درست امروز بود که مسیحیان با دیدن حضرت محمد (ص) و همراهی عزیزترین افراد با ایشان دچار وحشت شده و با اذعان به این که اگر این جمع، نفرینشان کنند، همه آنان نابود خواهند شد. عقب نشینی کردند و به دادن جزیه راضی شدند و پس از امضای صلح نامه به دیار خود بازگشتند. برای این روز مبارک آیهای هم در سوره آل عمران آمده است که میفرماید: «به آنان که پس از علم و یقینی که بر تو نازل گشت باز با تو جدال میکنند بگو: فرزندان و زنان و جانهای خویش را حاضر ساخته و به مباهله نشسته و آن گروه را که دروغ میگوید مورد لعنت خداوند قرار دهیم.» «مباهله» و «غدیر» دو واقعه مهم تاریخ اسلام است که هر دو در ماه ذی الحجه رخ داده اند، اما متأسفانه آنطور که باید به مباهله پرداخته نشده است. جریان مباهله سال ۹-۱۰ هجری و بعد فتح مکه اتفاق افتاده، سال ۹ هجری، معروف به عامُ الْوُفود است، یعنی بعد از فتح مکه، گروههای زیادی از قبیلههای مختلف و کشورهای مختلف به شهر مدینه نزد پیامبر (ص) میآمدند تا ببینند این پیامبری که اسمش عالم گیر شده و مردم را به دین جدید فرا میخواند و دلها رو به سمت خود جذب کرده، کیست، لذا خیلی از این گروهها اسلام آوردند و اعلام کردند که پیرو آن حضرتهستند. پیامبر هم با لطف و محبت، ایشان را میپذیرفتند، در واقع پیامبر خدا (ص) با ارسال نامه به سران کشورها و مناطق مختلف، سعی داشتند دین اسلام را گسترش دهد. یکی از نامههایی که رسول مکرم اسلام به مناطق مختلف و سران کشورها نوشت، نامهای است که در سال دهم هجری برای نصارای نجران که از کشور یمن بودند، ارسال کردند. مسیحیان نجران پس از این که نامه را دیدند به مشورت پرداخته و تصمیم گرفتند؛ هیئتی از بزرگانشان را به مدینه اعزام کنند تا با پیامبر (ص) مذاکره کنند. هیات نصاری نجران۶۰ نفر بودند که برای دیدار پیامبر و مذاکره با ایشان وارد مدینه شدند. از بین آنها، ۳ نفر بودند که رئیس و بزرگ این گروه بودند. و این سه نفر مورد احترام مسیحیان آن زمان بودند. مسیحیان وارد مسجد شدند و به سوی مشرق که قبله خودشان بود نماز گزاردند و ناقوس خودشان را به صدا در آوردند. پیامبر (ص) به مسلمانان فرمود: «آزادشان بگذارید. سپس آنها با لباسهای فاخر نزد پیامبر آمدند. پیامبر آنان را نپذیرفت. روز بعد در جامه رهبانان آمدند. رسول خدا (ص) ایشان را به اسلام دعوت کرد، اما آنها ضمن اعتراف به تطبیق خصوصیات آن حضرت با ویژگیهای مذکور در انجیل، انکار الوهیت عیسی را بهانه اسلام نیاوردن خود کردند. پیامبر در این باره با ایشان مناظره کرد، اما منکران باز هم براهین روشن رسول خدا را نپذیرفتند و پیشنهاد مباهله را مطرح ساختند.» این جا بود که خداوند آیه مباهله را بر رسول خدا (ص) فرو فرستاد تا آنها را دعوت به مباهله کند. روز بعد نبی گرامی در حالی که دست علی را گرفته بود و حسنین (ع) از پیش روی و فاطمه (ع) از پشت سر آنها حرکت میکردند، پیکی را به سوی نصارا فرستاد و آنها را به مباهله فراخواند. فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ آیه 61 سوره آل عمران از مهمترین نکاتی که اهمیت روز مباهله را برایمان آشکار میکند، این است که خانواده به عنوان مهمترین نهاد جای تعلیم و تربیت است و مدیر خانواده میتواند با عمل خود ارزشها را به سایر اعضا آموزش دهد. همانطور که خانواده پیامبر با اشتیاق و اطمینان با او همراه شدند.
مباهله یعنی لعنت فرستادن و نفرینکردن دروغگو. سنت مباهله از دیرباز در میان برخی جوامع بشری و به ویژه اقوام عرب سامی متداول بودهاست. این واقعه در دوران پیامبر اسلام هنگامی رخ داد که پیامبر اسلام و اهل بیت او در یکسو و مسیحیان نجران در دیگر سو آمادهٔ مباهله یا نفرین طرف دیگر شدند ولی مسیحیان ترسیدند و از مباهله کناره گرفتند
وقتی صحبت از مباهله میشه یعنی مرحله استدلال و منطق قبلا طی شده و نتیجه ای گرفته نشده رسول خدا (ص) ایشان را به اسلام دعوت کرد، اما آنها ضمن اعتراف به تطبیق خصوصیات آن حضرت با ویژگیهای مذکور در انجیل، انکار الوهیت عیسی را بهانه اسلام نیاوردن خود کردند. پیامبر در این باره با ایشان مناظره کرد، اما منکران باز هم براهین روشن رسول خدا را نپذیرفتند و پیشنهاد مباهله را مطرح ساختند.» اتفاقا پیشنهاد مباهله هم از اون طرف بوده
وقتی صحبت از مباهله میشه یعنی استدلالها و برهانهای عقلی و منطقی بسیار ضعیف بودن که (طبیعتا) نتیجه ای در بر نداشته
فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ «به آنان که پس از علم و یقینی که بر تو نازل گشت باز با تو جدال میکنند بگو: فرزندان و زنان و جانهای خویش را حاضر ساخته و به مباهله نشسته و آن گروه را که دروغ میگوید مورد لعنت خداوند قرار دهیم.» آیه 61 سوره آل عمران
اگه لعن و نفرین یک طرفه مطرح بود حرفتون درست بود.. ولی اصلا بحث کم اوردن یا لعن و نفرین یک طرفه نبوده. . تازه بماند که به لعن و نفرینم نرسید، که اگه میرسید. .!! اتفاقا اهمیت قضیه به همین نتیجه برمیگرده. .
