چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد در آمد (2)

«به روانشاد، استاد دكتر حميد عنايت»​

***​

بشكن طلسم حادثه را،​

بشكن !​

مهر سكوت، از لب خود بردار​

منشين به چاهسار فراموشي​

بسپار گام خويش به ره،​

بسپار​

​

تكرار كن حماسه خود، تكرار​

چندان سرود سوك،​

چه مي خواني ؟​

نتوان نشست در دل غم،​

نتوان​

از ديده سيل اشك،​

چه مي راني ؟​

***​

سهرا بمرده راست، غمي سنگين​

اما،​

- غمي كه افكند از پا​

- نيست​

برخيز !​

رخش سركش خود،​

زين كن !​

اميد نوشداروي تو​

از كيست ؟​

***​

سهرا بمرده اي و​

- غمت سنگين ​

بگذر ز نوشداروي نامردان​

چشم وفا و مهر نبايد داشت ​

اي گرد دردمند،​

- ز بي دردان​

***​

افراسياب، خون سياوش ريخت .​

بيژن، به دست خصم​

به چاه افتاد .​

كو گردي تو،​

اي همه تن خاموش !​

كو مردي تو،​

اي همه جان ناشاد !
***​

اسفنديار را چه كني تمكين ؟​

- اين پر غرور مانده به بندِ​

« من »​

تير گزين خود به كمان بگذار،​

پيكان به چشم خيره سرش، بشكن !​

***​

چاه شغاد، مايه مرگ تست​

از دست خويش ​

بر تو گزند آيد .​

خويشي كه هست مايه مرگ خويش،​

بايد شكست جان و تنش، ​

بايد !
***







​

گيرم كه آب رفته به جوي آيد
با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

(( 1 ))​

سيماب صبحگاهي ​

از بلند ترين كوهها ​

فرو مي ريخت​

***​

« برخيز و خواب را ...​

« برخيز و باز روشني آفتاب را ...​

وقتي كه بامدادان ​

مهر سپهر، جلوه گري را،​

آغاز مي كند؛​

وقتي كه مهر، پلك گرانبار خواب را،​

با ناز و با كرشمه ز هم باز مي كند​

آنگه ستاره سحري،​

- در سپيده دم -​

خاموش مي شود​

***​

آري ​

من آن ستاره ام، كه فراموش گشته ام​

و بي طلوع گرم تو در زندگانيم​

خاموش گشته ام .​

*****









​

از منظومه: در رهگذر باد گيرم كه آب رفته به جوي آيد
با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

((2))​

- من مرغ آتشم -​

مي سوزم از شراره اين عشق سركشم .​

چون سوخت پيكرم،​

چون شعله هاي سركش جانم فرو نشست؛​

آنگاه باز از دل خاكستر،​

بار دگر تولد من،​

آغاز مي شود .​

​

و من دوباره زندگيم را،​

آغاز مي كنم .​

پر باز مي كنم .​

پرواز مي كنم .​

***









​

گيرم كه آب رفته به جوي آيد
با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

(( 3 ))​

پنداشتي، چون كوه، كوه خامش دمسردم ؟​

بي درد، سنگ ساكت بي دردم ؟​

- ني؛​

قله ام،​

بلند ترين قله غرور .​

اينك درون سينه من التهابهاست .​

​

هرگز گمان مبر،​

شد خاطرات تلخ فراموشم​

هر چند​

نستوه كوه ساكت و سردم​

- ليك​

آتشفشان مرده خاموشم .​

***







​

از منظومه: در رهگذر باد گيرم كه آب رفته به جوي آيد
با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

(( 4 ))​

چون دشت،​

آب،​

نور ​

چون عطر پونه بودم؛​

در ژرفناي شب .​

آمد نسيم و رايحه ام را برد​

تا ساحل سپيده صبح ستاره سوز .​

تا آستان روز .​

***​

چون راز سر به مهر نهان دارم ​

آن شور بخش واژه نامت را​

من دره عميق غمم، در من​

پرواز ده طنين كلامت را​

***​

من پرواز كرده ام .​

از بامهاي دنيا،​

تا دامهاي دنيا .​

***​

​

گيرم كه آب رفته به جوي آيد
با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

