و تبم جان به لب ای کاش که جانان

    با دم عیسویم ایندم آخر به سر آید


    خوابم آشفت و چنان بود که با شاهد مهتاب

    به تماشای من از روزنه کلبه درآید


    دلکش آن چهره که چون لاله بر افروخته از شرم

    بار دیگر به سراغ من خونین جگر آید


    سرو من گل بنوازد دل پروانه و بلبل

    گر تو هم یادت ازین قمری بی‌بال و پرآید


    شمع لرزان شبانگاهم و جانم به سر دست

    تا نسیم سحرم بال و پرافشان ببرآید


    رود از دیده چو با یادمنش اشک ندامت

    لاله از خاکم و از کالبدم ناله برآید


    شهریارا گله از گیسوی یار اینهمه بگذار

    کاخر آن قصه به پایان رسد این غصه سرآید
     
  2. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«ر»

    64
    تا دهن بسته ام از نوش لبان میبرم آزار

    من اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار


    تا بهار است دری از قفس من نگشاید

    وقتی این در بگشاید که گلی نیست به گلزار


    هرگز این دور گل و لاله نمی خواستم از بخت

    که حریفان همه زار از من و من از همه بیزار


    هر دم از سینه این خاک دلی زار بنالد

    که گلی بودم و بازیچه گلچین دل آزار


    گل بجوشید و گلابش همه خیس عرق شرم

    که به یک خنده طفلانه چه بود آنهمه آزار


    چشم نرگس نگرانست ولی داغ شقایق

    چشم خونین شفق بیند و ابر مه آزار


    ابر از آن بر سر گلهای چمن زار بگرید

    که خزان بیند و آشفتن گلهای چمن زار


    شهریارست و همین شیوه شیدایی بلبل

    بگذارید بگرید بهوای گل خود زار
     
  3. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«ز»

