اصول عکاسی پرتره و چهره

اصول عکاسی پرتره و چهره
بخش اول

در این مقاله سعی شده در مورد مبانی و اصول پایه ای عکاسی پرتره صحبت کنیم. باید توجه داشت این نکات اصول اولیه و اصلی میباشد و برای اکثر پرتره های متعارف و متداول (Classic Portraits) مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

در مورد نکات ساده ولی موثری صحبت خواهم کرد که میتواند عکس های شما را از دوستان و فامیل و .. را بهتر کند. هدف ما عکاسی از صحنه ای میباشد که ارتباط احساسی با مدل در آن مشهود باشد. اگر سوژه جذاب نباشد، یا بی حوصله یا ناراحت باشد در تصویر نهایی این موضوع منعکس خواهد شد و بستگی به این ندارد که شما چقدر در PhotoShop مهارت داشته باشید.

● راحتی و آرامش مدل

سعی کنید لحظه ای را شکار کنید که چشمان مدل با دوربین’ ارتباط‘ پیدا میکنند. دوربین های دیجیتال این خاصیت را دارا هستند که شما میتوانید شات های متعددی بگیرید تا موقعی که به این’ ارتباط‘ دست پیدا کنید.
این ارتباط میتواند به راحتی بوجود آید. کافیست مدل راحت و آرام باشد یا با تغییر در نحوه قرار گرفتن دستها و یا با داشتن تعامل با محیط و اطراف خود.

▪ زاویه درست:

با تغییر زاویه ای سر میتوان از گرفتن عکس های بی حس شناسنامه ای پرهیز کرد. منبع نور را در مکانی تنظیم کنید که صورت مدل به طور واضح و کامل نمایان باشد ولی جزئیات صورت نیز به تصویر کشید شوند.

▪ ایجاد سایه ها:

به مدل زاویه ای بدهید و با استفاده از زوم، تصویری با وضوح بالا و دارای پرسپکتیو طبیعی بوجود آورید. به منبع نور هم زاویه ای بدهید که علاوه بر پوشش کل سطح صورت سایه هایی ریزی را در پشت بوجود آورد.
▪ پرتره های جذاب احتیاج به فهمیدن مفاهیم ابتدایی تاثیر نور نیز دارد:
استفاده خلاقانه از نور طبیعی و استفاده از نورهای استودیو میتواند تاثیر زیادی روی نتیجه نهایی داشته باشد. در پایان میتوانید ایده های نو و جدید خود را نیز مورد استفاده قرار دهید. بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیوفتد این است که مدل شما خسته و بی حوصله خواهد شد!!

● تمام قد

▪ حالت: برای صلابت و استحکام بخشیدن به مدل، او را در حالتی قرار دهید که دست ها به پایین کمر متصل باشد و پاها کمی از هم باز باشند و کمی خم شده باشند. سعی کنید از زاویه های پایین تر و با استفاده از لنزهای wide عکاسی کنید.

● عکسبرداری پرتره

پرتره از آغاز اختراع عکاسی تاکنون تغییرات فراوانی پیدا کرده است. برای گرفتن یک پرتره خوب باید موارد زیر را مد نظر داشته باشید:

۱) صورت و خصوصیات صورت مدل را تجزیه و تحلیل کرده و بهترین حالت صورت را برای عکاسی درنظر بگیرید. برای این کار مدل را بررسی کنید، اول با او صحبت کرده تا بتوانید بهترین حالتی که معایب او به نظر نرسد را انتخاب کنید. به عنوان مثال اگر کسی دارای چانه چاق می‌باشد نباید سر خود را به پایین بیاورد.

۲) یکی از مهمترین وسایلی که برای عکسبرداری پرتره مورد نیاز است استفاده از عدسی‌های خاص پرتره می‌باشد که ویژگی‌ نرم‌کردن تصویر را دارا می‌باشند. این ویژگی را نباید با واضح نبودن عکس به دلیل نامیزان بودن عدسی اشتباه گرفت. ین عدسی‌ها خطوط چهره مثل چین و چروک را محو می‌کنند. البته لازم به توضیح است که گاهی اوقات عکاس پرتره ممکن است بخواهد به عمد، چین و چروک پوست را بیشتر هم نشان بدهد.