(( 8 ))​

ديدم در آن كوير درختي غريب را​

محروم از نوازش يك سنگ رهگذر​

تنها نشسته اي،​

بي برگ و بار، زير نفسهاي آفتاب​

در التهاب،​

در انتظار قطره باران​

در آرزوي آب .​

***​

ابري رسيد،​

- چهر درخت از شعف شكفت .​

دلشاد گشت و گفت :​

« اي ابر، بشارت باران !​

« آيا دل سياه تو از آه من بسوخت ؟!​

​

غريد تيره ابر،​

برقي جهيد و چوب درخت كهن ​

بسوخت !​

***









​

گيرم كه آب رفته به جوي آيد
با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

(( 9 ))​

افسوس مي خورم​

وقتي كه خواهرم​

در اين درو غزار پر از كركس،​

فكر پرنده اي ست؛​

فكر پرنده اي كه ز پرواز مانده است .​

***​

گفتي سكوت خواهر من « بدري »​

چون اهتزاز روح بيابان بود .​

***​

ديدم كه خواهرم ​

در انزواي خلوت شبهاي خود گريست .​

دستش زلال اشك و روانش را​

پنهان سترد و ​

- ساكت زيست​

​

خواندم :​

« خواهر، حكايت من را،​

« شبهاي بي ستاره تلاوت كن .​

« بگذار باغ​

- بي خبر از من،​

« در بستر حريري روياي سبز رنگ،​

بيارامد .​

***​

در شهرهاي كوچك،​

چه باغهاي بزرگي،​

چه سروهاي بلندي،​

چه روحهاي ساده و معصومي ست .​

« خواهر، حكايت من را،​

« با آب جاري زاينده رود بايد گفت .​

***







​

از منظومه: در رهگذر باد گيرم كه آب رفته به جوي آيد
با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