    65
    دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز

    سرم آمد به بر سینه سلام ای شیراز


    وامداریم سرافکنده ز خجلت در پیش

    که پس انداخته ایم اینهمه وام ای شیراز


    توسن بخت نه رام است خدا می داند

    ورنه دانی که مرا چیست مرام ای شیراز


    نکهت باغ گل و نزهت نارنجستان

    از نسیمم بنوازند مشام ای شیراز


    نرگسم سوی چمن خواند و سروم سوی باغ

    من مردد که دهم دل به کدام ای شیراز


    به قیام از بر هر گنبد سبزی سروی

    چون عروسان خرامان به خیام ای شیراز


    توئی آن کشور افسانه که خشت و گل تست

    با من از عهد کهن پیک و پیام ای شیراز


    سرورانت مگر از سرو روانت زادند

    که در آفاق بلندند و به نام ای شیراز


    قرن ها می رود و ذکر جمیل سعدی

    همچنان مانده در افواه انام ای شیراز


    خواجه بفشرد سخن را و فکندش همه پوست

    تا به لب راند همه جان کلام ای شیراز


    زان می لعل که خمخانه به حافظ دادی

    جرعه ای نیز مرا ریز به جام ای شیراز


    زان خرابات که بر مسند آن خواجه مقیم

    گوشه ای نیز مرا بخش مقام ای شیراز


    ترک جوشی زده ام نیم پز و نامطبوع

    تب عشقی که بتابیم تمام ای شیراز


    شهسوار سخنم لیک نه با آن شمشیر

    که به روی تو برآید ز نیام ای شیراز


    شاید از گرد و غبار سفرم نشناسی

    شهریارم به در خواجه غلام ای شیراز


    66

    فرخا از تو دلم ساخته با یاد هنوز

    خبر از کوی تو می آوردم باد هنوز


    در جوانی همه با یاد تو دلخوش بودم

    پیرم و از تو همان ساخته با یاد هنوز


    دارم آن حجب جوانی که زبانبند منست

    لب همه خامشیم دل همه فریاد هنوز


    فرخ خاطر من خاطره شهر شماست

    خود غم آبادم و خاطر فرح آباد هنوز


    دوری از بزم تو عمریست که حرمان منست

    زدم و میزنم از دست غمت داد هنوز


    با منت سایه کم از گلشن آزادی چیست

    می برم شکوه ات ای سرو به شمشاد هنوز


    یاد گلچین معانی و نوید و گلشن

    نوشخواری بود و نعشه معتاد هنوز


    بیست سال است بهار از سرما رفته ولی

    من همان ماتمیم در غم استاد هنوز


    صید خونین خزیده به شکاف سنگم

    که نفس در نفسم با سگ صیاد هنوز


    شهریار از تو و هفتاد تو دلشاد ولی

    خود به شصت است و ندیده است دل شاد هنوز


    67

    شب است و باغ گلستان خزان رؤیاخیز

    بیا که طعنه به شیراز میزند تبریز


    به گوشوار دلاویز ماه من نرسد

    ستاره گرچه به گوش فلک شود آویز


    به باغ یاد تو کردم که باغبان قضا

    گشوده پرده پائیز خاطرات انگیز


    چنان به ذوق و نشاط آمدم که گوئی باز

    بهار عشق و شبابست این شب پائیز


    عروس گل که به نازش به حجله آوردند

    به عشوه بازدهندش به باد رخت و جهیز


    شهید خنجر جلاد باد می غلتند

    به خاک و خون همه در انتظار رستاخیز


    خزان خمار غمش هست و ساغر گل زرد

    بهار سبز کجا وین شراب سحر آمیز


    خزان صحیفه پایان دفتر عمر است

    باین صحیفه رسید است دفتر تا نیز


    به سینمای خزان ماجرای خود دیدم

    شباب با چه شتابی به اسب زد مهمیز


    هنوز خون به دل از داغ لاله ام ساقی

    به غیر خون دلم باده در پیاله مریز


    شبی که با تو سرآمد چه دولتی سرمد

    دمی که بی تو به سر شد چه قسمتی ناچیز


    عزیز من مگر از یاد من توانی رفت

    که یاد تست مرا یادگار عمر عزیز


    پری به دیدن دیوانه رام می گردد

    پریوشا تو ز دیوانه میکنی پرهیز


    نوای باربدی خسروانه کی خیزد

    مگر به حجله شیرین گذر کند پرویز


    به عشق پاک تو بگذشتم از مقام ملک

    که بال عشق تو بادم زند بر آتش تیز


    تو هم به شعشعه وقتی به شهر تبریز آی

    که شهریار ز شوق و طرب کنی لبریز
     
  4. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«س»

    69
    قمار عاشقان بردی ندارد از نداران پرس

    کس از دور فلک دستی نبرد از بدبیاران پرس


    جوانی ها رجزخوانی و پیریها پشیمانی است

    شب بدمستی و صبح خمار از میگساران پرس


    قراری نیست در دور زمانه بی قراران بین

    سر یاری ندارد روزگار از داغ یاران پرس


    تو ای چشمان به خوابی سرد و سنگین مبتلا کرده

    شبیخون خیالت هم شب از شب زنده داران پرس


    تو کز چشم و دل مردم گریزانی چه میدانی

    حدیث اشک و آه من برو از باد و باران پرس


    عروس بخت یکشب تا سحر با کس نخوابیده

    عروسی در جهان افسانه بود از سوگواران پرس


    جهان ویران کند گر خود بنای تخت جمشید است

    برو تاریخ این دیر کهن از یادگاران پرس


    به هر زادن فلک آوازه مرگی دهد با ما

    خزان لاله و نسرین هم از باد بهاران پرس


    سلامت آنسوی قافست و آزادی در آن وادی

    نشان منزل سیمرغ از شاهین شکاران پرس


    به چشم مدعی جانان جمال خویش ننماید

    چراغ از اهل خلوت گیر و راز از رازداران پرس


    گدای فقر را همت نداند تاخت تا شیراز

    به تبریز آی و از نزدیک حال شهریاران پرس


    70

    آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس

    آن چنان سوختم از آتش هجران که مپرس


    گله ئی کردم و از یک گله بیگانه شدی

    آشنایا گله دارم ز تو چندان که مپرس


    مسند مصر ترا ای مه کنعان که مرا

    ناله هائی است در این کلبه احزان که مپرس


    سرونازا گرم اینگونه کشی پای از سر

    منت آنگونه شوم دست به دامان که مپرس


    گوهر عشق که دریا همه ساحل بنمود

    آخرم داد چنان تخته به طوفان که مپرس


    عقل خوش گفت چو در پوست نمیگنجیدم

    که دلی بشکند آن پسته خندان که مپرس


    بوسه بر لعل لبت باد حلال خط سبز

    که پلی بسته به سر چشمه حیوان که مپرس


    این که پرواز گرفته است همای شوقم

    به هواداری سرویست خرامان که مپرس


    دفتر عشق که سر خط همه شوق است وامید

    آیتی خواندمش از یاس به پایان که مپرس


    شهریارا دل از این سلسله مویان برگیر

    که چنانچم من از این جمع پریشان که مپرس
     
  5. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«ظ»