▪ تاثیر فیلتر نرم کننده یا (Soft Focus)
عدسی‌های نرم‌کننده قابل کنترل بوده و می‌توان شدت نرمش را کنترل کرد. این عدسی ها بیشتر در دوربین‌های قطع بزرگ قابل استفاده می‌باشند. اگر از دوربین‌های قطع کوچک استفاده می‌کنید برای اعمال این ویژگی از شیشه‌های مخصوصی استفاده کنید که مانند فیلتر بر روی عدسی بسته می‌شوند و با شکست نور نرمی را ایجاد می‌کنند. به این شیشه‌ها ((فیلتر نرم‌کننده)) یا پخش کننده می‌گویند.

۳) گرفتن پرتره در فاصله نزدیک باعث اعوجاج و کج‌شکلی می‌شود. لذا نباید بیشتر از ۵/۱ متر به مدل نزدیک شد.
بنابراین باید از عدسی‌هایی استفاده کنید که فاصلهٔ کانونی بلندتری دارند تا بدون نزدیک‌شدن به مدل، ‌نمای درشتی از چهره‌اش بردارید. بهترین لنز برای عکاسی پرتره، لنزی است که فاصله کانونی آن دو برابر فاصله کانونی لنز نرمال ‌باشد. به عنوان مثال در یک دوربین ۳۵ میلیمتری، یک عدسی با فاصلهٔ کانونی ۸۵ تا ۱۳۵ میلی‌متر برای پرتره مناسب است.

▪ تاثیر لنز واید در عکسبرداری پرتره
۴) نوع و اندازه دوربین برای عکاسان حرفه‌ای که عکس را روتوش می‌کنند بسیار مهم است. در کادرهای کوچک مانند دوربینهای ۱۳۵ امکان روتوش نگاتیو براحتی وجود ندارد. همچنین هنگام استفاده از دوربینهای دیجیتال، هرچه رزولوشن سنسور بیشتر باشد، برای عکاسی پرتره مناسبتر است.

۵) زمینه باید متناسب با موضوع باشد.

۶) دوربین باید در جایی تعبیه شود که بتواند مناسب‌ترین زاویه‌ها را دارا باشد.

۷) فاصله طوری تنظیم شود و دیافراگم تا جایی بسته شود که نقاط اصلی موضوع که مد نظر عکاس است، در داخل میدان وضوح واقع شود

▪ تاثیر تغییر عمق میدان وضوح
۸) سوژه نباید تا آماده‌ شدن عکاس تکان بخورد. در زمان‌های قدیم که حساسیت شیشه‌های عکاسی کم بود از آلاتی برای نگهداری و ثابت نگه‌داشتن موضوع استفاده می‌کردند. باید دقت کرد که سوژه با تکان‌خورد از میدان وضوح خارج نشود. در صورت استفاده از دوربین‌های انعکاسی سوژه دائماً در منظره یاب دیده می‌شود و تغییر وضوح آن مشخص است.

۹) نورسنجی از مواردی است که دقت بسیار زیادی را می‌خواهد. نور باید به قدر کافی به فیلم بتابد. اگر موضوع نمی‌تواند بی‌حرکت باشد بهتر است با دیافراگم بازتری عکس گرفت تا با سرعت عکسبرداری بالا از تکان‌‌خوردگی موضوع جلوگیری شود؛ مانند پرترهٔ کودکان.

۱۰) نور بی‌شک از مهمترین مسئله‌ای است که عکاس با آن روبروست.
به‌طور کلی دو نوع نور وجود دارد :
۱) نور عمومی که همه‌جای مدل را در روشنایی لطیف قرار می‌دهد.
۲) نور اختصاصی که فقط به نقاط لازم تابانده می‌شود.

نور عمومی به تنهایی موضوع را تخت و مسطح نشان می‌دهد. بهتر است نور اختصاصی برای القای عمق و بُعد استفاده ‌شود. می‌توان به وسیلهٔ کاغذ یا پارچهٔ سفید سایه‌ها و انعکاس‌های دلخواه را به وجود آورد. قابل ذکر است که در عکاسی سیاه و سفید تلفیق دو نور مصنوعی و نور طبیعی مانعی ندارد. اما در عکاسی رنگی به علت تأثیرات آبی و زرد موجود در این نورها باید نورسنجی بسیار دقیقی انجام شود و از یک نوع نور (مصنوعی یا طبیعی با کلوین یکسان) استفاده شود.

