منظومه زندگی خوابها-سهراب سپهری

پاسخ : منظومه زندگی خوابها-سهراب سپهری

از مجموعه زندگي خوابها​

مرز گمشده

ريشه روشني پوسيد و فرو ريخت.​

و صداي در جاده بي طرح فضا مي رفت.​

از مرزي گذشته بود،​

در پي مرز گمشده مي گشت.​

كوهي سنگين نگاهش را بريد.​

صدا از خود تهي شد​

و به دامن كوه آويخت:​

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.​

و كوه از خوابي سنگين پر بود.​

خوابش طرحي رها شده داشت.​

صدا زمزمه بيگانگي را بوييد،​

برگشت،​

فضا را از خود گذر داد​

و در كرانه ناديدني شب بر زمين افتاد.​

***​

كوه از خوابي سنگين پر بود.​

ديري گذشت،​

خوابش بخار شد.​

طنين گمشده اي به رگ هايش وزيد:​

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.​

سوزش تلخي به تار و پودش ريخت.​

خواب خطاكارش را نفرين فرستاد​

و نگاهش را روانه كرد.​

***​

انتظاري نوسان داشت.​

نگاهي در راه مانده بود​

و صدايي درتنهايي مي گريست.​

*****​

 

پاسخ : منظومه زندگی خوابها-سهراب سپهری

از مجموعه زندگي خوابها​

لولوي شيشه ها

در اين اتاق تهي پيكر​

انسان مه آلود!​

نگاهت به حلقه كدام در آويخته ؟​

***​

درها بسته​

و كليدشان در تاريكي دور شد .​

نسيم از ديوارها مي تراود:​

گل هاي قالي مي لرزد .​

ابرها در افق رنگارنگ پرده پر مي زنند .​

باران ستاره اتاقت را پر كرد​

و تو در تاريكي گم شده اي​

انسان مه آلود !​

***​

پاها صندلي كهنه ات در پاشويه فرو رفته .​

درخت بيد از خاك بسترت روييده ​

و خود را در حوض كاشي مي جويد .​

تصويري به شاخه بيد آويخته:​

كودكي كه چشمانش خاموشي ترا دارد،​

گوي ترا مي نگرد​

و تو از ميان هزاران نقش تهي ​

گويي مرا مي نگري​

انسان مه آلود !​

***​

ترا در همه شبهاي تنهايي ​

توي همه شيشه ها ديده ام​

مادر مرا مي ترساند​

لولو پشت شيشه هاست​

و من توي شيشه ها ترا مي ديدم​

لولوي سرگردان !​

پيش آ​

بيا در سايه هامان بخزيم​

درها بسته​

و كليدشان در تاريكي دور شد​

بگذار پنجره را به رويت بگشايم​

***​

انسان مه آلود از روي حوض كاشي گذشت و گريان سويم پريد​

شب پنجره شكست و فرو ريخت:​

لولوي شيشه ها​

شيشه عمرش شكسته بود .​

*****​

 

پاسخ : منظومه زندگی خوابها-سهراب سپهری

از مجموعه زندگي خوابها​

لحظه گمشده

مرداب اتاقم كدر شده بود​

و من زمزمه خون را در رگهايم مي شنيدم .​

زندگي ام در تاريكي ژرفي مي گذشت .​

اين تاريكي، طرح وجودم را روشن مي كرد .​

***​

در باز شد​

و او با فانوسش به درون وزيد .​

زيبايي رها شده اي بود .​

و من ديده براهش بودم:​

رؤياي بي شكل زندگي ام بود .​

عطري در چشمم زمزمه كرد .​

رگ هايم از تپش افتاد .​

همه رشته هايي كه مرا به من نشان مي داد​

در شعله فانوسش سوخت:​

زمان در من نمي گذشت .​

شور برهنه اي بودم .​

***​

او فانوسش را به فضا آويخت .​

مرا در روشن ها مي جست .​

تاروپود اتاقم را پيمود​

و به من راه نيافت​

نسيمي شعله فانوس را نوشيد​

وزشي مي گذشت​

و من در طرحي جا مي گرفتم .​

در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي شدم​

پيدا، براي كه ؟​

اوديگر نبود .​

آيا با روح تاريك اتاق آميخت ؟​

عطري در گرمي رگهايم جابجا مي شد​

حس كردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد​

و من چه بيهوده مكان را مي كاوم​

آني گم شده بود .​

*****​

 