    71

    به تودیع توجان میخواهد از تن شد جدا حافظ

    به جان کندن وداعت می کنم حافظ خداحافظ


    ثنا خوان توام تا زنده ام اما یقین دارم

    که حق چون تو استادی نخواهد شد ادا حافظ


    من از اول که با خوناب اشک دل وضو کردم

    نماز عشق را هم با تو کردم اقتدا حافظ


    تو صاحب خرمنی و من گدایی خوشه چین اما

    به انعام تو شایستن نه حد هر گدا حافظ


    بروی سنگ قبر تو نهادم سینه ای سنگین

    دو دل با هم سخن گفتند بی صوت و صدا حافظ


    در اینجا جامه شوقی قبا کردن نه درویشی است

    تهی کن خرقه ام از تن که جان باید فدا حافظ


    تو عشق پاکی و پیوند حسن جاودان داری

    نه حسنت انتها دارد نه عشقت ابتدا حافظ


    مگر دل می‌کنم از تو بیا مهمان به راه انداز

    که با حسرت وداعت می کنم حافظ خداحافظ
     
  6. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«ک»

    72
    به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاک

    که من چو لاله به داغ تو خفته ام در خاک


    چو لاله در چمن آمد به پرچمی خونین

    شهید عشق چرا خود کفن نسازد چاک


    سری به خاک فرو برده ام به داغ جگر

    بدان امید که آلاله بردمم از خاک


    چو خط به خون شبابت نوشت چین جبین

    چو پیریت به سرآرند حاکمی سفاک


    بگیر چنگی و راهم بزن به ماهوری

    که ساز من همه راه عراق میزد و راک


    به ساقیان طرب گو که خواجه فرماید

    اگر شراب خوری جرعه ای فشان بر خاک


    ببوس دفتر شعری که دلنشین یابی

    که آن دل از پی بوسیدن تو بود هلاک


    تو شهریار به راحت برو به خواب ابد

    که پاکباخته از رهزنان ندارد باک
     
  7. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«ل»

    73
    از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل

    اما چه غم غمی که خدا می دهد به دل


    گریان فرشته ایست که در سینه های تنگ

    از اشک چشم نشو و نما می دهد به دل


    تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن

    غم می رسد به وقت و وفا می دهد به دل


    دل پیشواز ناله رود ارغنون نواز

    نازم غمی که ساز و نوا می دهد به دل


    این غم غبار یار و خود از ابر این غبار

    سر می کشد چو ماه و صلا می دهد به دل


    ای اشک شوق آینه ام پاک کن ولی

    زنگ غمم مبر که صفا می دهد به دل


    غم صیقل خداست خدا یا ز مامگیر

    این جوهر جلی که جلا می دهد به دل


    قانع به استخوانم و از سایه تاجبخش

    با همتی که بال هما می دهد به دل


    تسلیم با قضا و قدر باش شهریار

    وز غم جزع مکن که جزا می دهد به دل
     
  8. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«م»