ادامه مطلب در ادامه ....

 

اصول عکاسی پرتره و چهره
بخش دوم

● نورپردازی پرتره:

۱) نور روبرو:
تصویری کاملاً مسطح و بی‌عمق ایجاد می‌کند.

۲) نور مایل:
برجستگی‌ها را بهتر نشان می‌دهد ولی قسمتی ازچهره در تاریکی است.

۳) نور مماس:
برای برخی از حالت‌های چهره در وضع نور مایل می‌توان چنان پیش رفت تا نیمی از صورت را روشن کند و با آن مماس شود.

۴) نور پایین:
از پایین به موضوع می‌تابد و حالت خاصی را به چهره می‌بخشد که بیشتر برای ایجاد جلوه های ویژه نوری کاربرد دارد. در این حالت سوژه کمی ترسناک بنظر می رسد.

● شرایط موضوع:

▪ صورت گرد یا چاغ: سوژه را نسبت به دوربین در حالت سه چهارم ‌رخ قرار دهید، از نورپردازی کوتاه استفاده نمایید، زاویه دوربین را کمی بالا ببرید.
▪ صورت لاغر: سوژه را تمام رخ قرار دهید.
▪ صورت پرچین: از نورپردازی مات و روبرو استفاده نمایید.
▪ صورت لک‌دار یا با اثر سوختگی: نواحی دارای مشکل را در سایه قرار دهید یا موقعیت سوژه را طوری قرار دهید که مشکل در عکس دیده نشود.
▪ بینی بزرگ: کمی چانه را بالا ببرید، لنز دوربین را در راستای بینی قرار دهید.
▪ بینی کوچک: لنز دوربین را نسبت به بینی با زاویه نگه دارید.
▪ فک مستطیلی: از حالت سه چهارم ‌رخ استفاده کنید، زاویه دوربین را بالاتر ببرید.
▪ غبغب: گردن را بکشید، سر سوژه را به طرف دوربین کج کنید.
▪ چشم‌های غیر هم اندازه: چشم بزرگتر را نزدیک به دوربین و چشم دیگر را در سایه قرار دهید.
▪ چشم‌های گودافتاده: نور را روبروی چشم‌ها بتابانید.
▪ پلک‌زدن: عکس را بلافاصله بعد از یک پلک‌زدن بگیرید.
▪ گوش بزرگ: موقعیت سوژه سه چهارم ‌رخ، فقط یک گوش را نشان دهید. گوش دیگر را در سایه قرار دهید، با عینکی با فریم خالی عکس بگیرید، عینک را در موقعیت دور از نورها قرار دهید، ارتفاع نور را زیاد کرده و یا از بازتاب سقف استفاده نمایید.
▪ موی تیره: بررسی کنید که پس‌زمینه در موها محو نمی‌شود، از نور جداگانه مخصوص موها استفاده کنید تا موها برق بزند.
▪ موقعیت مردان: بالای سر را به طرف شانه دورتر متمایل کنید.
▪ موقعیت زنان: بالای سر را به طرف شانه نزدیک‌تر متمایل نمایید.( البته برای زنان از هر دوی این موقعیت‌ها می‌توان استفاده نمود.)

● در مورد دستها:

▪ هیچگاه نواحی صاف دست را نشان ندهید، لبه‌های انگشتان را نشان دهید.
▪ انگشتان نباید در مقابل لنز قرار گیرند.
▪ انگشتان را در تمام مفاصل کمی خم کنید.
▪ دست مردان بهتر است بسته‌تر و دست زنان بازتر باشد.
▪ انگشتان را در هم نپیچید.
▪ سر را در حالت تکیه داده به مشت قرار ندهید.

