-_-_♥_-_- خورشیدی تابیدی، ای شهید -_-_♥ _-_-

یه موتور گازی داشت که هر روز صبح و عصر سوارش میشد و باهاش میومد مدرسه و برمیگشت.
یه روز عصر که پشت همین موتور نشسته بود و میرفت، رسید به چراغ قرمز، ترمز زد و ایستاد.
یه نگاه به دور و برش کرد و موتور رو زد رو جک و رفت بالای موتور و فریاد زد:
الله اکبر و الله اکــــبر ...
نه وقت اذان ظهر بود نه اذان مغرب
اشهد ان لا اله الا الله ...
هرکی آقا مجید و نمیشناخت غش غش میخندید و متلک مینداخت و هرکی ام میشناخت مات و مبهوت نگاهش میکرد که این مجید چش شُدِه ؟! قاطی کرده چرا ؟!
خلاصه چراغ سبز شد و ماشین ها راه افتادن و رفتن و آشناها اومدن سراغ مجید که آقااا مجید ؟ چطور شد یهو ؟ حالتون خوب بود که!
مجید یه نگاهی به رفقاش انداخت و گفت:
"مگه متوجه نشدید؟؟ پشت چراغ قرمز یه ماشین عروس بود که عروس توش بی حجاب نشسته بود و آدمای دورش نگاهش میکردن.
من دیدم تو روز روشن جلو چشم امام زمان داره گناه میشه.
به خودم گفتم چکار کنم که اینا حواسشون از اون خانوم پرت شه. دیدم این بهترین کاره!همین! "

"برگی از خاطرات شهید مجید زین الدین”


فرمانده اطلاعات و عمليات تيپ 2 لشكر 17علي‌بن ابيطالب(ع) (سپاه پاسداران انقلاب اسلامی-19سالگی) درسال 1343ه ش در تهران متولد شد و در خانواده ای مبارز و منتظر كه در روزگار دراز ستم شاهی زندگی را در حال تعب و شدائد گذرانده و چشم براه انقلابی بودند كه به این دوران خمودی و سیاهی پایان بخشد تربیت گردید.

مهدی زین‌الدین (فرمانده تیپ علی‌ابن‌ابیطالب) و برادرش مجید زین الدین (فرمانده اطلاعات و عمليات تيپ 2 لشكر 17علي‌بن ابيطالب(ع)
در ۲۷ آبان سال ۱۳۶۳ حین شناسایی منطقه عملیاتی باختران به سمت سردشت در حرکت بودند،
که در منطقه دارساوین بر اثر کمین ضد انقلاب به شهادت رسیدند.
روحشان شاد و یادشان گرامی باد

 

هوالمحبوب

شهید منصور ستاری
ولادت ۱۳۲۷/۰۵/۳۰
شهادت ۱۳۷۳/۱۰/۱۵​

 

​

۲۲ اردیبهشت ماه سالروز آسمانی شدن سردار شهید محمد ناظری​

 

​

 

شهید مدافع وطن وحید سالاری
رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر سیب و سوران
چهارم بهمن ۱۴۰۰ در عملیات مبارزه با سوداگران مرگ
پس از رشادت فراوان در راه تامین امنیت شهروندان و به هلاکت رساندن یک قاچاقچی موادمخدر
بر اثر اصابت گلوله مجروح شد
و صبح روز سه شنبه مورخ پنجم بهمن ۱۴۰۰ بر اثر شدت جراحات وارده به درجه رفیع شهادت نائل آمد

روحشان شاد و یادشان گرامی باد

 

روحشان شاد و یادشان گرامی باد​

 

روحشان شاد و یادشان گرامی باد​

 

«شهید ژروم ایمانوئل کورسِل»، شهید فرانسوی عملیات مرصاد و تنها شهید اروپایی دفاع مقدس
همه زمان ها را اگر عاشورا
و همه زمین ها را اگر کربلا بدانی، فقط عشق حسینی شدن می تواند یک جوان مسیحی را تا میانه کارزار با لشکر یزیدی های زمان بکشاند
و جنگ نابرابر ایران اسلامی با تمام دنیای کفر، چنین معرکه ای را پیش پای کورسل فرانسوی قرار داد.



