بزرگترین نشانۀ خدا آدمیزاد قبل از به دنیا آمدن عاشق همۀ خوبی‌هاست؛ بعد همه را فراموش می‌کند و به دنیا می‌آید. بناست کم‌کم با مواجهه با آیات و نشانه‌های خدا تمام علاقه‌های فراموش شدۀ خود را به‌یاد بیاورد. بزرگترین نشانۀ خدا که می‌تواند ما را به یاد عالی‌ترین دوست داشتنی‌های خوبمان بیاندازد، حضرت علی(ع) است.
حواست به کارگردان هست؟ کارگردان هستی برای هر یک از ما نقشی در نظر گرفته است که اولاً باید آن را درست تشخیص دهیم و ثانیاً آن را درست ایفا کنیم. فرقی ندارد نقش ما چه باشد. اگر دچار هیجانات کاذب باشیم و تسیلم هدایت‌های ظریف کارگردان نشویم، نمی‌فهمیم از ما چه می‌خواهد و نقش خود را پیدا نمی‌کنیم و عمرمان هدر می‌رود.
اختیار داریم ولی تا حدودی اگر می‌توانستیم ببینیم، با همۀ اختیار و آزادی که داریم، چگونه هر لحظه تحت هزاران تدبیر و تقدیر پیچیدۀ پروردگار قرار داریم، که هم ما را حفظ می‌کنند و هم در مسیر خاص متناسب با ما قرارمان می‌دهند، از خدا حساب می‌بردیم و در مقابل مقام ربوبی خضوع می‌کردیم. ما دائماً در اختیار خداییم.
معنای مجاهدت در کار اگر در انجام هر کاری، از تمام ظرفیت‌های خود استفاده کنیم، مجاهدت کرده‌ایم. سخت‌کوشی و مجاهدت معنایش این نیست که بیش از ظرفیت خودمان کار کنیم، بلکه باید تمام ظرفیت خود را به‌کار بگیریم و تلاش کنیم و آن بخش از استعدادهای خودمان را که تاکنون به‌کار نیامده، فعال کنیم. یک جهادگر منّتی بر دیگران ندارد؛ تنها خود را بیش از دیگران شکوفا کرده و از مرگ استعدادهایش جلوگیری کرده است.
ما و خدا، تمام داستان زندگی ما و خدا، این تمام داستان زندگی ماست. اینکه هر لحظه چقدر به خدا نزدیک یا دور می‌شویم و یا چقدر زمینه‌های این دوری و نزدیکی را فراهم می‌کنیم، مهم‌ترین مسئلۀ حیات ماست؛ چه بخواهیم و چه نخواهیم. خدا مرکز هستی ماست و تمام زندگی ما طواف دور خانۀ خداست؛ حالا چه دور بشویم، چه نزدیک بشویم.
فلسفۀ امتحانات الهی امتحانات الهی برای این است که برای انسان معلوم شود چه‌کاره است و فکری برای رشد خود بکند، و الّا خدا که از حال بندگان خبر دارد. خداوند مهربان بسیاری از امتحانات را که خارج از توانایی ماست از ما نمی‌گیرد. وقتی ما به امتحانات خود و نتایج آن توجه نکنیم، دیگر رشد نخواهیم کرد.
چرا از بدی‌های دیگران اذیت می‌شویم؟ آدم‌ها زمانی از بدی‌های دیگران اذیت می‌شوند که قیامت را باور نداشته باشند. اگر قیامت و حساب سخت صحرای محشر را باور کنیم و یا حتی باور کنیم هر عملی در این دنیا هم پاسخ دارد، آن‌وقت به جای اینکه از بدی‌های دیگران ناراحت شویم دلمان برایشان خواهد سوخت و برایشان طلب مغفرت هم خواهیم کرد.
تفاوت محبت خدا با مادر خدا از مادر بامحبت‌تر است. باید از محبت مادر به محبت خدا پی برد. با این تفاوت که روز به روز از وابستگی ما به محبت مادر کمتر می‌شود، ولی روز به روز وابستگی ما به محبت خدا بیشتر می‌شود. ما زمانی کوچولوی مادر بودیم ولی به مرور بزرگ و مستقل می‌شویم اما هر روز به محبت خدا وابسته‌تر می‌شویم.
اگر خدا کسی را دوست داشته باشد وقتی خدا کسی را دوست داشته باشد او را نسبت به امتحان بودنِ حوادث زندگی‌اش به خوبی آگاه می‌کند و اگر کسی را بیشتر دوست داشته باشد، پاسخ مناسب در امتحاناتش را نیز به او الهام می‌کند. خدا همۀ ما را دوست دارد ولی ما با حواس‌پرتی، پیام‌های او را دریافت نمی‌کتیم و یا خود را به غفلت می‌زنیم.
احترام خدا به استقلال و ارادۀ ما خدا با روش‌های مخصوص خودش دائماً به دنبال ایجاد زمینه برای تغییر و تکامل ماست ولی همیشه استقلال ما را حفظ می‌کند و به ارادۀ ما احترام می‌گذارد.
