شعری از رحيم معيني كرمانشاهي

هرزه پو

ندارم چشم من، تاب نگاه صحنه سازيها​

من يكرنگ بيزارم، از اين نيرنگ بازيها​

زرنگي، نارفيقا! نيست اين، چون باز شد دستت​

رفيقان را زپا افكندن و گردن فرازيها​

تو چون كركس، به مشتي استخوان دلبستگي داري​

بنازم همت والاي باز و، بي نيازيها​

به ميداني كه مي بندد پاي شهسواران را​

تو طفل هرزه پو، بايد كني اينتركتازيها​

تو ظاهرساز و من حقگو، ندارد غير از اين حاصل​

من و از كس بريدنها، تو و ناكس نوازيها
***​