● گرفتن عکس گروهی:

ـ به عنوان یک قاعدهٔ کلی، در عکس باید طیف یکنواختی در گروه دیده شود، هم از لحاظ شرایط فیزیکی گروه و هم شرایط بصری.
ـ تمام افراد گروه بهتر است دارای طیف یکنواختی از رنگها باشند، طیف گرم یا سرد.
ـ افرادی که رنگهای روشن و درخشان پوشیده‌اند باید در میانه گروه قرار گیرند.
ـ مردان را کمی بلندتر از زنان قرار دهید.
ـ ارتفاع قدها را به صورت منظم و به ترتیب تنظیم کنید.
ـ یکبار افراد گروه را بر اساس ارتباطشان با یکدیگر قرار داده و بار دیگر مردان را در یک سمت و زنان را در سمت دیگر کادر قرار دهید.
استقرار باز به عکسی می‌گویند که بین افراد فاصلهٔ فیزیکی یا بصر باشد. استقرار بسته به عکسی گفته می‌شود که بعضی از قسمت افراد در عکس روی هم بیفتد و فاصلهٔ بصری بین آنها نباشد. با ترکیب استقرار باز و بسته در گروههای بزرگ می‌توان عکسهای جالبی گرفت.

● ژست مخصوص زوجها

▪ ژست روبه‌روی هم: افراد روبروی هم قرار می‌گیرند یا همدیگر را لمس می‌کنند.
▪ ژست رو به دوربین: در این حالت دو نفر به صورت پشت سر هم با زاویه‌ای رو به دوربین به صورتی که جلوی بدنشان دیده شود می‌ایستند و به روبرو نگاه می‌کنند.
برای ایجاد صمیمت فاصله بین سرها را کم کنید.
فضای اطراف زوجها را در کادر، زیاد بگیرید.

● پیشنهاداتی برای نورپردازی

حالت تصویر را با نورپردازی هماهنگ نمائید.
▪ نورپردازی بالا (High key): القای شادی. در این حالت اکثر قسمتهای تصویر و سوژه روشن است.
▪ نورپردازی کم (Low key): القای غم و حالت درام. در این حالت کنتراست نورپردازی بالا می باشد.
مثالی برای نحوهٔ نورپردازی بالا :
▪ میزان نور اصلی و نورپرکننده را به هم نزدیک کنید (نسبت ۱:۱ یا حداکثر ۱:۲
▪ لباس روشن، زمینهٔ روشن.
▪ بدون سایه.
▪ نور را بر اساس مرکز زمینه تنظیم کرده و نور زمینه را یک گام بالاتر از نور اصلی قرار دهید.
▪ سوژه باید در میانه راه بین زمینه تا دوربین قرار گیرد.
▪ نور اصلی باید از دو منبع چتری با قدرت مساوی و در حالت ترکیبی باشد.
با توجه به مطالب گفته شده:
الف) اگر از یک لامپ استفاده کنید جزییات چهره مشخص می‌باشد و با کمک صفحات منعکس‌کننده یا نور یک پنجره می‌توان سایه‌های شدید را ملایم کرد.

ب) در پرتره با دو لامپ در صورتی که از یک صفحه منعکس‌کننده استفاده کنید می‌توانید تصویری با عمق و برجستگی ایجاد کنید. مهم ایجاد تعادل بین این دو نور می‌باشد. نباید نورها با هم مساوی باشند بلکه یکی بر دیگری برتری داشته باشد.

ج) در پرتره با سه لامپ، یک نور را نور اصلی، یک نور را نور پر کننده و نور سوم را از بالا برای کتفها و مو قرار دهید.

 

آموزش عکاسی

--------------------------------------------------------------------------------

سه رکن اصلی در عکاسی : 1-دوربین 2- سطح حساس به نور(فیلم) 3- نور هستند.





مهمترین قسمتهای یک دوربین به شرح زیر است :



1. اتاقک تاریک

2. لنز

3. وسایل تنظیم نور (شاتر و دیافراگم)

4. وسایل تنظیم فاصله(حلقه میزانساز(فوکوس) ، منظره یاب (ویزور) )

5. تعویضگر فیلم

6. اتاقک تاریک




دیافراگم



دافراگم از تیغه های نازک فلزی ساخته شده که طرز کار ان مانند ساختمان چشم انسان
گشاد یا تنگ میشود و با این کار مقدار نوری که وارد دوربین میشود را کنترل میکند.












وسیله
میزانسازی تصویر (فوکوس)



وقتی ما قصد عکاسی از نقطه ای را داریم باید آن بخش را واضح دید تا تصویر واضحی
بدست آید.

