باور نمی کنم. باور نمی کنم که سال های سال, همچنان زنده ماندنم به طول انجامد. یک کاری خواهد شد.زیستن مشکل شده است. و لحظات,چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند و دیر میگذرند که احساس می کنم,خفه می شوم. هیچ نمی دانم چرا؟ اما می دانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است. و اوست که مرا چنان بی طاقت کرده است. احساس می کنم که دیگر نمی توانم در خود بگنجم,و در خود بیارامم. از "بودن" خویش بزرگتر شده ام و این جامه بر من تنگی می کند. این کفش تنگ و بی تابی فرار!عشق آن سفر بزرگ!... اوه,چه می کشم! چه خیال انگیز و جان بخش است "اینجا نبودن"! دکتر علی شریعتی