روزگار، تقدیر عجیبی برای ژروم ایمانوئل کورسل رقم زده بود.
او که از پدری مسلمان و مادری مسیحی به دنیا آمده بود، تا نوجوانی، فرصتی برای شناخت دین اسلام پیدا نکرد.
اتفاقاتی دست ژروم را گرفت و او را قدم به قدم به منبع نور نزدیک کرد،
بعد از جدایی والدین ژروم، از آنجا که او با مادر فرانسوی‌اش زندگی می کرد، به تبعیت از او، مسیحی کاتولیک شد.
در مقطع نوجوانی اما با سفرهایی که ژروم برای دیدار با پدرش به تونس داشت، ورق زندگی او برگشت. در این سفرها، او با دین اسلام آشنا شد و بعد از انجام تحقیقات، در 16،17سالگی مسلمان شد و نام «کمال» را برای خودش انتخاب کرد.
و این شروع تغییرات رفتاری ژروم بود. مثلا دیگر به کلیسا نمی‌رفت. این تغییرات تا آنجا باعث نگرانی مادرش شد که او را پیش روانپزشک برد.
پزشک اما بعد از معاینه و صحبت با پسر نوجوان، آب پاکی را روی دست مادرش ریخت و گفت: پسرت بیمار نیست بلکه مسلمان شده.

با تشرف به اسلام و انتخاب مذهب تسنن در شاخه شافعی، زندگی تازه ای را شروع کرده بود، بعد از آشنایی با کانون دانشجویان مسلمان و نشست ‌و برخاست با دانشجویان ایرانی، با دنیای جدیدی مواجه شد.
حالا برای ورود به این دنیای ناشناخته، به یک کلید نیاز داشت و حضور در مراسم دعای کمیل، این کلید را در اختیارش قرار داد.
از آن روز، کتاب‌های شهید «مطهری» و شهید «صدر» از دستش نمی افتاد.
گذشت تا اینکه یک روز دانشجویان کانون دیدند کمال موقع نماز خواندن، دست‌هایش را روی هم نگذاشته. هفته بعد دیدند روی مُهر سجده می‌کند و... وقتی در همان جمع خودمانی، شیعه‌ شدنش را جشن گرفتند، یکی پرسید: چه کسی تو را شیعه کرد؟ کمال در جواب گفت: دعای کمیل امام علی (ع).»



بعد از اینکه گروهک مجاهدین خلق(منافقین) فعالیت مسلحانه را شروع کرد و تعداد زیادی از مردم ایران را به شهادت رساند، تحرکات دانشجویان هم وارد فاز جدیدی شد و ماجرا بعد از فرار رجوی و بنی‌صدر به فرانسه، شکل جدی‌تری به خود گرفت.
از یک طرف، منافقین در ایستگاه‌های مترو علیه جمهوری اسلامی ایران تبلیغ می‌کردند و از مردم فرانسه علیه انقلاب امضا جمع می‌کردند.
از طرف دیگر، دانشجویان ایرانی با فعالیت‌هایشان تلاش می کردند چهره واقعی آنها را به جامعه فرانسه نشان دهند.
جالب است یکی از کسانی که در پاریس در مقابل منافقین قد علم کرد، کمال بود.
هرکجا منافقین، مردم فرانسه را دور خودشان جمع می‌کردند، کمال به آنجا می رفت و با آن‌ها بحث‌های عقیدتی و سیاسی می‌کرد.
طوری شده‌بود که هرجا کمال وارد می‌شد، منافقین مجبور می‌شدند آنجا را ترک کنند چون محکم می‌ایستاد، سؤال می‌کرد و ماهیت آن‌ گروهک تروریستی را برای مردم فرانسه افشا می‌کرد.

کمال از آن طلبه های باهوش و نکته سنج بود که جان کلام اساتیدش را با جان و دل، فهم می‌کرد. با همین دل و روح آماده، یک جلسه وصف شهادت و شرح مقام مجاهدان راه خدا در کلاس درس اخلاق آیت‌الله جوادی آملی کافی بود که شهادت، به دعای قنوت های کمال تبدیل شود.
صدای جنگ که بلند شد و طلاب در لبیک به پیام امام، دسته دسته راهی جبهه ها شدند، طلبه فرانسوی مدرسه حجتیه احساس کرد هیچ وقت تا این حد به اجابت دعایش نزدیک نبوده.
چند بار مخفیانه به مناطق جنگی رفت اما به محض اطلاع مسؤولان مدرسه، به قم برگردانده شد. اما این بار هم جوینده، یابنده بود.
آشنایی با لشکر «بدر» - لشکر ویژه مجاهدان عراقی طرفدار ایران، همان راه نجاتی بود که خدا پیش پای کمال گذاشت.
مجاهد فرانسوی بالاخره به آرزویش رسید و در قالب لشکر بدر، در عملیات‌های کربلای 2، کربلای 5 و والفجر 10 شرکت کرد.
البته به توصیه مسؤولان مدرسه، هیچ‌وقت اجازه حضور در خط مقدم به کمال داده نشد.