(( 11 ))​

« به ف . غفاري » ​

((سفــر نخستين ))​

​

با خود شبي به سير و سفر رفتم​

با سايه ام به گشت و گذر رفتم​

​

با سايه گفتگوي من آن شب ادامه داشت​

شب،​

- با پياله هاي پياپي،​

پايان نمي گرفت .​

هر جام،​

- جام خاطره اي بود .​

​

دردل هزار پرسش و​

- بر لب سكوت تلخ .​

رفتم رود را به تماشا​

- كه او نشست .​

​

با اولين ستاره شب آغاز گشته بود .​

با اولين پياله،​

شب ما.​

​

شب، شهر خفته را،​

خاموش زير چتر سياهش گرفته بود .​

زاينده رود​

- در دل مرداب مي نشست،​

كه او برخاست .​

و دستهاي نحيفش را،​

بر نرده هاي آهني ساحل،​

آويخت .​

و سايه سياهش​

بر روي آبهاي روان ريخت​

بانگي ؟!​

- نه، ​

ناله اي،​

از سينه بركشيد؛​

و آن سكوت كامل ساحل را ​

آشفت .​

- چونان نسيم،​

كه برگ برگ درختان را -​

​

پنداشتي كه زمزمه سايه،​

در هيچ مي نشست .​

گفتي كه واژه ها،​

در حجم بي نهايت ​

نابود مي شدند .​

و باز هم سكوت .​

​

گفتم :​

- سكوت چيست ؟​

آري سكوت تو هرگز دليل پايان نيست .​

​

خنديد.​

- خنده ؟​

- نه​

كه زهرخند خفته به لب بود .​

اين بار،​

گويي طنين صوت​

- مي آمد ​

از ژرفناي چاه شگرفي،​

مغموم​

با واژه هاي درهم نامفهوم​

گفتني نه گفتگوست،​

- كه نجوايي .​

​

مي گفت :​

« گفتي سكوت ؟​

هرگز !​

« گاهي سكوت، واژه گويايي ست .​

« يك اسب شيهه مي كشد و ​

سرنوشت ما،​

« تغيير مي كند .​

« حاصل چه بود آنهمه فرياد را​

- كه من ؟​

« گر شيهه بود شيون من،​

- شايد !​

« اما،​

« شيون به هيچ كار نيامد .​

« و سوكواري،​

« در ماتم گلي كه به گرداب برگذشت،​

بيهوده .​

« آن شب كه دست من،​

« از دشت، چيد آن شقايق وحشي را؛​

​

- آنگاه،​

برگ درخت توت دم دستش را،​

- چيد​

« با من،​

« دشتي پر از شقايق،​

« دشتي پر از شقايق وحشي بود .​

​

آنگاه، ​

برگ درخت توت،​

رها​

بر آب،​

مي رفت .​

ما نيز،​

بر ساحلي كه خلوت و​

خاموشي،​

و پاسي از شبانه گذشته،​

رفتيم .​

نه رفتني مصمم،​

كه گامهاي تفرج بود .​

- بي آنكه قصد گردش و تفريحي -​

​

با مرد كِشت سوخته اي،​

گرم گشت،​

مي رفتم .​

و انحناي گرده او،​

پنداشتي كه بار مصايب را،​

بر خويش مي كشيد .​

***​

پرسيدمش كه :​

« رود، آن خشمناك رود،​

« گفتي چه شد ؟​

« - به دامن مردابها نشست ؟​

​

ناگاه ايستاد​

چشمش به چشم خسته من افتاد​

- بر دبدگان خسته خواب آلود -​

مي گفت :​

« گفتي چه ؟​

رود ؟​

« آن خشمناك رود ؟​

​

لختي سكوت كرد​

سپس افزود:​

« هيهات !​

« الحق كه ما چه پست و پليديم ؛​

« و من،​

علي الخصوص .​

« من رود پاك را،​

« در لحظه هاي خشم،​

« در ذهن خود به دامن مرداب برده ام .​

​

« بيچاره من كه خرمن عمرم را​

« با دست خويشتن ​

« در شعله هاي آتش خشمم نشانده ام .​

​

« بر كام ما نگشت و نكرديم،​

« كاري كه چرخ نگردد .​

« اين گردگرد چرخ كهن گشت و ​

كشت و گشت ​

« ما روزهاي معركه در خواب بوده ايم .​

​

آنگاه مي گريست،​

- كه من گفتم:​

« اين جاي گريه نيست ​

« آرام گريه كن​

« كه هق هق گريستن تو سكوت را ...​

​

ديدم صداي هق هق او اوج مي گرفت ​

گفتم :​

« بگذر ز گريه مرد​

« آنجا نگاه كن​

« آن خروش رود خروشنده ​

- اينك اين، خاموش​

​

در پاسخ سرود:​

« آري، شگفت رود !​

ا« ما شگفت نيست ؟​

« آن پر خروش رود خروشنده اي​

- كه در من بود ؟​

« اينك :​

« اين در بطالت،​

در ياس،​

در كدورت خود،​

تنها .​

​

« تابنده آفتاب،​

« از ما دريغ داشت طلوعش را .​

« آيا،​

« اين خيل خواب در خور خرگوشان ،​

« از چشم خلق خيمه نخواهد كند ؟​

***​

آنگاه مي فروش​

ما را به يك پياله محبت كرد .​

***​

در امتداد رود​

ما، گفتگوكنان،​

رفتيم​

گفتم :​

« هنوز هم ؟!​

« شايد كه آب رفته به جوي آيد​

​

خنديد​

يعني،​

« گيرم كه آب رفته به جوي آيد؛​

« با آبروي رفته​

چه بايد كرد ؟​

​

مي گفت :​

« در سرزمين هرز​

« سر شاخه هاي سبز ​

نمي رويد​

​

ديدم:​

ايمان به نااميدي بسيار خويش داشت،​

- كه ترسيدم .​

***​

از دور عابري،​

با سوزناك زمزمه اي ، گرم ناله بود​

(( هر كاو نكاشت مهر و ز خوبي گلي نچيد ))​

(( در رهگذار باد، نگهبان لاله بود .))​

***​

گفتم :​

شب ديرگاه شد !​

دستان سايه جانب من آمد ​

يعني،​

- برو​

- كه رخصت رفتن داد -​

رفتم ​

در انتهاي جاده نگاهم بر او فتاد​

او بود​

از روي نرده​

خم شده ​

روي ​

ر​

و​

د
***















​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد من با بطالت پدرم هرگز بيعت نمي كنم - 1

