۱۰ تکنیک دوربین که عکاسان مبتدی باید بدانند – بخش دوم

اصول تکنیک فلاش TTL را یاد بگیرید
در این بخش به چند تکنیک در رابطه با فلاش TTL خواهیم پرداخت که عکس های شما را متحول خواهند کرد.


بسیاری از افراد به دلیل پیچیدگی ظاهری فلاش و یا نور شدید نامطلوبی که تولید می کند، از استفاده نمی کنند. اما از طریق کنترل نوردهی TTL (از طریق لنز) و چک کردن تصاویر بلافاصله بعد از گرفته شدن، استفاده از فلاش دشوار نخواهد بود.

کلید حصول بهترین نتیجه از فلاش دوربین، درک رابطه بین نور محیط و نور فلاش است. زمانی که از فلاش استفاده می کنید، دقیقا مشابه حالتی که از فلاش استفاده نمی کنید، برای بهبود نتیجه باید نوردهی را با توجه با شرایط نوری محیط تنظیم کنید. سپس نیاز است به درک درستی از نوردهی فلاش برسید.

نوردهی فلاش
مشابه استفاده از مد نوردهی اتوماتیک (Automatic exposure mode) در عکس های معمولی، نوردهی فلاش اتوماتیک TTL نیز، نتایج بسیار خوبی می دهد.

اما در مواردی نیاز است تا نوردهی را با توجه نوع سوژه خود تنظیم کنید تا به نتیجه مورد نظر خود برسید. وقتی از فلاش TTL استفاده می کنید، شما بر روی دو قسمت کنترل دارید: نور محیط و نور فلاش.

تکنیک پایه اینست که از کنترل جبران نوردهی (exposure compensation) برای تنظیم نور محیط استفاده کنید، سپس جبران نوردهی فلاش را برای تنظیم نور فلاش به کار گیرید.

متاسفانه تاثیر دقیق این دو ابزار کنترلی در سیستم های مختلف که توسط سازندگان متفاوت ساخته می شوند، یکسان نیست.

در دوربین های Canon EOS دو تنظیم جبران نوردهی کاملا مستقل از هم هستند. در نتیجه هنگامی که جبران نوردهی اصلی را تغییر می دهید، هیچ اثری بر روی فلاش نخواهد داشت.

سیستم Nikon اندکی متفاوت از این حالت است. در این دوربین ها جبران نوردهی اصلی هم بر روی نوردهی محیط تاثیرگذار است و هم فلاش، در حالیکه جبران نوردهی فلاش تنها بر روی فلاش موثر است.

برای مشاهده تاثیر دقیق این تنظیمات باید در شرایط مختلف آن را آزمایش کنید. به این دلیل که در دوربین نیکون وقتی تنظیم جبران نوردهی را بر روی ۱- قرار می دهید، نوردهی فلاش شما نیز یک پله کم خواهد شد.

برای اینکه نوردهی فلاش را به حالت قبلی باز گردانید، باید جبران نوردهی فلاش را بر روی ۱+ تنظیم کنید.

نوردهی فلاش را ضعیف کنید
این تکنیک قدرت فلاش را برای داشتن تصاویر طبیعی تر، کم می کند. جبران نوردهی (exposure compensation) دوربین را بر روی ۰ قرار دهید، سپس جبران نوردهی فلاش را بر روی ۱- قرار دهید تا نور ناشی از فلاش را تضعیف کنید.

این تکنیک باعث می شود، اینکه از فلاش استفاده کرده اید خیلی واضح نباشد.


عکس گرفته شده با استفاده از فلاشی که بر روی دوربین سوار نیست

عکس های خود را دراماتیک تر کنید
برای اینکه تاکید بیشتری بر روی سوژه خود نشان دهید، جبران نوردهی دوربین را برای تاریک کردن پس زمینه عکستان بر روی ۱- تنظیم کنید، سپس جبران نوردهی فلاش را در دوربین نیکون بر روی ۱+ و در دوربین کانن بر روی صفر تنظیم کنید تا سوژه از پس زمینه جدا شود.

ارتباط رادیویی با فلاش (به کمک TTL radio triggers) هم شما را قادر خواهد ساخت تا فلاش را از روی دوربین برداشته و محل قرار گرفتن آن را خودتان تعیین کنید و خلاقانه تر نورپردازی کنید. اگرچه با یک کابل مخصوص فلاش مانند برند Lastolite نیز میتوانید این کار را انجام دهید.

عکس هایتان را مانند یک حرفه ای شارپ تر کنید
در این بخش چگونگی استفاده از روش های واضح یا شارپ سازی (image sharpening) عکس ها، جهت تاثیرگذاری بیشتر را آموزش خواهیم داد.