پاسخ : منظومه زندگی خوابها-سهراب سپهری

از مجموعه زندگي خوابها​

مرز گمشده

ريشه روشني پوسيد و فرو ريخت.​

و صداي در جاده بي طرح فضا مي رفت.​

از مرزي گذشته بود،​

در پي مرز گمشده مي گشت.​

كوهي سنگين نگاهش را بريد.​

صدا از خود تهي شد​

و به دامن كوه آويخت:​

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.​

و كوه از خوابي سنگين پر بود.​

خوابش طرحي رها شده داشت.​

صدا زمزمه بيگانگي را بوييد،​

برگشت،​

فضا را از خود گذر داد​

و در كرانه ناديدني شب بر زمين افتاد.​

***​

كوه از خوابي سنگين پر بود.​

ديري گذشت،​

خوابش بخار شد.​

طنين گمشده اي به رگ هايش وزيد:​

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.​

سوزش تلخي به تار و پودش ريخت.​

خواب خطاكارش را نفرين فرستاد​

و نگاهش را روانه كرد.​

***​

انتظاري نوسان داشت.​

نگاهي در راه مانده بود​

و صدايي درتنهايي مي گريست.​

*****









​

از مجموعه زندگي خوابها​

مرغ افسانه

پنجره اي در مرز شب و روز باز شد​

و مرغ افسانه از آن بيرون پريد.​

ميان بيداري و خواب​

پرتاب شده بود.​

بيراهه فضا را پيمود،​

چرخي زد​

و كنار مردابي به زمين نشست.​

تپش هايش با مرداب آميخت،​

مرداب كم كم زيبا شد.​

گياهي در آن روييد،​

گياهي تاريك و زيبا.​

مرغ افسانه سينه خود را شكافت:​

تهي درونش شبيه گياهي بود.​

شكاف سينه اش را با پرها پوشاند.​

وجودش تلخ شد:​

خلوت شفافش كدر شده بود.​

چرا آمد؟​

از روي زمين پر كشيد،​

بيراهه اي را پيمود​

و از پنجره اي به درون رفت.​

***​

مرد، آنجا بود.​

انتظاري در رگ هايش صدا مي كرد.​

مرغ افسانه از پنجره فرود آمد،​

سينه او را شكافت​

و به درون رفت.​

او از شكاف سينه اش نگريست:​

درونش تاريك و زيبا شده بود.​

به روح خطا شباهت داشت.​

شكاف سينه اش را با پيراهن خود پوشاند،​

در فضا به پرواز آمد​

و اتاق را در روشني اضطراب تنها گذاشت.​

***​

مرغ افسانه بر بام گمشده اي نشسته بود.​

وزشي بر تار و پودش گذشت:​

گياهي در خلوت درونش روييد،​

از شكاف سينه اش سربيرون كشيد​

و برگ هايش را در ته آسمان گم كرد.​

زندگي اش در رگ هاي گياه بالا مي رفت.​

اوجي صدايش مي زد.​

گياه از شكاف سينه اش به درون رفت​

و مرغ افسانه شكاف را با پرها پوشاند.​

بال هايش را گشود​

و خود را به بيراهه فضا سپرد.​

***​

گنبدي زير نگاهش جان گرفت.​

چرخي زد​

و در معبد به درون رفت.​

فضا با روشني بيرنگي پر بود.​

برابر محراب​

وهمي نوسان يافت:​

از همه لحظه هاي زندگي اش محرابي گذشته بود​

و همه رؤياهايش در محرابي خاموش شده بود.​

خودش را در مرز يك رؤيا ديد.​

به خاك افتاد.​

لحظه اي در فراموشي ريخت.​

سر برداشت:​

محراب زيبا شده بود.​

پرتويي در مرمر محراب ديد​

تاريك و زيبا.​

ناشناسي خود را آشفته ديد.​

چرا آمد؟​

بال هايش را گشود​

و محراب ا در خاموشي معبد رها كرد.​

***​

زن در جاده اي مي رفت.​

پيامي در سر راهش بود:​

مرغي بر فراز سرش فرود آمد.​

زن ميان دو رؤيا عريان شد.​

مرغ افسانه سينه او را شكافت​

و به درون رفت.​

زن در فضا به پرواز آمد.​

***​

مرد در اتاقش بود.​

انتظاري در رگ هايش صدا مي كرد​

و چشمانش از دهليز يك رؤيا بيرون مي خزيد.​

زني از پنجره فرود آمد​

تاريك و زيبا.​

به روح خطا شباهت داشت.​

مرده به چشمانش نگريست:​

همه خواب هايش در ته آنها جا مانده بود.​

مرغ افسانه از شكاف سينه زن بيرون پريد​

و نگاهش به سايه آنها افتاد.​

گفتي سايه پرده توري بود​

كه روي وجودش افتاده بود.​

چرا آمد؟​

بال هايش را گشود​

