در اندیشه دریاها می توان تنها شد می توان زار گریست می توان دوست نداشت و دل عاشق آدمها را٬ زیر پاها له کرد ! می توان چشمی را٬ به هیاهوی جهان خیره گذاشت می توان صدها بار٬ علت غصه‌ی دل را فهمید ! می توان ... می توان بد شد و بد دید و بد اندیشه نمود ! آخرش هم تنها ٬ میتوان تنها رفت ... یادگاری !؟ همه جا تلخی و سردی و غرور فاتحه ؟! خوب شد رفت ! عجب آدم بد خلقی بود !! ولی ای کودک زیبای دلم ٬ آن ور سکه تماشا دارد: شهری از مردم آبی سرشار ٬ آسمانش و زمین مثل آن شهر ولی من و تو با همه آدمهاش ٬ غرق احساس غروریم به عشق ! دل هر آدم عاشق که شکست٬ قلب ما می شکند ! همه جا لبخند است و زمین ٬ مفتخر است به تن سبزی که ضرب گام من و تو ٬ بر دلش می پیچد ! من و تو خوشبختیم ٬ ما خدا را داریم ٬ ما غم چلچله را ٬ وقت بوسیدن دستان بهار مثل یک شعر قشنگ ٬ از دلش میخوانیم ! می توان خوب شد و خوب دید و خوب اندیشه نمود می توان عاشق شد می توان با باران به سراغ دل عاشق هر یاری رفت می توان باز گریست ٬ اما از شوق سبز شدن دور ترین بوته‌ی خاک