استفاده هر چه بیشتر و بهتر از نرم افزارهای ویرایش عکس، مهارتی است که یادگیری آن زمان بر است. این مطلب که استفاده هر بیشتر از ابزارهای شارپ کننده باعث بیشتر شارپ شدن عکسهای شما می شود بسیار وسوسه کننده است. اما شما می بایست در استفاده از این ابزار خود را محدود کنید، زیرا که استفاده بیش از حد آن باعث افزایش نویز و حلقه های نوری زشت خواهد شد.

یکی از دلایلی که موجب بیش از حد شارپ شدن می شود، اعمال آن در مرحله نامناسبی از پروسه ویرایش و یا اعمال مجدد آن بر روی تصاویر شارپ شده است.

اگر شما با فرمت JPEG عکاسی می کنید، ممکن است عکس هایتان بصورت خودکار در دوربین شارپ شوند؛ بنابراین باید در هنگام شارپ کردن بیشتر در نرم افزار مراقب باشید.

ویرایش عکس ها
اگر بصورت خام (Raw) عکاسی می کنید، عکس شما در داخل دوربین شارپ نخواهد شد، ولی می توان این کار را در هنگام ویرایش عکس انجام داد. تنها کافیست تصمیم بگیرید که میخواهید در تنظیمات فایل خام این تغییرات را اعمال کنید و یا بعد از آن.

با استفاده از فرمت raw در هنگام عکاسی، شما اطلاعات رنگی و تونالیته بیشتری را در اختیار خواهد داشت که شما را قادر خواهد کرد عکس های زیباتری داشته باشید.

Adobe Camera Raw بهترین ابزار شما برای شروع عملیات شارپ کردن عکس هایتان است. وقتی عکس خام خود را توسط فتوشاپ باز می کنید، بصورت اتوماتیک این ابزار باز خواهد شد.

کنترل های شارپ کردن در قسمت Details قابل مشاهده هستند. اما قبل از کار کردن با آن ها، از قسمت پایین سمت چپ عکس، بزرگنمایی تصویر را بر روی ۱۰۰ درصد تنظیم کنید.

ابزارهای کنترلی Camera Raw مشابه ابزارهای Unsharp Masking هستند. با تنظیم Amount، Level و Radius پهنای ناحیه ای در راستای لبه های عکس که قصد داریم شارپ شوند تعیین می شود.

گزینه Detail مشابه Threshold در ابزار Unsharp Masking است که کنترل حلقه های نوری را انجام می دهد و میزان تاکید بر روی لبه ها را تعیین می کند اما تاثیر آن با افزایش مقدارش، کاهش می یابد. عدد ۱۰۰ در Detail مشابه عدد صفر در Threshold است و برعکس.

در نهایت اسلایدر Mask، تعیین کننده و محدود کننده نواحی ای است که شارپ خواهد شد. کلید Alt را در حین اعمال تنظیمات Masking پایین نگه دارید تا قسمت هایی که شارپ می شوند را مشاهده کنید. قسمت های سیاه بدون تغییر باقی خواهند ماند.

شما همچنین می توانید عکس های JPEG خود را نیز توسط نرم افزار Camera Raw شارپ کنید. برای این کار در نرم افزار Bridge بر روی عکس مورد نظر کلیک راست کرده و Open in Camera Raw (باز کردن در Camera Raw) را انتخاب کنید.

کلید موفقیت در شارپ کردن تصاویر، پیش نمایش قسمت های شارپ شده است. به این وسیله می توانید بین آشکارسازی جزئیات و حذف نویز تعادل برقرار کنید.


به طور کلی، جهت اجتناب از شارپ شدن بیش از حد (over-sharpening)، این باید آخرین تنظیمی باشد که روی عکستان اعمال می کنید. پس اگر قصد دارید عکس های خود را در فتوشاپ ویرایش کنید، هرگونه تنظیمات شارپ کننده در داخل دوربین را خاموش کرده و از شارپ کردن عکس خام پرهیز کنید.


شارپ شدن بیش از حد
بارزترین اثر جانبی شارپ سازی بیش از حد، به وجود آمدن یک هاله در اطراف جزئیات تصویر است (به طور مثال با استفاده از Radius بالا)، برای مشاهده این موضوع، بر نواحی ای از تصویر که دارای خطوط سیاه است یا جزئیات ریز مقابل پس زمینه روشن دارد، زوم کنید.

بهترین تنظیمات برای شارپ کردن
اگر با استفاده از فیلتر Unsharp Maskدر فتوشاپ این عملیات را انجام می دهید، کلید کار غیر قابل تشخیص بودن است. به عنوان نقطه شروع، از مقدار ۵۰ تا ۸۰ درصد برای Amount، مقدار ۱ برای Radius و مقدار ۲ تا ۵ برای Threshold استفاده کنید.

