می خزند ارام روی دفترم دست های فارغ از افسون شعر یاد می ارم که در دستان من روزگاری شعله می زد خون شعر خاک میخواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند بعد من ناگه به یکسو می روند پرده های تیره ی دنیای من چشمهای ناشناسی می خزد روی کاغذها ودفترهای من در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای در بر ایینه می ماند به جای تا مویی.نقش دستی.شانه ای. می رهم از خویش و می مانم ز خویش هر چه بر جامانده ویران می شود روح من چون بادبان قایقی می شتابند از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماه ها چشم تو درانتظار نامه ای خیره می ماند به چشم راه ها