    74
    گر من از عشق غزالی غزلی ساخته ام

    شیوه تازه ای از مبتذلی ساخته ام


    گر چو چشمش به سپیدی زده ام نقش سیاه

    چون نگاهش غزل بی بدلی ساخته ام


    شکوه در مذهب درویش حرامست ولی

    با چه یاران دغا و دغلی ساخته ام


    ادب از بی ادب آموز که لقمان گوید

    از عمل سوخته عکس العملی ساخته ام


    می چرانم به غزل چشم غزالان وطن

    مرتعی سبز به دامان تلی ساخته ام


    شهریار از سخن خلق نیابم خللی

    که بنای سخن بی خللی ساخته ام


    76

    تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم

    روزی سراغ وقت من آئی که نیستم


    در آستان مرگ که زندان زندگیست

    تهمت به خویشتن نتوان زد که زیستم


    پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل

    یک روز خنده کردم و عمری گریستم


    طی شد دو بیست سالم و انگار کن دویست

    چون بخت و کام نیست چه سود از دویستم


    گوهرشناس نیست در این شهر شهریار

    من در صف خزف چه بگویم که چیستم


    77
    برو ای ترک که ترک تو ستمگر کردم

    حیف از آن عمر که در پای تو من سرکردم


    عهد و پیمان تو با ما و وفا با دگران

    ساده‌دل من که قسم های تو باور کردم


    به خدا کافر اگر بود به رحم آمده بود

    زآن همه ناله که من پیش تو کافر کردم


    تو شدی همسر اغیار و من از یار و دیار

    گشتم آواره و ترک سر و همسر کردم


    زیر سر بالش دیباست تو را کی دانی

    که من از خار و خس بادیه بستر کردم


    در و دیوار به حال دل من زار گریست

    هر کجا نالهٔ ناکامی خود سر کردم


    در غمت داغ پدر دیدم و چون در یتیم

    اشک‌ریزان هوس دامن مادر کردم


    اشک از آویزهٔ گوش تو حکایت می کرد

    پند از این گوش پذیرفتم از آن در کردم


    بعد از این گوش فلک نشنود افغان کسی

    که من این گوش ز فریاد و فغان کر کردم


    ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در

    چشم را حلقه‌صفت دوخته بر در کردم


    جای می خون جگر ریخت به کامم ساقی

    گر هوای طرب و ساقی و ساغر کردم


    شهریارا به جفا کرد چو خاکم پامال

    آن که من خاک رهش را به سر افسر کردم


    78
    نفسی داشتم و ناله و شیون کردم

    بی تو با مرگ عجب کشمکشی من کردم


    گرچه بگداختی از آتش حسرت دل من

    لیک من هم به صبوری دل از آهن کردم


    لاله در دامن کوه آمد و من بی رخ دوست

    اشک چون لاله سیراب به دامن کردم


    در رخ من مکن ای غنچه ز لبخند دریغ

    که من از اشک ترا شاهد گلشن کردم


    شبنم از گونه گلبرگ نگون بود که من

    گله زلف تو با سنبل و سوسن کردم


    دود آهم شد اشک غمم ای چشم و چراغ

    شمع عشقی که به امید تو روشن کردم


    تا چو مهتاب به زندان غمم بنوازی

    تن همه چشم به هم چشمی روزن کردم


    آشیانم به سر کنگره افلاک است

    گرچه در غمکده خاک نشیمن کردم


    شهریارا مگرم جرعه فشاند لب جام

    سال هابر در این میکده مسکن کردم


    79
    چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردم

    چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم


    چرا رو در تو آرم من که خود را گم کنم در تو

    به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم


    خیالت ساده دل تر بود و با ما از تو یک رو تر

    من اینها هر دو با آئینه دل روبرو کردم


    فشردم باهمه مستی به دل سنگ صبوری را

    زحال گریهٔ پنهان حکایت با سبو کردم


    فرود آ ای عزیز دل که من از نقش غیر تو

    سرای دیده با اشک ندامت شست و شو کردم


    صفائی بود دیشب با خیالت خلوت ما را

    ولی من باز پنهانی ترا هم آرزو کردم


    ملول از نالهٔ بلبل مباش ای باغبان رفتم

    حلالم کن اگر وقتی گلی در غنچه بو کردم


    تو با اغیار پیش چشم من می در سبو کردی

    من از بیم شماتت گریه پنهان در گلو کردم


    حراج عشق وتاراج جوانی وحشت پیری

    در این هنگامه من کاری که کردم یاد او کردم


    ازین پس شهریارا ما و از مردم رمیدنها

    که من پیوند خاطر با غزالی مشک مو کردم


    80
    ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم

    خانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم


    آن که می خواست برویم در دولت بگشاید

    با که گویم که در خانه به رویش نگشودم


    آمد آن دولت بیدار و مرا بخت فروخفت

    من که یک عمر شب از دست خیالش نغنودم


    آنکه می خواست غبار غمم از دل بزداید

    آوخ آوخ که غبار رهش از پا نزدودم


    یار سود از شرفم سر به ثریا و دریغا

    که به پایش سر تعظیم به شکرانه نسودم


    ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را

    گو به سر می رود از آتش هجران تودودم


    جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

    این شد ای مایه امید ز سودای تو سودم


    به غزل رام توان کرد غزالان رمیده

    شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم
     
  9. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    پاسخ : غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«م»