برای این کار باید از وسیله میزانساز استفاده کرد.روی حلقه میزانسازی فاصله هایی
به متر وفوت وجود دارد که بوسله آن میتوانیم فاصله جسم تا دوربین را تائین کنیم و
به فوکوس تصویر برسیم.








منظره
یاب (ویزور)



منظره یاب از قسمتهای مهم دوربین است که بوسیله ان عکاس موضوع خود را نگاه میکند
و به کادر بندی میپردازد.

منظره یابها در اشکال گوناگون وجود دارند که در بخش معرفی دوربین ها بیشتر راجع به
آنها توضیح میدم.





فاصله کانونی چیست ؟






وقتی که شعاعهای موازی نور از فاصله ای به یک عدسی محدب می تابد در نقطه ای پشت
عدسی همدیگر را قطع می کنند خوب فاصله بین این نقطه تا مرکز عدسی را در اصطلاح
فاصله کانونی عدسی می نامند.

و اما فاصله میان مرکز(محل استقرار تیغه های دیافراگم در لنز) تا محل تشکیل تصویر
واضح(سطح فیلم) را فاصله کانونی لنز مینامند.

فاصله کانونی با حرف f نشان داده میشود و بر حسب میلیمتر
میباشد.



قدرت روشنایی لنز یعنی چه؟



خوب همونطوری که گفتم لنز از عدسی تشکیل شده و این عدسی مقداری از نور را جذب
میکند.بنابراین تمام نوری که به لنز میتابد از عدسی عبور نمیکند.

قدرت روشنایی یعنی : مقدار نوری که لنز از خود عبور می دهد. این مقدار با اعدادی
این چنینی نشان داده میشه : 1:1 ، 1:2 یا ...روشنترین لنز 1:1 است.هر قدر عدد دوم
بزرگتر بشه روشنایی لنز کمتر هست.



قدرت روشنایی لنز رو میشه با یه فرمول به دست آورد :




یعنی فاصله
کانونی لنز بخش بر قطر دهانه لنز

 

مراحل و نکاتی برای عکاسی از چهره عکاسی


امروزه مردم کمتر برای گرفتن عکس‌های خانوادگی به آتلیه ها می‌روند چرا که بیشتر دوربین‌های دیجیتالی خانگی از عهده عکس‌های با کیفیت برمی‌آیند.

تمرین و دانستن چند نکته می‌تواند به شما برای ثبت عکس‌های بهتر از چهره (پرتره) های دوستان و اقوامتان کمک کند
مرحله ۱:
تدارک یک محیط مناسب به جای آتلیه. فضایی یک اتاق یا انباری در خانه بهترین گزینه است.

مرحله ۲:
به نور موجود در اتاق دقت کنید و سعی کنید تا جای ممکن هر مانعی را که بر سر راه ورود نور قرار دارد بردارید. اگر نور کافی وجود نداشت از یک یا چند چراغ مطالعه قابل حمل استفاده کنید

مرحله ۳:
یک پشت زمینه خوب انتخاب کنید. بسیاری از عکاسان پارچه‌هایی از جنس کرباس یا چیت را در پشت زمینه سوژه می‌آویزند. این پارچه‌ها را می‌توانید به صورت آماده از مغازه‌های فروش ادوات عکاسی خریداری کنید.

مرحله ۴:
فاصله سوژه تا دوربین برای تهیه یک عکس با عمق میدان مناسب باید حد اقل ۳ متر باشد.

مرحله ۵:
فاصله سوژه تا پشت زمینه هم باید حداقل نیم متر باشد. سوژه در چرخش یک سوم شانه بهترین حالت را برای عکاسی از چهره دارد.

مرحله ۶:
صبر کنید تا سوژه احساس راحتی کند و از او در حالات و زوایای مختلف عکس بگیرید.
نکات زیر در بهبود عکاسی از چهره به شما کمک می‌کند:

