امروز، روز «سپندارمذگان» است؛ روز عشق به همسر. البته برای خانوادهها هر روز، روز عشق است. اما در تمدن ایران باستان ماهها و روزها هرکدام نام مشخصی داشتند، در همین راستا در منابع کهن از جمله «کتاب آثارالباقیه» که به دست «ابوریحان بیرونی» نویسنده و دانشمند ایرانی تألیف شده، روز سپندارمذگان در گاهشمار زرتشتی، پنجمین روز اسفند ماه ثبت شدهاست. در کلمه «سپندارمذگان»، «سپندارمذ» نماد عشق و پسوند «گان» بهمعنی «جشن» است. «سپندارمذ» لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق میورزد. زشت و زیبا را به یک چشم مینگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان میدهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان سپندار مذگان را به عنوان نماد عشق بین زوج ها میپنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی میشده که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن میشد، جشنی ترتیب میدادند متناسب با نام آن روز و ماه. به طور نمونه شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت که در ماه مهر، مهرگان لقب میگرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ یا اسفندار مذگان نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین عنوان میگرفتند. در گذشته در روز سپندارمذگان، زنان پرهیزکار و دلسوز که عاشقانه به پرورش فرزندان خود و خانواده میپرداختند، لباس نو و زیبا بر تن میکردند تا در مراسم تقدیر حضور یابند و مورد تشویق همسران قرار بگیرند. همسران شان هم به رسم قدردانی از عشق زندگیشان، هدایای را در نظر میگرفتند و آن را خالصانه تقدیم به همسر خود میکردند. یکی از آداب این جشن که در گذشته انجام میشد، نشاندن زنان بر روی تختشاهی است. مردان به عنوان قدردانی و بیان محبت خود به همسرشان این کار را انجام میدادند و عشق و دلسوزی همسر خود را مورد ستایش قرار میدادند. در مقابل زنان باستان نیز در برابر محبت مردان خود که حامی و تکیهگاه زندگیشان بودند، به آنها هدیه میدادند و بدین شکل عشق خود را اثبات میکردند. همچنین از دیگر رسوم روز سپندارمذگان این بود که بسیاری از دختران مجرد و دم بخت را دعوت به ازدواج میکردند و مزایای این سنت پسندیده را به دید آنها میرساندند. (قابل توجه مجردها) با همه خوبی هایی که روز سپندارمذگان در فرهنگ ایرانی داشته، اکنون کمتر کسی است که بداند در ایران باستان از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده است! متاسفانه در سالهای اخیر بسیاری از هم وطنان مان این روز گرامی را که ریشه در تاریخ و فرهنگ ما دارد، فراموش کردهاند. شاید ناآگاهی قشر بسیاری از مردم و به خصوص جوانان، از وجود چنین روزی در تاریخ ایران است که منجر به فراموشی روز عشق ایرانی و حذف نسبی آن از تاریخ فرهنگ و تمدن ایرانی شدهاست و به واسطه همین فراموشی، فرهنگ غلط غرب نیز به اسم ولنتاین با همه آسیب هایش وارد کشور شده است. اما انتخاب این روز یک ایراد دارد. در گاه شمار باستانی ایرانی، تمامی ماههای سال ۳۰ روز داشتند و جشن سپندارمذگان، در ۳۳۵امین روز سال برگزار میشده است. در حالیکه در تقویم خورشیدی که امروزه کاربرد دارد، شش ماه اول سال ۳۱ روزه هستند. بدین ترتیب جشن سپندارمذگان (روز ۳۳۵ام سال) به ۲۹ بهمن منتقل میشود. در فرهنگ باستان ما ایرانی ها کتاب و مطالعه جای به خصوصی دارد پس بیایید در این روز فرهنگی کتاب هدیه دهیم. یک کتاب شعر. شک نکنید از یک خرس بهتر و به درد به خورد تر است. از دیگر کارهای ابراز عشق و احساسات در این روز فرهنگی قدم زدن در خانهها و اماکن قدیمی شهر است. در زندگی پرهیاهوی امروز، ایجاد فرصتی برای قدم زدن کار سادهای نیست. همه ما هرلحظه در حال دویدن هستیم پس یک قدم زدن معجزه میکند.در خانههای قدیمی از پنجرههای رنگارنگ حیاط زیبای برف گرفته را تماشا کنید زندگی همین لحظههاست و مطمئن باشید که این قدمزدنها و خندههای بلند از بهترین روزهای زندگی شما در همه زندگیتان خواهد شد. روز سپندارمذگان، روز عشق بر شما خجسته باد