    81
    شب گذشته شتابان به رهگذار تو بودم

    به جلد رهگذر اما در انتظار تو بودم


    نسیم زلف تو پیچیده بود در سر و مغزم

    خمار و سست ولی سخت بی قرار تو بودم


    همه به کاری و من دست شسته از همه کاری

    همه به فکر و خیال تو و به کار تو بودم


    خزان عشق نبینی که من به هر دمی ای گل

    در آرزوی شکوفائی و بهار تو بودم


    اگر که دل بگشاید زبان به دعوی یاری

    تو یار من که نبودی منم که یار تو بودم


    چو لاله بود چراغم به جستجوی تو در دست

    ولی به باغ تو دور از تو داغدار تو بودم


    به کوی عشق تو راضی شدم به نقش گدائی

    اگر چه شهره به هر شهر و شهریار تو بودم


    82

    به تیره بختی خود کس نه دیدم و نه شنیدم

    ز بخت تیره خدایا چه دیدم و چه کشیدم


    برای گفتن با دوست شکوه ها به دلم بود

    ولی دریغ که در روزگار دوست ندیدم


    وگر نگاه امیدی بسوی هیچکسم نیست

    چرا که تیر ندامت بدوخت چشم امیدم


    رفیق اگر تو رسیدی سلام ما برسانی

    که من به اهل وفا و مروتی نرسیدم


    منی که شاخه و برگم نصیب برق بلا بود

    به کشتزار طبیعت ندانم از چه دمیدم


    یکی شکسته نوازی کن ای نسیم عنایت

    که در هوای تو لرزنده تر ز شاخه بیدم


    ز آب دیده چنان آتشم کشید زبانه

    که خاک غم به سرافشان چو گرد باد دویدم


    گناه اگر رخ مردم سیه کند من مسکین

    به شهر روسیهان شهریار روی سپیدم


    83

    یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم

    تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم


    تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز

    من بیچاره همان عاشق خونین جگرم


    خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام

    جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم


    منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی

    هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم


    پدرت گوهر خود تا به زر و سیم فروخت

    پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم


    عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر

    عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم


    هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود

    که به بازار تو کاری نگشود از هنرم


    سیزده را همه عالم به در امروز از شهر

    من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم


    تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم

    گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم


    تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس

    خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم


    از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر

    شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم


    خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت

    شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم


    84
    دل شبست و به شمران سراغ باغ تو گیرم

    گه از زمین و گه از آسمان سراغ تو گیرم


    به جای آب روان نیستم دریغ که در جوی

    به سر بغلطم و در پیش راه باغ تو گیرم


    نه لاله ام که برویم به طرف باغ تو لیکن

    به دل چو لاله بهر نوبهار داغ تو گیرم


    به بام قصر بیا و چراغ چهره بیفروز

    که راه باغ تو در پرتو چراغ تو گیرم


    به انعکاس افق لکه ابر بینم و خواهم

    چو زلف بور تو انسی به چشم زاغ تو گیرم


    نسیم باغ تو خواهم شدن که شاخه گل را

    ز هر طرف که بچرخی دم دماغ تو گیرم


    به جستجوی تو بس سرکشیدم از در و دیوار

    سزد که منصب جاسوسی از کلاغ تو گیرم


    حریف بزم شراب تو شهریار نباشد

    مگر شبی به غلامی بکف ایاغ تو گیرم


    86
    گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشم

    آخر نه باغبانم شرط است من نباشم


    ناچار چون نهد سر بر دامن گلم خار

    چاکم بود گریبان گر در کفن نباشم


    عهدی که رشته آن با اشک تاب دادی

    زلف تو خود بگوید من دل شکن نباشم


    اکنون که شمع جمعی دودم به سر رود به

    تا چشم رشک و غیرت در انجمن نباشم


    بی چون تو همزبانی من در وطن غریبم

    گر باید این غریبی گو در وطن نباشم


    با عشق زادم ای دل با عشق میرم ای جان

    من بیش از این اسیر زندان تن نباشم


    بیژن به چاه دیو و چشم منیژه گریان

    گر غیرتم نجوشد پس تهمتن نباشم


    بیگانه بود یار و بگرفت خوی اغیار

    من نیز شهریاراجز خویشتن نباشم


    87
    اگر چه رند و خراب و گدای خانه به دوشم

    گدائی در عشقت به سلطنت نفروشم


    اگر چه چهره به پشت هزار پرده بپوشی

    توئی که چشمه نوشی من از تو چشم نپوشم


    چو دیگجوش فقیران بر آتشم من و جمعی