((سفــر دوم ))​

​

هنگام ​

هنگامه سفر بود​

اينك توهمي ​

كالوده مي كند ​

سر چشمه زلال تفاهم را ​

​

اي آفتاب پاك صداقت،​

در من غروب كن .​

اي لفظها، چگونه چنين ساده و صريح​

مفهوم ديگري را.​

با واژه هاي كاذب مغشوش،​

تفسير مي كنيد؟​

*****​

ديگر به آن تفاهم مطلق،​

هرگز نمي رسيم .​

و دست آرزو،​

با اين سموم سرد تنفر كه مي وزد،​

ديگر شكوفه هاي عشق و شهامت را،​

از شاخسار شوق نمي چيند​

​

افزون شويد بين من و او،​

گرد غبار هاي كدورت،​

فرسنگهاي فاصله،​

افزونتر!​

*****​

اكنون،​

لبخند خنجري ست​

آغشته،​

- زهرناك،​

و اشك،​

- اشك، دانه تزوير زندگي ست.​

​

آيا،​

هنگام نيست كه ديگر،​

دلاله وقيح،​

- هيزم كش نفاق -​

اين پير زال رانده وامانده،​

در دادگاه عشق،​

به اعتراف نشنيد؟​

يا​

اين جغد شوم سوي عدم بال و پر زند،​

در عمق اعتكاف نشيند!​

*****​

من شاهد فناي غرور رود،​

در ژرفناي تشنه مرداب بوده ام​

و ناظر وقاحت كفتار​

كفتار پير مانده ز تدبيري​

و شاهد شهادت شيري​

در بند و خسته زنجيري.​

​

ديدم،​

تهديد، شور شعله هاي شهامت را،​

مرعوب مي كند.​

و همچنان​

- كه سُم گرازان تيزرو​

روياي پاك باكرگي را،​

- به ذهن برف​

منكوب مي كند​

*****​

اي كاش آن حقيقت عريان محض را،​

هرگز نديده بودم .​

ديدم كه بيدريغ​

با رشته فريب،​

اين رقعه رقعه زندگيم كوك مي خورد .​

​

دانش به ناتوانيم افزود​

ديدم كه آن حقيقت عريان ز چشم من ​

مكتوم مانده بود​

​

در زير چشم باز من،​

- اما هميشه كور​

در شهرهاي پاك مقدس ​

در شهرهاي دور​

ديو و فرشته وعده ديدار داشتند .​

*****​

ديدم كه رود،​

رود، كه يك روز پاك بود​

اينك در استحاله سيال خويش​

تسليم محض پهنه مرداب مي نمود​

*****​

كو ​

يك خنده،​

- يك تبسم زيبا​

يك صوت صادقانه، يك آواي بي ريا؟​

آري چه كرد بايد​

با دسته هاي خنجر پيدا از آستين .​

لبخند فريب،​

و مهربان صدايي اگر هست در زمين​

سوز نواي زمزمه جويبارهاست .​

*****​

آيينه را به خلوت خود بردم .​

آيينه روشنايي خود را،​

در بازتاب صادق اين روح خسته ديد​

اما​

تو در درون آينه مي بيني​

نقش خطوط خسته پيشاني .​

پيري، شكستگي و پريشاني​

*****​

آئينه ها دروغ نمي گويند​

و من،​

آنقدر صادقم كه صداقت را،​

چون آبهاي سرد گوارا،​

با شوق در پياله مسگون صبح ​

نوشيدم​

*****​

و بيم من همه اين بود كه مباد​

تنديس دستپرور من،​

در هم شكسته گردد .​

و بيم من همه اين بود كه مباد​

روزي به ناگه از سر انگشت پرسشي​

عريان شود حقيقت تلخي كه هيچگاه​

پنهان نمانده بود​

​

و بيم داشتم كه مبادا كه روزگار ​

ويران كند تمامي ايمان به عشق را​

كه روزي آن مترسك جاليز​

در من نشانده بود​

​

و من، ​

افسوس مي خورم كه چرا و چگونه، چون​

آن آفتاب روشن ​

آن نور جاري جوشان عشق من​

در شط خون نشست،​

در لجه جنون .
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد من با بطالت پدرم هرگز بيعت نمي كنم - 2