چگونه اشباع رنگ ها را کنترل کنیم
در این بخش نگاهی به عکاسی رنگی و نحوه دست یافتن به رنگ های دقیق در تصاویر خواهیم پرداخت و تنظیم رنگ ها در نرم افزارهای ویرایشی را مرور خواهیم کرد.


دوربین های دیجیتال انعطاف پذیری بسیاری را به عکاسان امروزی داده اند. امروزه دیگر نیازی به حمل دو یا چند بدنه دوربین شامل فیلم های مختلف، یا کیفی از فیلتر های اصلاح رنگ برای مقابله با رنگ های ناخواسته در شرایط نوری مختلف، نیست.

امروزه شما می توانید به عکس هایتان رنگ اضافه کنید، حذف کنید، محو کنید، شفاف کنید، سردتر کنید، گرم تر کنید. تنها در عرض چند ثانیه توسط یک عدد دوربین.

علاوه بر این، عکاسی دیجیتال در واقع یک بُعد دیگر به تصویر شما اضافه می کند. به این معنی که شما می توانید پس از گرفتن عکس، رنگ ها تغییر دهید. با نرمی بیشتر، سرعت بالاتر و کنترل بهتر نسبت به گذشته.

رنگ نور طبیعی
تراز سفیدی اتوماتیک (auto white balance) در دوربین دیجیتال جهت تنظیم اتوماتیک در شرایط رنگی و دمایی نورهای مختلف طراحی شده است. توسط این قابلیت رنگ ها به واقعیت نزدیک تر می شوند. اما این چیزی نیست که همواره مطلوب عکاسان باشد.

به طور مثال، عکاسان طبیعت حساسیت بیشتری بر طبیعی بودن رنگ نور نشان می دهند به این دلیل که هویت عکس طبیعت را تغییر می دهد.

فضاهای رنگی – Color spaces
هر گونه بحث در مورد رنگ و عکاسی دیجیتال منجر به مسائل تکنیکی خواهد شد که برای عکاسان آنالوگ تازگی دارد.

یکی از این مباحث، «فضاهای رنگی» هستند که بیانگر رنگ هایی هستند که یک دوربین (یا یک اسکنر یا مانیتور کامپیوتر) میتواند تولید کند.

سازندگان به دنبال استانداردسازی این فضا های رنگی هستند به گونه ای که وسایل دیجیتال تصویری که شما استفاده میکنید رنگ های سازگاری تولید کنند.

اغلب دوربین های دیجیتال و چاپگرها از فضای رنگی به نام sRGB استفاده می کنند. این فضا، دامنه گسترده ای از رنگ ها را برای کاربرد های مختلف بازتولید می کند و از مهمترین مزایای آن اینست که بین دستگاه های مختلف استاندارد است.

هر یک از دوربین ها، پرینترها و اسکنرها یک «پروفایل رنگی» نیز دارند که تعیین کننده نحوه برخورد آن دستگاه با رنگ هاست.

اگر از نرم افزار های مدیریت رنگ استفاده می کنید، تنها لازم است در مورد پروفایل های رنگی اطلاعات داشته باشید.

دمای رنگ
دمای رنگ با استفاده از واحد درجه کلوین به صورت علمی قابل بیان است. نورپردازی های مختلف می توانند دماهای رنگی متفاوتی بین ۲۰۰۰ درجه کلوین (گرم) تا ۹۵۰۰ درجه کلوین (سرد) داشته باشند.

این تعریف نشات گرفته از این حقیقت است که نور ناشی از اجسام حرارت دیده، طیفی را ایجاد می کند که با افزایش دمای جسم تغییر می کند.

نورپردازی با دمای پایین گرمتر است (رنگ قرمز و زرد بیشتر)، در حالیکه نور با دمای بالا سردتر است (آبی بیشتر).

تراز سفیدی (وایت بالانس – white balance) همان چیزی است که جهت تنظیم رنگ ها در شرایط نوری مختلف طراحی شده است. شما می توانید آن را بر روی اتوماتیک گذاشته و امیدوار باشید که بهترین نتیجه حاصل می شود و یا با توجه به شرایط محیطی تنظیمات دستی لازم را اعمال کنید.

در برخی از دوربین های گران قیمت مقادیر تراز سفیدی بر حسب کلوین بیان شده است، اما در اکثر دوربین ها از اسامی خاصی جهت بیان شرایط نوری مختلف استفاده شده است، مانند Daylight، Tungsten و Shade.

تنظیم اشباع/ته رنگ
در زمان سپیده دم، یا زمان گرگ و میش که خورشید به تازگی غروب کرده است، نور محیط به طور ذاتی سرد و آبی است که در این مواقع می توان عکس های بسیار زیبایی با نور کم محیط خلق کرد.

در صبح زود و یا قبل از غروب آفتاب، خورشید درخشش گرمی را ایجاد می کند که جذاب و مهیج است. اگر قصد دارید که رنگ نور طبیعی را حفظ کنید، اطمینان حاصل کنید که دوربین دیجیتال شما در پی تصحیح رنگ عکس شما نیست.

