دوست اش مي دارم چرا كه مي شناسم اش به دوستي و يگانه گي . شهر همه بيگانه نگي و عداوت است . . هنگامي كه دستان مهربان اش را به دست مي گيرم تنها يي غم انگيزش را در مي يابم . اندوهش غروبي دل گير است در غربت و تنهايي. هم چنان كه شادي اش طلوع همه افتاب هاست و صبحانه و نان گرم و پنجره اي كه صبح گاهان به هواي پاك گشوده مي شود و طراوت شمعدا ني ها در پاشويه حوض . چشمه يي پروانه يي و گلي كوچك از شادي سرشارش مي كند و ياسي معصومانه از اندوهي گران بارش : اين كه بامداد او ديري ست تا شعري نسروده است . چندان كه بگويم ((امشب شعري خواهم نوشت )) با لباني متبسم به خوابي ارام فرو مي رود چنان چون سنگي كه به درياچه يي و بودا كه به نيروانا و در اين هنگام دختركي خردسال را ماند كه عروسك محبوب اش را تنگ در اغوش گرفته باشد . اگر بگويم كه سعادت حادثه يي ست بر اساس اشتباهي اندوه سراپاي اش را در بر مي گيرد چنان چون درياچه يي كه سنگي را و نيروانا كه بودا را چرا كه سعادت را جز در قلمرو عشق باز نشناخته است عشقي كه به جزتفاهمي اشكار نيست . نخست دير زماني در او نگريستم چندان كه چون نظر از وي باز گرفتم در پيرامون من همه چيزي به هيات او در امده بود . ان گاه دانستم كه مرا ديگر از او گريز نيست . احمد شاملو دفتر يكم از مجموعه اثار صفحه 510