نکته ۱:
سعی کنید با کمی گپ و گفتگو سوژه را بهتر بشناسید
نکته ۲:
گاهی یک نگاه خیره، لبخند و یا خنده، سوژه را به شخصیتش نزدیک‌تر می‌کند.
نکته ۳:
ارتباط سوژه با ابزار و وسایل شخصی همیشه او را به شخصیتش نزدیک می‌کند. نقاش در برابر بوم، موسیقی‌دان با ساز و ...
نکته ۴:
سعی کنید به چهره ی سوژه نزدیک شوید و هرآنچه را که اطلاعاتی به بیننده نمی دهد از کادر حذف کنید.
نکته ۵:
بسیاری از مردم در برابر دوربین راحت نیستند و خجالت می کشند. از این شرایط استفاده کنید و از سوژه در زمان هایی که حضور دوربین را فراموش کرده است عکس بگیرید.
ته ۶:
سعی کنید با استفاده از نورهای مصنوعی (لامپ، چراغ مطالعه، پروکتور) عکس‌های خلاقانه‌ای را به ثبت برسانید. گاهی از تاباندن نور به نیمی از صورت تصویری دراماتیک و جذاب به دست می‌آید.
نکته ۷:
هیچ گاه از سوژه به صورت مستقیم و موازی با عرض شانه عکاسی نکنید.

 

آموزش عکاسی2
--------------------------------------------------------------------------------

نكاتي در عكاسي:

عكاسان خوب هم بخاطر رعايت تكنيكهاي عكاسي و هم براي رعايت نكات ظريف است كه عكاسان خوبي هستند. عكس هاي با ارزش زيادي به خاطر تكنيك ضعيف ضايع مي شوند در اينجا چند نكته ياد آوري مي شود كه در زمان گرفتن عكس بهتر است مورد توجه قرار گيرند.

1ـ نزديكتر شويد:

بيشتر آماتورها در زمان عكاسي از موضوع خود خيلي دور مي شوند از داخل لنز نگاه كنيد! اين واقعآ مهم است مخصوصاً زماني كه از مردم عكس مي گيريد. عكاسان حرفه اي از لنزهاي 85 تا 105 ميليمتري براي عكاسي چهره استفاده مي كنند. بيشتر دوربينهاي غير حرفه اي لنزهاي 35mm دارند

2ـ گنجاندن افراد در عكسها:

افزودن افراد به عكسها مفهوم و فضا مي دهد. اين كار رابطه بر قرار كردن با عكس را آسان مي كند و بعضي مواقع به ما يك مفهوم از بزرگي و كوچكي يا مقياس مي دهد.

3ـ حركتها را شكار كنيد:

بگذاريد افراد در حال حركت باشند و از لحظه ها عكس بگيريد.



4ــ ساختار را ساده نگه داريد:

تركيب ساده فهم و درك را ساده تر مي كند. يك زمينه ( back ground ) ساده كمتر بيننده را گيج مي كند و به آنها اجازه تمركز روي موضوع را مي دهد.




سوژه را در مركز قرار ندهيد

سعي كنيد موضوع اصلي را در مركز تصوير قرار ندهيد عكاسان حرفه اي از قانون يك سوم استفاده مي كنند يعني سوژه يا موضوع اصلي را حدوداً به فاصله يك سوم از گوشه فريم قرار مي دهند اگر به اين روش عمل كنيد در نتيجه كار شما تاثيري مي گذارد كه حتي فكر آن را هم نمي كنيد.



زاويه را تغيير دهيد.

اين عمل مي تواند عكس را خيال انگيز و دراماتيك كند. تقريباً همه آماتور ها از روبرو عكس مي گيرند ولي زواياي فراوان ديگري وجود دارند كه مي توانند نتايج شگفت انگيزي بوجود آورند.



پيش نما ( منظره جلوي عكس ) را در چشم انداز قرار دهيد.
پيش نما جزئيات را به عكس اضافه مي كند و مي توان از آن به عنوان يك قاب طبيعي براي عكس استفاده كرد.


به نور پردازي و و روشنايي توجه كنيد.

نور مستفيم خورشيد باعث سايه روشن شدن بيش از اندازه عكس مي شود، اما نور ناكافي منجر به يك عكس تار مي شود. هميشه به اين شعار توجه داشته باشيد كه نور عكس را مي سازد.



از فلاش استفاده كنيد.

فلاش مي تواند وضعيت روشنايي را بهتر كند. ( حتي در يك روز آفتابي )



روش نگه داشتن دوربين

تكان هاي دوربين مي تواند يك عكس عالي را ضايع كند. دوربين بايد نسبت به موضوع ثابت نگه داشته شود رعايت اين نكته مخصوصاً در هنگام Zoom كردن بسيار مهم است