(( به خانم ناهيد فروغان ))​

(( سفــرسوم ))​

​

هنگام،​

هنگامه سفر بود​

​

من در جنوب نقش جنون ديدم .​

آميره هاي آتش و خون ديدم .​

و ميل به جنايت .​

​

و ميل به جنايت تنها،​

در جان جانيان خطرناك نيست .​

از چشم من زبانه كشيد آتش،​

- اين خشك شعله ور -​

هنگامه سفر​

​

گهواره فلزي دريايي​

مي بردم آن زمان​

تا ساحل جزيره آغشته با جنون​

​

آنجا براي من،​

پنداشتي جزيره ممنوع بوده است،​

نه نامسكون​

در آن جزيره، كه آنجا​

شايد كه سيب سرخ هشيواري ست،​

گويا كه گاه ​

فرصت بيداري ست .​

​

ديدم كه آن جزيره ​

آبشخور شگرف هيولاي آهني ست​

آن شب .​

من مست مست بودم​

و ميل به جنايت،​

در عمق جان مضطربم شعله مي كشيد .​

​

اي كاش كور بودم​

ديدم شگرف هيولاها​

درياي پاك را،​

آلوده مي كنند .​

​

گهواره فلزي درياها،​

مي برد اين مسافر خسته را​

هنگام بازگشت .​

آنك جزيره بي من​

- تنهاست​

اينك در انحصار هيولاهاست​

​

اي كاش،​

گهواره گور مي شد .​

آنجا طنين خنده و پچ پچ​

- بود​

مي سوخت جان خسته اين عاشق​

- اين حسود​

​

ديدم نهنگ را​

كامش گشوده،​

- طعمه طلب كن،​

گهواره فلزي ما را،​

تعقيب مي كند .​

گفتم :​

(( در كام اين نهنگ ،​

(( شايد كه ايمني ست !​

​

آيا،​

اين ترس، ترس ذاتي من بود ،​

كه آن نهنگ گرسنه دريا،​

از لقمه لذيذ تنم ،​

- بي نصيب ماند؟​

​

مي سوختم ​

در شعله هاي خشم خروشان خويشتن​

دلاله محبت،​

عفريته پليد به پيري نشسته مي دانست​

در من توان نماند و شكيبايي​

مي برد ديو را​

تا حجله گاه پاك اهورايي​

(( آه​

(( اي جانيان لحظه عصيان،​

ـ رفاقتي !​

(( در من نمانده است نه صبري نه طاقتي​

​

ديدم كه ديو بود و فرشته ​

كز حجله شكسته قانون برون شدند​

اينك نه جلوه اي ز اهورا​

اهريمنند هر دو .​

عفريته پليد به پيري نشسته ​

- مي خنديد .​

من مي گريستم .​

*****​

ديدم پرنده را كه ز ساحل پريده بود​

دريا تمام شد .​

آغاز خشكسالي خشكي رسيده بود .​

​

در من جنوب،​

ياد آور جنون و جهالت،​

ياد اور شكوفه هشياري ست .​

( من با بطالت پدرم​

- هرگز !​

(( بيعت نمي كنم .
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

با خويشتن نشستن
در خويشتن شكستن

(( 17 ))​

نه، نه، نه​

اين هزار مرتبه​

گفتم :​

- نه​

ديگر توان نمانده،​

- توانايي،​

در بند بند من​

از تاب رفته است .​

شب با تمام وحشت خود خواب رفته است​

و در تمام اين شب تاريك،​

تاريك، چون تفاهم من،​

- با تو !​

انسان،​

افسانه مكرر اندوه و رنج را​

تكرار مي كند .​

​

گفتي :​

« اميد ها ست،​

« در نااميد بودن من؛​

- اما،​

اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست​

اين ابر تيره را سر باريدن .​

انسان به جاي آب،​

هرم سراب سوخته مي نوشد .​

​

گلهاي نو شكفته،​

اين لاله هاي سرخ،​

گل نيست ؛​

- خون رسته ز خاك است .​

***​

باور كن اعتماد.​

از قلبهاي كال​

بار رحيل بسته​

و مهرباني ما را،​

خشم و تنفر افزون،​

از ياد برده است .​

​

باور نمي كني ؟​

كه حس پاك عاطفه در سينه مرده است .
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد با خويشتن نشستن
در خويشتن شكستن

(( 18 ))​

ديگر تبار تيره انسان براي زيست​

محتاج قصه هاي دروغين خويش نيست .​

ما ذهن پاك كودك معصوم را​

با قصه هاي جن و پري ​

و قصرهاي نور​

آلوده مي كنيم .​

*****​

آيا هنوز هم،​

دلبسته كالسكه زريني ؟​

آيا هنوز هم،​

در خواب ناز، قصرهاي طلايي را ​

- مي بيني ؟
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد با خويشتن نشستن
در خويشتن شكستن

(( 24 ))​

ديگرزمان، زمانه مجنون نيست​

فرهاد،​

در بيستون مراد نمي جويد ،​

زيرا بر آستانه خسرو،​

بي تيشه اي به دست كنون سر سپرده است .​

در تلخي تداوم و تكرار لحظه ها،​

آن شور عشق ​

- عشق به شيرين را،​

از ياد برده است .​

تنهاست گرد باد بيابان،​

تنهاست .​

و آهوان دشت،​

پاكان تشنگان محبت -​

چه سالهاست ​

ديگر سراغ مجنون،​

- آن دلشكسته عاشق محزون رام را -​

از باد و از درخت نمي گيرند​

زيرا كه خاك خيمه ابن سلام را ​

خادم ترين و عبدترين خادم​

- مجنون دلشكسته محزون است .​

در عصر تضاد، عصر شگفتي -​

ليلي​

- دلاله محبت مجنون است !!​

*****​

اي دست من به تيشه توسل جو،​

تا داستان كهنه فرهاد را،​

از خاطرات خفته برانگيزي .​

اي اشتياق مرگ​

در من طلوع كن .​

من اختتام قصه مجنون رام را​

اعلام مي كنم .
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد آيا چه كس تو را از مهربان شدن
با من مايوس مي كند؟!