    گرسنه غم عشقند و عاشقند به جوشم


    فلک خمیده نگاهش به من که با تن چون دوک

    چگونه بار امانت نشانده اند به دوشم


    چنان به خمر و خمار تو خوابناکم و مدهوش

    که مشکل آورد آشوب رستخیز به هوشم


    صلای عشق به گوشم سروش داده به طفلی

    هنوز گوش به فرمان آن صلای سروشم


    تو شهریار بیان از سکوت نیم شب آموز

    گمان مبر که گرم لب تکان نخورد خموشم


    88
    خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانم

    خمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم


    خدایا خاطرات سرکش یک عمر شیدایی

    گرفته در دماغی خسته چون خوابی پریشانم


    خیال رفتگان شب تا سحر در جانم آویزد

    خدایا این شب آویزان چه می خواهند از جانم


    پریشان یادگاریهای بر بادند و می پیچند

    به گلزار خزان عمر چون رگبار بارانم


    خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد

    چه جای من که از سردی و خاموشی ز مستانم


    سه تار مطرب شوقم گسسته سیم جانسوزم

    شبان وادی عشقم شکسته نای نالانم


    نه جامی کو دمد در آتش افسرده جان من

    نه دودی کو برآید از سر شوریده سامانم


    شکفته شمع دمسازم چنان خاموش شد کز وی

    به اشک توبه خوش کردم که می بارد به دامانم


    گره شد در گلویم ناله جای سیم هم خالی

    که من واخواندن این پنجه پیچیده نتوانم


    کجا یار و دیاری ماند از بی مهری ایام

    که تا آهی برد سوز و گداز من به یارانم


    سرود آبشار دلکش پس قلعه ام در گوش

    شب پائیز تبریز است در باغ گلستانم


    گروه کودکان سرگشته چرخ و فلک بازی

    من از بازی این چرخ فلک سر در گریبانم


    به مغزم جعبه شهر فرنگ عمر بی حاصل

    به چرخ افتاده و گوئی در آفاقست جولانم


    چه دریایی چه طوفانی که من در پیچ و تاب آن

    به زورقهای صاحب کشته سرگشته می مانم


    ازین شورم که امشب زد به سر آشفته و سنگین

    چه می گویم نمی فهمم چه می خواهم نمی دانم


    به اشک من گل و گلزار شعر فارسی خندان

    من شوریده بخت از چشم گریان ابر نیسانم


    کجا تا گویدم برچین و تا کی گویدم برخیز

    به خوان اشک چشم و خون دل عمریست مهمانم


    فلک گو با من این نامردی و نامردمی بس کن

    که من سلطان عشق و شهریار شعر ایرانم


    89

    به مرگ چاره نجستم که در جهان مانم

    به عشق زنده شدم تا که جاودان مانم


    چو مردم از تن و جان وارهاندم از زندان

    به عشق زنده شوم جاودان به جان مانم


    به مرگ زنده شدن هم حکایتی است عجیب

    اگر غلط نکنم خود به جاودان مانم


    در آشیانه طوبا نماندم از سرناز

    نه خاکیم که به زندان خاک دان مانم


    ز جویبار محبت چشیدم آب حیات

    که چون همیشه بهار ایمن از خزان مانم


    چه سال ها که خزیدم به کنج تنهایی

    که گنج باشم و بی نام و بی نشان مانم


    دریچه های شبستان به مهر و مه بستم

    بدان امید که از چشم بد نهان مانم


    به امن خلوت من تاخت شهرت و نگذاشت

    که از رفیق زیانکار در امان مانم


    به شمع صبحدم شهریار و قرآنش

    کزین ترانه به مرغان صبح خوان مانم


    90

    از همه سوی جهان جلوه او می بینم

    جلوه اوست جهان کز همه سو می بینم


    چشم از او جلوه از او ما چه حریفیم ای دل

    چهره اوست که با دیده او می بینم


    تا که در دیده من کون و مکان آینه گشت

    هم در آن آینه آن آینه رو می بینم


    او صفیری که ز خاموشی شب می شنوم

    و آن هیاهو که سحر بر سر کو می بینم


    چون به نوروز کند پیرهن از سبزه و گل

    آن نگارین همه رنگ و همه بو می بینم


    تا یکی قطره چشیدم منش از چشمه قاف

    کوه در چشمه و دریا به سبو می بینم


    زشتئی نیست به عالم که من از دیده او

    چون نکو مینگرم جمله نکو می بینم


    با که نسبت دهم این زشتی و زیبائی را

    که من این عشوه در آیینه او می بینم


    در نمازند درختان و گل از باد وزان

    خم به سرچشمه و در کار وضو می بینم


    جوی را شده ئی از لؤلؤ دریای فلک

    باز دریای فلک در دل جو می بینم


    ذره خشتی که فراداشته کیهان عظیم

    باز کیهان به دل ذره فرو می بینم


    غنچه را پیرهنی کز غم عشق آمده چاک

    خار را سوزن تدبیر و رفو می بینم


    با خیال تو که شب سربنهم بر خارا

    بستر خویش به خواب از پر قو می بینم


    با چه دل در چمن حسن تو آیم که هنوز

    نرگس مست ترا عربده جو می بینم


    این تن خسته ز جان تا به لبش راهی نیست

    کز فلک پنجه قهرش به گلو می بینم


    آسمان راز به من گفت و به کس باز نگفت

    شهریار اینهمه زان راز مگو می بینم
     
  10. کاربر فوق حرفه ای

    تاریخ عضویت:
    ‏9/1/11
    ارسال ها:
    2,201
    تشکر شده:
    1,805
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    زن
    پاسخ : غزلیات شهریار-پایان بیتها با حرف«م»