و اتاق را در بهت يك رؤيا گم كرد.​

***​

مرد تنها بود.​

تصويري به ديوار اتاقش مي كشيد.​

وجودش ميان آغاز و انجامي در نوسان بود.​

وزشي ناپيدا مي گذشت:​

تصوير كم كم زيبا مي شد​

و بر نوسان دردناكي پايان مي داد.​

مرغ افسانه آمده بد.​

اتاق را خالي ديد​

و خودش را در جاي ديگر يافت.​

آيا تصوير​

دامي نبود​

كه همه زندگي مرغ افسانه در آن افتاده بود؟​

چرا آمد؟​

بال هايش را گشود​

و اتاق را در خنده تصوير از ياد برد.​

***​

مرد در بستر خود خوابيده بود.​

وجودش به مردابي شباهت داشت.​

درختي در چشمانش روييده بود​

و شاخ و برگش فضا را پر مي كرد.​

رگ هاي درخت ​

از زندگي گمشده اي پر بود.​

بر شاخ ردخت​

مرغ افسانه نشسته بود.​

از شكاف سينه اش به درون نگريست:​

تهي درونش شبيه درختي بود.​

شكاف سينه اش را با پرها پوشاند،​

بال هايش را گشود​

و شاخه ار در ناشناسي فضا تنها گذاشت.​

***​

درختي ميان دو لحظه مي پژمرد.​

اتاقي به آستانه خود مي رسيد.​

مرغي بيراهه فضا را مي پيمود.​

و پنجره اي در مرز شب و روز گم شده بود.​

*****​

 

پاسخ : منظومه زندگی خوابها-سهراب سپهری

از مجموعه زندگي خوابها​

نيلوفر

از مرز خوابم مي گذشتم،​

سايه تاريك يك نيلوفر​

روي همه اين ويرانه ها فرو افتاده بود .​

كدامين باد بي پروا​

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟​

***​

در پس درهاي شيشه اي رؤياها،​

در مرداب بي ته آيينه ها،​

هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بودم​

يك نيلوفر روييده بود .​

گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت​

و من در صداي شكفتن او​

لحظه لحظه خودم را مي مردم .​

***​

بام ايوان فرو مي ريزد​

و ساقه نيلوفر برگرد همه ستون ها مي پيچد .​

كدامين باد بي پروا​

دانه نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟​

***​

نيلوفر روييد،​

ساقه اش از ته خواب شفّا هم سركشيد​

من به رؤيا بودم​

سيلاب بيداري رسيد​

چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم​

نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود​

در رگهايش من بودم كه مي دويدم​

هستي اش در من ريشه داشت​

همه من بود​

كدامين باد بي پروا​

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد​

*****​

 

پاسخ : منظومه زندگی خوابها-سهراب سپهری

از مجموعه زندگي خوابها​

ياد بود

سايه دراز لنگر ساعت​

روي بيابان بي پايان در نوسان بود​

مي آمد، مي رفت .​

مي آمد، مي رفت .​

و من روي شن هاي روشن بيابان​

تصوير خواب كوتاهم را مي كشيدم،​

خوابي كه گرمي دوزخ را نوشيده بود​

و در هوايش زندگي ام آب شد .​

خوابي كه چون پايان يافت​

من به پايان خودم رسيدم .​

من تصوير خوابم را مي كشيدم​

و چشمانم نوسان لنگر ساعت را در بهشت خودش گم كرده بود.​

چگونه مي شد در رگهاي بي فضاي اين تصوير​

همه سرگرمي خواب دوشين را ريخت ؟​

چيزي گم شده بود .​

روي خودم خم شدم :​

حفره اي در هستي من دهان گشود .​

***​

سايه دراز لنگر ساعت​

روي بيابان بي پايان در نوسان بود​

و من كنار تصوير زنده خوابم بودم،​

تصويري كه رگ هايش در ابديت مي تپيد​

و ريشه نگاهم در تار و پودش مي سوخت .​

اين بار​

هنگامي كه سايه لنگر ساعت​

از روي تصوير جان گرفته من گذشت​

بر شن هاي روشن بيابان چيزي نبود .​

فرياد زدم:​

تصوير بازده !​

و صدايم چون مشتي غبار فرو نشست​

***​

سايه دراز لنگر ساعت ​

روي بيابان بي پايان در نوسان بود:​

ميآمد، مي رفت .​

ميآمد، مي رفت .​

و نگاه انساني به دنبالش مي دويد .​

*****​