بسیاری از عکس های مناظر با تنظیمات Daylight به خوبی گرفته میشوند، چراکه دوربین را مجبور می کند از یک تعادل رنگی (colour balance) استاندارد و ثابت استفاده کند.

مثل عملیات شارپ سازی که مطرح کردیم، تنظیمات اشباع رنگ نیز باید به دقت انجام شود. در غیر اینصورت عکس شما پر زرق و برق و بیش از حد دستکاری شده به نظر می رسد.

اشباع انتخابی – Selective saturation
در بسیاری از صحنه ها، اشباع برخی از رنگ ها به ویژه قرمز و سبز از بقیه بسیار بیشتر است. در این شرایط به جای تنظیم اشباع رنگ برای کل تصویر، می توانید در تنظیمات Hue/Saturation (اشباع/ ته رنگ) اشباع یک رنگ خاص را هدف قرار دهید.


افزایش کلی اشباع با استفاده از کنترل Hue/Saturation، در اکثر موارد باعث بیش از حد اشباع شدن تصاویر می شود؛ مانند رنگ سبز در این تصویر.


استفاده از منو کشویی در پنجره Hue/Saturation، این اجازه را به شما می دهد که اشباع رنگ ها را تک تک و جداگانه کم کنید (که در غیر این صورت مقداری از جزئیات را از دست می دهید.) در حالیکه برخی دیگر را بیشتر می کنید.

با استفاده از دیافراگم های مختلف به تصاویر خود عمق بدهید

f/1.8

دیافراگم های مختلف را امتحان کنید و تکنیک های مربوطه را به خوبی فرا بگیرید تا عکس هایتان توجه بینندگان را به خود جلب کند.

به محض اینکه کنترل دیافراگم لنز خود را به دست بگیرید و نقطه فوکوس را به خوبی انتخاب کنید، قادر خواهید بود چشم بیننده را به داخل کادر تصویر بکشید!

زمانیکه هنر انتخاب دیافراگم را فرا گرفتید، می توانید در قسمت هایی که می خواهید توجه مخاطب به آن جلب شود فوکوس کرده و آن قسمت ها را شارپ کنید و از بقیه نواحی تصویر جهت کامل کردن تصویر استفاده کنید.

اندازه دیافراگم، روی عمق میدان (نواحی جلو و پشت سوژه که جزئیات واضح و شارپی دارند) اثر می گذارد. هر چقدر دیافراگم بسته تر باشد (ضرایب اف بزرگ تر مثل f/22)، عمق ناحیه ای از تصویر که واضح است بیشتر خواهد شد. این برای بیشینه کردن عمق میدان در تصاویر منظره و یا ماکرو کاربرد دارد.

هر چقدر دیافراگم باز تر باشد (ضرایب اف کوچکتر مثل f/1.8)، عمق میدان عکس کاهش خواهد یافت. این حالت برای محو کردن پس زمینه در عکس های پرتره بسیار کارآمد است. فوکوس کردن و کنترل دیافراگم بسیار وابسته به یکدیگر هستند.

اگر از یک دیافراگم باز استفاده می کنید که قسمت شارپ تصویر شما بسیار محدود است، بایستی نقطه فوکوس خود را به دقت انتخاب کنید. چرا که در غیر اینصورت کل تصویر شما نرم به نظر خواهد رسید. اهمیت این مسئله در عکس های کلوزآپ (close-up) دو چندان می شود، چراکه در این تصاویر حتی هنگام استفاده از دیافراگم های بسته نیز، عمق میدان در اغلب موارد با میلیمتر اندازه گیری می شود.

شما می توانید از این به نفع خود استفاده کنید. یعنی با فوکوس انتخابی روی سوژه خود، آن را همچون ساندویچ مابین لایه هایی محو قرار دهید و توجه مستقیم بیننده را به سوژه جلب کنید.

برای انجام موثر این کار، باید از یک لنز تله فوتو استفاده کنید که پرسپکتیو را فشرده می کند (پس زمینه به سوژه نزدیک تر دیده می شود – perspective compression) و جزئیات پیش زمینه و پس زمینه را محو می کند.

مهارت های دوربین: نمایی پاک انتخاب کنید
دیافراگم های باز برای محو کردن پس زمینه عالی هستند، اما اگر عناصر پس زمینه به اندازه کافی از سوژه دور نباشند به قدر کافی اثر نخواهد داشت (پس زمینه محو نمی شود).

همیشه این مورد در مورد پس زمینه را در نظر داشته باشید و اگر در حالتی به غیر از دیافراگم باز کار میکنید، از دکمه پیش نمایش عمق میدان (depth-of-field preview) بر روی دوربین خود استفاده کنید.
منبع: پیکسل
​