احساس،پرواز خاکستر،تنهایی-هوشنگ ابتهاج

احساس​

بسترم​

صدف خالي يك تنهايي است​

و تو چون مرواريد

گردن آويز كسان ديگري




پرواز خاكستر​

​

به جز باد سحرگاهي كه شد دمساز خاكستر-كه هر دم مي گشايد پرده اي از راز خاكستر
به پاي شعله رقصيدند وخوش دامن كشان رفتند-كسي زان جمع جمع دست افشان نشددمساز خاكستر
تو پنداري هزاران ني در آتش كرده انداين جا-چه خوش پر سوز مينالد زهي آواز خاكستر
سمندرها در آتش ديدي و چون باد بگذشتي-كنون در تسخير عشق بين پرواز خاكستر
هنوز اين كنده را روياي رنگين بهاران است-خيال گل نرفت از طبع آتشباز خاكستر
من و پروانه را ديگر به شرح وقصه حاجت نيست-حديث هستي ما بشنو از ايجاز خاكستر
چه بس افسانه هاي آتشينم هست و خاموشم-كه بانگي بر نيايد از دهان باز خاكستر








تنهايي
سپهر تيره دامان زرافشاند-سپيده سر زد و مرغ سحر خواند
چه شبها رفت و آغوشم تهي ماند-شبي گفتي به آغوش تو آيم

​

​

​

​

​

​

​