    91
    چه شد آن عهد قدیم و چه شد آن یار ندیم

    خون کند خاطر من خاطره عهد قدیم


    چه شدن آن طره پیوند دل و جان که دگر

    دل بشکسته عاشق ننوازد به نسیم


    آن دل بازتر از دست کریمم یارب

    چون پسندی که شود تنگتر از چشم لئیم


    عهد طفلی چو بیاد آرم و دامان پدر

    بارم از دیده به دامان همه درهای یتیم


    یاد بگذشته چو آن دور نمای وطن است

    که شود برافق شام غریبان ترسیم


    یا به آهو روشان انس وصفا ده یارب

    یا ز صاحبنظران بازستان ذوق سلیم


    سیم و زر شد محک تجربه گوهر مرد

    که سیه باد بدین تجربه روی زر و سیم


    دردناک است که در دام شغال افتد شیر

    یا که محتاج فرومایه شود مرد کریم


    نشود مرغ چمن همنفس زاغ و زغن

    “روح را صحبت ناجنس عذابیست الیم”


    دولت همت سلطان قناعت خواهم

    تا تمنا نکنم نعمت ارباب نعیم


    هم از الطاف همایون تو خواهم یارب

    در بلایای تو توفیق رضا و تسلیم


    نقص در معرفت ماست نگارا ور نه

    نیست بی مصلحتی حکم خداوند حکیم


    شهریارا به تو غم الفت دیرین دارد

    محترم دار به جان صحبت یاران قدیم


    92
    روی در کعبه این کاخ کبود آمده ایم

    چون کواکب به طواف و به درود آمده ایم


    در پناه علم سبز تو با چهره زرد

    به تظلم ز بر چرخ کبود آمده ایم


    تا که مشکین شود آفاق به انفاس نسیم

    سینه ها مجمره عنبر و عود آمده ایم


    پای این کاخ دل افروز همایون درگاه

    چون فلک با سر تعظیم و سجود آمده ایم


    پای بند سر زلفیم و پی دانه خال

    چون کبوتر ز در و بام فرود آمده ایم


    شاهدی نیست در آفاق به یک روئی ما

    که به دل آینه غیب و شهود آمده ایم


    بلبلانیم پر افشانده به گلزار جمال

    وز بهار خط سبزت به سرود آمده ایم


    سرمه عشق تو دیدیم و ز زهدان عدم

    کورکورانه به دنیای وجود آمده ایم


    شهریارا به طرب باش که از دولت عشق

    فارغ از وسوسه بود و نبود آمده ایم


    93
    تا کی چو باد سربدوانی به وادیم

    ای کعبه مراد ببین نامرادیم


    دلتنگ شامگاه و به چشم ستاره بار

    گویی چراغ کوکبه بامدادیم


    چون لاله ام ز شعله عشق تو یادگار

    داغ ندامتی است که بر دل نهادیم


    مرغ بهشت بودم و افتادمت به دام

    اما تو طفل بودی و از دست دادیم


    چون طفل اشک پرده دری شیوه تو بود

    پنهان نمی کنم که ز چشم اوفتادیم


    فرزند سرفراز خدا را چه عیب داشت

    ای مادر فلک که سیه بخت زادیم


    بی تار طره های تو مرهم گذار دل

    با زخمه صبا و سه تار عبادیم


    در کوهسار عشق و وفا آبشار غم

    خواند به اشک شوقم و گلبانک شادیم


    شب بود و عشق و وادی هجران و شهریار

    ماهی نتافت تا شود از مهر هادیم


    94
    امشب از دولت می دفع ملالی کردیم

    این هم از عمر شبی بود که حالی کردیم


    ما کجا و شب میخانه خدایا چه عجب

    کز گرفتاری ایام مجالی کردیم


    تیر از غمزه ساقی سپر از جام شراب

    با کماندار فلک جنگ وجدالی کردیم


    غم به روئین تنی جام می انداخت سپر

    غم مگو عربده با رستم زالی کردیم


    باری از تلخی ایام به شور و مستی

    شکوه از شاهد شیرین خط و خالی کردیم


    روزه هجر شکستیم و هلال ابروئی

    منظر افروز شب عید وصالی کردیم


    بر گل عارض از آن زلف طلایی فامش

    یاد پروانه زرین پر و بالی کردیم


    مکتب عشق بماناد و سیه حجره غم

    که در او بود اگر کسب کمالی کردیم


    چشم بودیم چو مه شب همه شب تا چون صبح

