چگونه برايت ازپرواز بگويم وقتي آسمان مشتاق پر گشودنم نيست ؟ چگونه برايت شعر بسرايم وقتي كه كلمات ذهنم را به يغمابرده اند ؟ وچگونه برايت از عشـــــــــق بگويم وقتي كه عاشـــــــــــقي را جز در قصه هانمي توان يافت ؟
بنویس مهلت بودن یه نفس بود سهم من از همه دنیا یه قفس بود شب عاشقونه ی من چه حروم شد مهلت بودن باتو که تموم شد
عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی دوستت خواهم داشت بی آنکه بدانی درد دل خواهم گفت بی هیچ کلامی در تو ذوب خواهم شد بی هیچ حرارتی این گونه شاید احساسم نمیرد
دلی سرشار از غم دارم امشب دلم تنهاست ماتم دارم امشب غم آمد غصه آمد ماتم آمد تو را در این میان کم دارم امشب
فـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــریــــــــــــاد فــــــــــــــــــــریـــــــــــــادی بـــــــرای تــــــــــــــــو فریادی که از اعـــــماق قلـــــب خستـــه ام پا می گیرد و هــــــــــــــنــــــــــوز کــــــــــــــــه هـــــنـــــــــوز اســـت و بــــا ایـــــــــــــن کــــــــه مـــــــدت ها از رفتنــــــت گذشته هنــــــــوز بر حنــــــــــــــجره خســــــته ام جاری نگـــــــــــشته
تو غربت نگاه من ترانه هام آتيش گرفت براي تو اي عشق من عمردوباره اي گرفت قسم به برفاي سفيد بگو گناه من چي بود؟ كه رفتي و شدي برام يه قصه ي بود و نبود مخمل برفاي سفيد رو گونه هات نشسته بود وقتي كه ميگفتي دلت يه لحظه عاشقم نبود روزاي سرد و بي نفس چه زود برام تكراري شد از اونروزي كه رفتي تو هيشكي برام توهم نشد ميخوام صدات كنم ولي اينو ميدونم كه ديره اسمت نشسته بي ريا رو لباي يكي ديگه قدم قدم تو جاده ها به عشق تو راهي شدم اما چه سود وقتي برات حتي تمنا نشدم
به دیدارم بیا هر شب در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند دلم تنگ است بیا ای روشن ای روشن تر از لبخند شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها
من ان لحظه با پونه ها گریه کردم . به یاد تو ای آشنا گریه کردم . نشستم دل را برایت سرودم. ز بخت بدم بارها گریه کردم . تو هر چه دلت خواستی گفتی . ولی من فقط بی صدا گریه کردم . گذشتی و حتی به رسم تعارف نپرسیدی از من چرا گریه کردی.
تا تو رفتی همه گفتند که از دل برود هر که از دیده برفتـــــــ.. ودر آن لحظــــه ی ناباوری و غصـــه ی من خندیدند. . . و تو ایـــــــ کاش میدانستی که در این تنگ بلور شفافـــــــ ماهی ســــــرخ تو زندست هنوز... ودر این کلبه ی سرد. . . یادگار تو به جاستـــــــ.. و تو ای کاش می آمدی و می دیدی "که از دل نرود هر که از دیده برفتــــــــ". . .
تمام غم و غصه هایم را یکجا به باد می سپارم. به باد می سپارم و نفسی عمیق از ته مانده ی جانم می کشم. آرزوهایم را به خورشید می سپارم؛ و از او می خواهم تا هر روز با نگاه سوزانش ، آن ها را به من یادآوری کند و گرمای ِشان را در سراسر وجودم بپراکند ! آنگاه می نشینم ... می نشینم به انتظار خورشید و آرزوهایم ... نه غمی دارم و نه غصه ای ! چه زندگی زیبایـــــی !
