بی عبوری آشنا

خانه ای خالی و روح کودکی که می دود
سایه های پرده ای که باد با خود می برد
سردی دیوارها بی قاب ها و عکس ها
انعکاس زندگی، گاهی قشنگ و گاه بد
سنگ ها بی فرش ها و بی عبوری آشنا
آبشاری از سکوتی که صدا را می درد
حجمی از اندوه تلخی جای اسبابی که نیست
عنکبوتی که درونم تار حسرت می تند
هفت سینی که نخواهم چید هرگز بعد از این
آرزوهایی که بوی باد و باران می دهد
من بهاری را نمی بینم که عیدی در دلش
مرگ را ماند که بر تن جامه ای نو می کشد