    سینه آئینه خورشید جمالی کردیم


    عشق اگر عمر نه پیوست به زلف ساقی

    غالب آنست که خوابی و خیالی کردیم


    شهریارا غزلم خوانده غزالی وحشی

    بد نشد با غزلی صید غزالی کردیم


    95

    مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیم

    خوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم


    دور از لب شیرین تو چون شمع سیه روز

    خوش آتش و آبی به هم آمیخته بودیم


    با گریه خونین من و خنده مهتاب

    آب رخی از شبنم و گل ریخته بودیم


    از چشم تو سرمست و به بالای توهمدست

    صد فتنه ز هر گوشه برانگیخته بودیم


    زان پیش که در زلف تو بندیم دل خویش

    ما رشته مهر از همه بگسیخته بودیم


    96

    تا کی در انتظار گذاری به زاریم

    باز آی بعد از اینهمه چشم انتظاریم


    دیشب به یاد زلف تو در پرده های ساز

    جان سوز بود شرح سیه روزگاریم


    بس شکوه کردم از دل ناسازگار خود

    دیشب که ساز داشت سرسازگاریم


    شمعم تمام گشت و چراغ ستاره مرد

    چشمی نماند شاهد شب زنده داریم


    طبعم شکار آهوی سر در کمند نیست

    ماند به شیر شیوه وحشی شکاریم


    شرمم کشد که بی تو نفس میکشم هنوز

    تا زنده ام بس است همین شرمساریم


    97
    ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیم

    این نیست مزد رنج من و باغبانیم


    پروردمت به ناز که بنشینمت به پای

    ای گل چرا به خاک سیه می نشانیم


    دریاب دست من که به پیری رسی جوان

    آخر به پیش پای توگم شد جوانیم


    گرنیستم خزانه خزف هم نیم حبیب

    باری مده ز دست به این رایگانیم


    تا گوشوار ناز گران کرد گوش تو

    لب وا نشد به شکوه ز بی همزبانیم


    با صد هزار زخم زبان زنده ام هنوز

    گردون گمان نداشت به این سخت جانیم


    یاری ز طبع خواستم اشکم چکید و گفت

    یاری ز من بجوی که با این روانیم


    ای گل بیا و از چمن طبع شهریار

    بشنو ترانه غزل جاودانیم


    100
    از زندگانیم گله دارد جوانیم

    شرمنده جوانی از این زندگانیم


    دارم هوای صحبت یاران رفته را

    یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم


    پروای پنج روز جهان کی کنم که عشق

    داده نوید زندگی جاودانیم


    چون یوسفم به چاه بیابان غم اسیر

    وز دور مژده جرس کاروانیم


    گوش زمین به ناله من نیست آشنا

    من طایر شکسته پر آسمانیم


    گیرم که آب و دانه دریغم نداشتند

    چون میکنند با غم بی همزبانیم


    ای لاله بهار جوانی که شد خزان

    از داغ ماتم تو بهار جوانیم


    گفتی که آتشم بنشانی ولی چه سود

    برخاستی که بر سر آتش نشانیم


    شمعم گریست زار به بالین که شهریار

    من نیز چون تو همدم سوز نهانیم



    هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیم

    روز خود با شب غم دست در آغوش کنیم


    بلبلانیم که گر لب بگشائیم ای گل

    همه آفاق در اوصاف تو مدهوش کنیم


    شب هجران چو شود صبح و برآید خورشید

    داستان غم دوشنیه فراموش کنیم


    هوش اگر آفت عشق تو شود زان لب لعل

    عشوه ای صاعقه خرمن آن هوش کنیم


    امل دل را نبود تفرقه ای جان بازآ

    قصه معرفت این است اگر گوش کنیم


    اشک روشنگر چشم است ولیکن نه چنان

    که چراغ دل افروخته خاموش کنیم


    خون دل ریخته ترک نگهی کو رستم

    تا ز توران طلب خون سیاووش کنیم


    شهریارا غزل نعز تو قولیست قدیم

    سخنی تازه گرت هست بگو گوش کنیم