خُب ، که چي ؟ روزي که سخن آغاز شد ، من هنوز زاده نشده بودم . و روزي که زاده شدم ، سخن گفتن نميدانستم . هنگامي که سخن گفتن آموختم، به من گفتند :- هيس ...... ، خاموش ! زبانم براي سخن گفتن ميگردد، لبانم بسته است . دستم براي نوشتن ميرود ، قلم شکسته است . چشمانم براي ديدن بي تاب ، پلکها خوابند. گوشهايم تشنه شنيدن يک صدا ، ولي صدا از جائي بر نمي خيزد . گلو ها بسته اند. من اين زبان و دست و چشم و گوش و لبان را براي چه ميخواهم ؟ من اين واژه دوستي را سالهاست که به زبان نياورده ام. اين آبي صبح را به چشم نديده ام. من اين هو هوي باد و خراميدن نسيم را به گوش نشنيده ام. و ننوشته ام با انگشتانم آنچه را محبت مينامند . گفتن و شنيدن و ديدن و نوشتن جُرم است. حتي اگر واژه « دوستي » باشد. حتي اگر کلمه « محبت» باشد.
