مردي فقیهی را گفت گناه بسيار كرده ام اگر توبه كنم خداوند ميپذيرد ؟ گفت نه و ليكن اگر خداوند توبه دهد توبه كني گر او توبه بخشد بماند درست ... كه پيمان ما بي ثبات است و سست توبه بازگشت از گناهان و دوري از گناه است و بر سه گونه است : توبه - انابه - اوبه كسي كه از ترس مجاذات توبه كند آنرا توبه گويند كسي كه به طمع پاداش نيك توبه كند آن را انابه گويند و كسي كه محض رعايت امر حق توبه كند بدون ترس از مجازات و طمع پاداش نيك آن را اوبه نامند توبه صفت همه مومنين است و انابت صفت اوليا و مقربان و اوبه صفت انبيا و رسولان است توبه بازگشت به خدا ست با گشودن گره اصرار بر گناه از دل و سپس پرداختن به همه حقوق پروردگار .و با توبه دل گمشده در سياهي گناه به نور انابت منور كنند و دوباره به درگاه عبوديت باز گردند و او را در بوته امتحان بگذارند و آئينه جانش از زنگ طبيعت بزدايند تا از خود پرستي باز ماند و از خواب غفلت بيدار شود و راه نيستي گيرد و جمله هستي بگذارد و خود را فراموش كند تا آنكه حضرت حق بيند توبه نصوح محكم كردن اراده است بر بازنگشتن به كاري معصيت آور. توبه نصوح پشيماني به دل است و استغفار به زبان و باز ايستادن به بدن و به دل گرفتن اينكه بازگشت به گناه نكند و توبه نصوح آنستكه به دل توبه كننده اثري از معصيت پنهان و آشكار نماند و هر كه توبه نصوح كند شب و روزش از هر گونه كه بود ترسي به دل خود راه ندهد
