اهل دانشگاهم روزگارم خوش نیست ژتونی دارم خرده پولی سر سوزن هوشی. دوستانی دارم بهتر از شمر و یزید هم چو من مشروط و اتاقی که در این نزدیکی است پشت آن کوه بلند. اهل دانشگاهم پیشه ام گپ زدن است گاه گاهی هم می نویسم تکلیف می سپارم به شما تا به یک نمره ناقابل بیست كه در آن زندانیست دلتان زنده شود چه خیالی، چه خیالی خوب می دانم گپ زدن بیهودست دانشم کم عمق است خر زدن بیهودست. اهل دانشگاهم قبله ام آموزش جانمازم جزوه مُهرم میز عشق از پنجره ها می گیرم همه ذرات وجودم متبلور شده است. درسهایم را وقتی می خوانم که خروس می کشد خمیازه مرغ و ماهی خوابند. اوستاد از من پرسید چند نمره می خواهی از من؟ من از او پرسیدم دل خوش سیری چند؟
