یاد داشت کن...

و این بود تمام حکایت ما
تو نان شب بودی
و من دستی که همیشه
خالی به خانه بر می‌گشت.

 

‏و تو آب هستی و آب تشنگی می‌آورد و آب سیراب می‌کند و آب غرق می‌کند...

 

به آنها بگو رفتن‌های ما هجرت نبود
گریز بود
سفر نکردیم
کوچانده شدیم…

 

تنهایم
تنهایی من
قلبت را تکان نمی‌دهد
مثلِ اینکه لیوانی آب را بریزی در دریا
تکان نمیخورد آب از آب.

 

شب‌ها کمی به او فکر می‌کنم، و این پاداشی برای صبوری آدمی است که تمام روز دلتنگ و ساکت مانده‌است.

 

حال ما را چه کسی میفهمد؟
ما آدم های تنها...
ما آدم های به خود پناه برده را...

 

چون می گذرد،غمی نیست... :)

 

دری به زمستان باز کن تا سپیدیِ برف ها
به ما امیدِ زنده ماندن بدهد؛ ما گرما
نمی خواهیم، ما امید می خواهیم...

 

هنوز از گریستن فارغ نشده بودم
مرا صدا کردند
لباسم را پوشیدم
به کوچه رفتم
کسی در کوچه نبود
به خانه آمدم
کسی در خانه نبود
پس دیگر تنهایی ابدی بود...