یاد داشت کن...

در انزوای خویش
جمعیتی از تو احاطه ی روانِ ناسالمِ من است

 

شاید اگر تو نیز به دریا نمی زدی
هرگز به این جزیره کسی پا نمی گذاشت

 

گریه کن بر حال خویش ای موج از دریا ملول
لحظه ای دیگر تو در آغوش ساحل نیستی

 

تو را از ته دل به یاد می آوردم
دلی فشرده به غم، غمی که آشنای توست.

 

از کجا شروع کنم ؟
دلتنگی را به چه طریق
می توان جمع کرد ؟
من این راه را بلد نیستم

 

هرچه رفتم که فراموش کنم، برگشتم …

 

زل زده بهم و با لبخند نگام میکنه، آروم میگه: میدونی تو یه جور خاصی زیبایی...
میخندم و میگم: همه ی آدمها یه جور خاصی زیبان،
بستگی داره که کی نگاهشون میکنه.

 

میرم قدم میزنم تو تاپیک ها

 

اشتباه از ما بود
اشتباه از ما بود که خواب سرچشمه را در خیال پیاله می دیدیم
دستهامان خالی
دلهامان پر
گفتگوهامان، مثلا یعنی ما
کاش می دانستیم هیچ پروانه ای پریروز پیله گی خویش را بیاد نمی آورد
حالا مهم نیست که تشنه به رویای آب می میریم
از خانه که می آئی
دستمالی سفید، پاکتی سیگار، گزیده شعر فروغ
و تحملی طولانی بیاور
احتمال گریستن ما بسیار است.