(( 26 ))​

وقتي تو نيستي،​

خورشيد تابناك،​

شايد دگر درخشش خود را،​

و كهكشان پير گردش خود را​

از ياد ميبرد.​

و هر گياه،​

از رويش نباتي خود،​

بيگانه مي شود.​

​

و آن پرنده اي،​

كز شاخه انار پريده،​

پرواز را،​

هر چند پر گشوده،​

- فراموش ميكند .​

​

آن برگ زرد بيد كه با باد،​

تا سطح رود قصد سفر داشت .​

قانون جذب و جاذبه را در بسيط خاك​

مخدوش مي كند .​

​

آنگاه،​

نيروي بس شگرف،​

مبهم،​

نامرئي،​

نور حيات را،​

در هر چه هست و نيست،​

خاموش مي كند.​

​

وقتي تو با مني،​

گويي وجود من،​

سكر آفرين نگاه تو را نوش مي كند.​

​

چشم تو آن شراب خلر شيرازست​

كه هر چه مرد را​

مدهوش مي كند .
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد آيا چه كس تو را از مهربان شدن
با من مايوس مي كند؟!

(( 27 ))​

اي مهربانتر از من،​

- با من .​

در دستهاي تو،​

آيا كدام رمز بشارت نهفته بود ؟​

كز من دريغ كردي .​

​

تنها تويي،​

مثل پرنده هاي بهاري در آفتاب​

مثل زلال قطره باران صبحدم​

مثل نسيم سرد سحر،​

- مثل سحر آب​

آواز مهرباني تو با من،​

در كوچه باغهاي محبت،​

مثل شكوفه هاي سپيد سيب،​

ايثار سادگي ست .​

​

افسوس !​

آيا چه كس تو را،​

از مهربان شدن با من،​

مايوس مي كند ؟
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد آيا چه كس تو را از مهربان شدن
با من مايوس مي كند؟!

(( 28 ))​

اي مهربان من،​

من دوست دارمت،​

چون سبزه هاي دشت​

چون برگ سبز رنگ درختان نارون .​

***​

معيار تازه زيبايي،​

با قامت بلند تو سنجيده مي شود .​

زيبايي عجيب تو معيار تازه اي ست،​

با غربت غريب فراوانش .​

***​

مانند شعر من،​

- اين شعر بي قرين !​

- اين شعر تفاخر از سرشوخي ست ! -​

نازنيـــــــن !
*****​

 

پاسخ : چند بند از منظومه : در رهگذار باد- مصدق

از منظومه: در رهگذر باد آيا چه كس تو را از مهربان شدن
با من مايوس مي كند؟!

(( 29 ))​

اي قامت بلند​

اي از درخت افرا​

گردنفرازتر​

از سرو سر بلند بسي پاكبازتر​

اي آفتاب تابان ​

از نور آفتاب بسي دلنوازتر​

اي پاك تر ​

از برفهاي قله الوند،​

تو مهربانتر از،​

لطف نسيم ساكت شيرازي​

درسينه خيز دشت دماوند​

​

و دست تو،​

دست ظريف تو، گلهاي باغ را​

زيور گرفته ست​

و شعرهاي من،​

- اين بركه زلال -​

تصوير پر شكوه تو را،​

در بر گرفته است .​

من كاشف اصالت زيبايي توام .​

مفتون روح پاك و فريبايي توام .​

***​

تو،​

با نوشخند مهر،​

با واژه محبت،​

فرسوده جان محتضرم را ز بند درد​

آزاد مي كني .​

و با نوازشت،​

اين خشكزار خاطره ام را،​

آباد مي كني .​

​

با سدي از سكوت،​

در من رساترين تلاطم ساكن را.​

بنياد مي كني .​

​

با اين سكوت سخت هراس انگيز،​

بيداد مي كني .​

*****​