از مجموعه حكايات ميرداماد مير داماد ، شنيدستم من، كه چو بگزيد بن خاك وطن بر سرش آمد واز وي پرسيد ملك قبر كه : (( من رب، من ؟ )) *** مير بگشاد دو چشم بينا آمد از روي فضيلت به سخن: اسطقسي ست - بدو داد جوب - اسطقسات دگر زو متقن . *** حيرت افزودش از اين حرف ملك برد اين واقعه پيش ذوالمن كه : زبان دگر اين بنده ي تو مي دهد پاسخ ما در مدفن *** آفريننده بخنديد و بگفت : (( تو به اين بنده ي من حرف نزن . او در آن عالم هم، زنده كه بود، حرفها زد كه نفهميدم من ! )) (( لاهيجان ، 16 ارديبهشت 1359)) ***
خونسرد-نیما یوشیج از مجموعه قصه رنگ پريده خون سرد ... من از اين دونان شهرستان نيم خاطر پر درد كوهستانيم، كز بدي بخت، در شهر شما روزگاري رفت و هستم مبتلا! هر سري با عالم خاصي خوش است هر كه را كه يك چيزي خوب و دلكش است ، من خوشم با زندگي كوهيان چون كه عادت دارم از طفلي بدان . ***** به به از آنجا كه ماواي من است، وز سراسر مردم شهر ايمن است! اندر او نه شوكتي ، نه زينتي نه تقليد، نه فريب و حيلتي . به به از آن آتش شبهاي تار در كنار گوسفند و كوهسار! ***** به به از آن شورش و آن همهمه كه بيفتد گاهگاهي در رمه : بانگ چوپانان، صداي هاي هاي، بانگ زنگ گوسفندان ، بانگ ناي ! زندگي در شهر، فرسايد مرا صحبت شهري بيازارد مرا ... زين تمدن، خلق در هم اوفتاد آفرين بروحشت اعصار باد ... (( حوت 1299 )) ***
هست شب-نیما یوشیج از مجموعه ماخ اولا هست شب ... هست شب، يك شب دم كرده و خاك رنگ رخ باخته است . باد - نو باوه ي ابر - از بر كوه سوي من تاخته است . *** هست شب، همچو ورم كرده تني گرم در استاده هوا هم ازين روست نمي بيند اگر گمشده يي راهش را . با تنش گرم،بيابان دراز مرده را ماند در گورش تنگ - به دل سوخته من ماند . به تنم خسته، كه مي سوزد از هيبت تب ، هست شب . آري شب . (( 28 ارديبهشت 1334)) ***