تابستان 1363، دو رزمنده داوطلب فرانسوی دیگر هم، کمال را در جبهه همراهی کردند.
حوالی سردشت در تدارک عملیات بودیم که از طریق یکی از اعضای انجمن دانشجویان مسلمان در پاریس، 3 رزمنده فرانسوی به ما معرفی شدند که داوطلبانه می‌خواستند علیه عراق بجنگند؛
«علی»، دانشجوی سال اول رشته پزشکی و «صالح» و «کمال کورسل»، طلبه های مدرسه علمیه.

پذیرش قطنامه 598 و پایان جنگ، برای رزمنده جوان فرانسوی هم مثل همرزمان ایرانی‌اش، مساوی بود با بسته شدن درِ باغ شهادت.
یکی از کارکنان مدرسه حجتیه تعریف می‌کرد:
بعد از انتشار پیام امام به مناسبت پذیرش قطعنامه، کمال تا مدتی ناراحت و گرفته بود.
یک روز که از علت ناراحتی‌اش پرسیدم،
گفت: من، باخت خیلی بزرگی در زندگی‌ام متحمل شدم.
گفتم: چه باختی؟!
گفت: امام خمینی(ره) فرمود: ما مثل امام حسین(ع) در این جنگ وارد شدیم و مثل ایشان هم از این جنگ بیرون می‌آییم. الان امام حسین(ع) زمان، امام خمینی ست. مثل امام حسین(ع) بیرون آمدیم هم، یعنی همان که فرمود: جام زهر را نوشیدم. اما ما باخته‌ایم که مثل اصحاب امام حسین(ع) نبودیم...»



یکی از طلاب مدرسه حجتیه می‌گفت: در منزل یکی از دوستان دعوت بودیم. در آن میان، یکی از بچه‌ها از کمال پرسید: جبهه نمی‌روی؟
کمال با تعجب گفت: الان که دیگر خبری نیست!
دوستمان گفت: کجای کاری؟ عراق، قطعنامه را نقض کرده و منافقین به نمایندگی از نیروهای بعثی به نزدیکی اسلام‌آباد رسیده‌اند.
کمال تا این را شنید، از جا پرید و به مدرسه برگشت. چند اتوبوس برای اعزام نیروها کنار پل حجتیه مستقر شده‌ بود.
کمال سراغ یکی از راننده‌ها رفت و با اصرار درخواست کرد منتظر بمانند تا او برگردد.
بعد به سمت مدرسه دوید و چند دقیقه بعد با ساک دستی‌اش برگشت

همرزمان کمال در لشکر بدر و گردان «صدر» می‌گفتند:
با اتوبوس‌ تا کرمانشاه رفتیم. فردا صبح بالگردی آمد تا تعدادی از نیروهای داوطلب را به منطقه پشت منافقین در نزدیکی تنگه «چهارزبر(مرصاد)» منتقل کند.
کمال هم داوطلب شد اما با رفتنش مخالفت شد.
در آخرین لحظه، کمال و چند نفر دیگر خودشان را به بالگرد رساندند. اینجا بود که شهید صیاد شیرازی که با آن بالگرد آمده‌ بود، ضمانت آنها را کرد و گفت: بگذارید بیایند...
بعد از دقایقی در منطقه موردنظر فرود آمدیم. طبق برنامه اعلام شده، باید منتظر دو گردان دیگر می‌ماندیم و بعد از ملحق شدن آنها، به منافقین حمله می‌کردیم اما این انتظار خیلی طولانی شد.
3 روز معطلی و بلاتکلیفی در آن منطقه، بدون آب و غذا، آن هم در گرمای شدید مرداد، باعث شد بعضی‌ از نیروها لب به گلایه و شکایت باز کنند.
کمال تا این وضعیت را دید، برآشفت و با صدای بلند خطاب به آنها گفت: این چه رفتاری است؟ خجالت نمی‌کشید؟ این تشنگی و گرسنگی، برای ما فرصتی است که با امام حسین(ع) همدردی ‌کنیم.
شما مگر امام حسین(ع) را نمی‌شناسید؟ امام و بچه‌هایش در همین شرایط، زخمی و شهید و اسیر شدند. من امروز و اینجا، امام حسین(ع) را بهتر شناختم... با جملات عمیق و کوبنده کمال، سکوت در میان جمع برقرار شد. حرف‌هایش که تمام شد،
با ناراحتی بلند شد و از جمع فاصله گرفت.
هنوز چند متری دور نشده ‌بود که چند گلوله سرگردان از راه رسید و او را در 24سالگی به آرزویش رساند.»



روحشان شاد و یادشان گرامی باد