از مجموعه شرق اندوه روانه چه گذشت؟ - زنبوري پر زد - در پهنه ... - وهم. اين سو، آن سو، جوياي گلي. - جوياي گلي، آري، بي ساقه گلي در پهنه خواب، نوشابه آن... - اندوه. اندوه نگاه: بيداري چشم، بي برگي دست. - ني. سبدي مي كن، سفري در باغ. - باز آمده ام بسيار، وره آوردم: تيناب تهي. - سفري ديگر، اي دوست، و به باغي ديگر. - بدرود. - بدرود، و به همراهت نيروي هراس. ***** از مجموعه شرق اندوه هلا تنها به تماشاي چه اي ؟ بالا، گل يك روزه نور پائين، تاريكي باد . بيهوده مپاي، شب از شاخه نخواهد ريخت، و دريچه خدا روشن نيست . از برگ سپهر، شبنم ستارگان خواهد پريد . تو خواهي ماند، و هراس بزرگ. ستون نگاه، و پيچك غم . بيهوده مپاي . برخيز، كه وهم گلي، زمين را شب كرد . راهي شو، كه گردش ماهي، شيار اندوهي در پي خود نهاد . زنجره را بشنو : چه جهان غمناك است، و خدايي نيست ، و خدايي هست، و خدا بي گاه است، ببوي و برو، و چهره زيبايي در خواب دگر ببيــن . ***** از مجموعه شرق اندوه پادمه مي روييد. در جنگل، خاموشي رؤيا بود. شبنم ها بر جا بود. درها باز، چشم تماشا باز، چشم تماشاتر، و خدا در هر... آيا بود؟ خورشيدي در هر مشت: بام نگه بالا بود. مي بوييد. گل وا بود؟ بوييدن بي ما بود: زيبا بود. تنهايي، تنها بود. نا پيدا، پيدا بود. «او» آنجا، آنجا بود. ***** از مجموعه شرق اندوه چند اينجاست، آييد، پنجره بگشائيد، اي من و دگر من ها: صد پرتو من در آب مهتاب، تابنده نگر، بر لرزش برگ، انديشه من، جاده مرگ. آنجا نيلوفر هاست، به بهشت، به خدا درهاست. اينجا ايوان، خاموشي هوش، پرواز روان. در باغ وزن تنها نشديم. اي سنگ و نگاه، اي وهم و درخت، آيا نشديم؟ من (( صخره - من )) ام، تو (( شاخه - تو )) يي. اين بام گلي، آري، اين بام گلي، خاك است و من و پندار. ***** از مجموعه شرق اندوه هايي سرچشمه رويش هايي، دريايي، پايان تماشايي. تو تراويدي: باغ جهان تر شد، ديگر شد صبحي سر زد، مرغي پر زد، يك شاخه شكست: خاموشي هست. خوابم بر بود، خوابي ديدم: تابش آبي در خواب، لرزش برگي در آب. اين سو تاريكي مرگ، آن سو زيبايي برگ. اينها چه، آنها چيست؟ انبوه زمان ها چيست؟ اين كي شكفد، ترس تماشا دارد. آن مي گذرد، وحشت دريا دارد. پرتو محرابي، مي تابي. من هيچم: پيچك خوابي. بر نرده اندوه تو مي پيچم. تاريكي پروازي، رؤياي بي آغازي، بي موجي، بي رنگي، درياي هم آهنگي ! ***** از مجموعه شرق اندوه شكپوي بر آبي چين افتاد. سيبي به زمين افتاد. گامي ماند. زنجره خون همهمه اي: خنديدند. بزمي بود، برچيدند. خواي از چشمي بالا رفت. اين رهرو تنها رفت، بي ما رفت. رشته گسست: من پيچم، من تابم. كوزه شكست: من آبم. اين سنگ، پيوندش با من كو؟ آن زنبور، پرازش تا من كو؟ نقشي پيدا، آيينه كجا؟ اين لبخند، لب ها كو؟ موج آمد، دريا كو؟ مي بويم، بوآمد. از هر سو، هاي آمد، هو آمد. من رفتم، ((او)) آمد، ((او)) آمد. ***** از مجموعه شرق اندوه نه به سنگ در جوي زمان، در خواب تماشاي تو مي رويم سيماي روان، با شبنم افشان تو مي شويم پرهايم؟ پرپر شده ام. چشم نويدم، به نگاهي تر شده ام. اين سو نه، آن سويم. و در آن سوي نگاه، چيزي را مي بينم، چيزي را مي جويم. سنگي مي شكنم، رازي با نقش تو مي گويم. برگ افتد، نوشم باد: من زنده به اندوهم. ابري رفت، من كوهم: مي پايم. من بادم: مي پويم. در دشت دگر، گل افسوسي چو برويد، مي آيم، مي بويم. ***** از مجموعه شرق اندوه و آري، ما غنچه يك خوابيم. - غنچه خواب؟ آيا مي شكفيم؟ - يك روزي، بي جنبش برگ. - اينجا؟ - ني، در دره مرگ. - تاريكي، تنهايي. - ني، خلوت زيبايي. - به تماشا چه كسي مي آيد، چه كسي ما را مي بويد؟ - ... - و به بادي پرپر...؟ - ... - و فرودي ديگر؟ - ... *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه نا تنها به تماشاي چه اي ؟ بالا، گل يك روزه نور پائين، تاريكي باد . بيهوده مپاي، شب از شاخه نخواهد ريخت، و دريچه خدا روشن نيست . از برگ سپهر، شبنم ستارگان خواهد پريد . تو خواهي ماند، و هراس بزرگ. ستون نگاه، و پيچك غم . بيهوده مپاي . برخيز، كه وهم گلي، زمين را شب كرد . راهي شو، كه گردش ماهي، شيار اندوهي در پي خود نهاد . زنجره را بشنو : چه جهان غمناك است، و خدايي نيست ، و خدايي هست، و خدا بي گاه است، ببوي و برو، و چهره زيبايي در خواب دگر ببيــن . *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه پاراه نه تو مي پايي، و نه كوه. ميوه اين باغ: اندوه، اندوه. گو بترواد غم، تشنه سبويي تو. افتد گل، بويي تو. اين پيچك شوق، آبش ده، سيرابش كن. آن كودك ترس، قصه بخوان، خوابش كن. اين لاله هوش، از ساقه بچين. پرپر شد، بشود. چشم خدا تر شد، بشود. و خدا از تو نه بالاتر. ني، تنهاتر، تنهاتر. بالاها، پستي ها يكسان بين. پيدا نه، پنهان بين. بالي نيست، آيت پروازي هست. كس نيست، رشته آوازي هست. پژواكي: رؤياي پر زد رفت. شلپويي: رازي بود، در زد رفت. انديشه: كاهي بود، در آخور ما كردند. تنهايي: آبشخور ما كردند. اين آب روان، ما ساده تريم. اين سايه، افتاده تريم. نه تو مي پايي، و نه من، ديده تر بگشا. مرگ آمد، در بگشا. *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه شيطان هم از خانه بدر، از كوچه برون، تنهايي ما سوي خدا مي رفت. در جاده، درختان سبز، گل ها وا، شيطان نگران: انديشه رها مي رفت. خار آمد، و بيابان، وسراب. كوه آمد و، مرغي به هوا مي رفت؟ - ني، همزاد گياهي بود، از پيش گيا مي رفت. شب مي شد و روز. جايي، شيطان نگران: تنهايي ما مي رفت. *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه شورم را من سازم: بندي آوارم. برگيرم، بنوازم. برتارم زخمه ((لا)) مي زن، راه فنا مي زن من دودم: مي پيچم ، مي لغزم، نابودم. مي سوزم، مي سوزم: فانوس تمنايم. گل كن تو مرا، و درآ. آيينه شدم، از روشن و از سايه بري بودم. ديو و پري آمد، ديو و پري بودم. در بي خبري بودم. قرآن بالاي سرم، بالش من انجيل، بستر من تورات، و زير پوشم اوستا، مي بينم خواب: اولين بودا در نيلوفر آب. هر جا گل هاي نيايش رست، من چيدم . دسته گلي دارم، محراب تو دور از دست: او بالا، من در پست. خوشبو سخنم، ني؟ باد ((بيا)) مي بردم، بي توشه شدم در كوه (( كجا))، گل چيدم، گل خوردم. در رگ ها همهمه اي دارم، از چشمه خود آبم زن، آبم زن. و به من يك قطره گوارا كن، شورم را زيبا كن. باد انگيز، درهاي سخن بشكن، جا پاي صداي مي روب. هم دود ((چرا)) ميبر، هم موج ((من)) و ((ما)) و ((شما)) مي بر. زشبنم تا لاله بيرنگي پل بنشان، رؤيا در چشمم گل بنشان، گل بنشان. *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه Bodhi آني بود، درها واشده بود برگي نه، شاخي نه، باغ فنا پيدا شده بود مرغان مكان خاموش، اين خاموش، آن خاموش، خاموشي گويا شده بود. آن پهنه چه بود: با ميشي، گرگي همپا شده بود. نقش صدا كم رنگ، نقش ندا كم رنگ، پرده مگر تا شده بود؟ من رفته، او رفته، ما بي ما شده بود. هر رودي، دريا، هر بودي، بودا شده بود. *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه گراز باز آمدم از چشمه خواب، كوزه تر دردستم. مرغاني مي خواندند. نيلوفر وا مي شد. كوزه تر بشكستم در بستم و در ايوان تماشاي تو بنشستم. ***** از مجموعه شرق اندوه لب آب ديشب، لب رود، شيطان زمزمه داشت. شب بود و چراغك بود. شيطان، تنها، تك بود. *** باد آمده بود، باران زده بود: شب تر، گل ها پرپر. بويي نه براه. ناگاه آيينه رود، نقش غمي بنمود: شيطان لب آب. خاك سيا در خواب. زمزمه اي مي مرد. بادي مي رفت، رازي مي برد. ***** از مجموعه شرق اندوه هنگامي تاريكي، پيچك وار، به چپرها پيچيد، به حناها، افراها. و هنوز، ما در كشت، در كف داس. ما مانديم،تا رشته شب از گرد چپرها وا شد، فردا شد. روز آمد و رفت. تاريكي، پيچك وار، به چپرها پيچيد، به حناها، افراها. و هنوز، يك خوشه كشت، در خور چيدن نه، ياد رسيدن نه. و هزاران روز، و هزاران بار تاريكي، پيچك وار، به چپرها پيچيد، به حناها، افراها. پايان شبي، ما در خواب، يك خوشه رسيد، مرغي چيد. آواز پرش بيداري ما: ساقه لرزان پيام. *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه تا بالارو، بالارو. بند نگه بشكن،وهم سيه بشكن. - آمده ام، آمده ام، بوي دگر مي شنوم،باد دگر مي گذرد. روي سرم بيد دگر، خورشيد دگر. - شهر توني، شهر توني، مي شنوي زنگ زمان: قطره چكيد. از پي تو، سايه دويد. شهر تو در كوي فراترها، دره ديگرها. - آمده ام، آمده ام، مي لغزد صخره سخت، مي شنوم آواز درخت. - شهر توني، شهر توني، خسته چرا بال عقاب؟ و زمين تشنه خواب؟ و چرا روييدن، روييدن، رمزي را بوييدن؟ شهر تو رنگش ديگر. خاكش، سنگش ديگر. - آمده ام، آمده ام، بسته نه دروازه نه در، جن ها هر سو بگذر. و خدايان هر افسانه كه هست. و نه چشمي نگران، و نه نامي ز پرست. - شهر توني، شهر توني، در كف ها كاسه زيبايي، بر لب ها تلخي دانايي. شهر تو در جاي دگر، ره مي بر با پا دگر. - آمده ام، آمده ام، پنجره ها مي شكفند. كوچه فرو رفته به بي سويي، بي هايي، بي هويي. - شهر توني، شهر توني، در وزش خاموشي، سيماها در دود فراموشي. شهر ترا نام دگر، خسته نه اي، گام دگر. - آمده ام، آمده ام، درها رهگذر باد عدم. خانه ز خود ورسته، جام دويي بشكسته. سايه « يك » روي زمين، روي زمان. - شهر توني اين و نه آن. شهر تو گم تا نشود، پيدا نشود. *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه تنها باد سايه شدم، و صدا كردم: كو مرز پريدن ها، ديدن ها؟ كو اوج « نه من »، دره « او » ؟ و ندا آمد: لب بسته بپو. مرغي رفت، تنها بود، پر شد جام شگفت. و ندا آمد: بر تو گوارا باد، تنهايي تنها باد! دستم در كوه سحر « او » مي چيد، « او » مي چيد. و ندا آمد: و هجومي از خورشيد. از صخره شدم بال. در هر گام، دنيايي تنهاتر، زيباتر. و ندا آمد: بالاتر، بالاتر! آوازي از ره دور: جنگل ها مي خوانند؟ و ندا آمد: خلوت ها مي آيند. و شياري ز هراس. و ندا آمد، پرده ز هم وا بايد، درها هم و ندا آمد: پرها هم. *****
پاسخ : منظومه شرق اندوه -سهراب سپهری از مجموعه شرق اندوه تراو درآ، كه كران را بر چيدم. خاك زمان رفتم، آب ((نگر)) پاشيدم. در سفالينه چشم، (( صدبرگ)) نگه بنشاندم، بنشستم. آيينه شكستم، تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته گسستم. زيبايان خنديدند، خواب ((چرا)) دادمشان، خوابيدند. غوكي مي جست، اندوهش دادم، و نشست. در كشت گمان، هر سبزه لگد كردم.از هر بيشه، شوري به سبد كردم. بوي تو آمد، به صدا نيرو، به روان پر دادم، آواز ((درآ)) سر دادم. پژواك تو مي پيچيد، چكه شدم، از بام صدا لغزيدم، و شنيدم. يك هيچ ترا ديدم، و دويدم آب تجلي تو نوشيدم، و دميدم. *****
