"شیرین” دختر رستم بن شروین از سِپَهبُدان خانان باوَند در مازندران و همسر فخرالدوله دیلمی(۳۸۷ق. ـ ۳۶۶ق.) که پس از مرگ همسر به پادشاهی رسید .او اولین پادشاه زن ایرانی پس از ورود اسلام بود. او بر مازندران و گیلان ، ری ، همدان و اصفهان حُکم می راند . به او خبر دادند سواری از سوی محمود غزنوی آمده است. سلطان محمود در نامه ی خود نوشته بود : باید سِکّه به نام من کنی و خراج فرستی، والّا جنگ را آماده باشی . اگر خواست سرور شما را نپذیرم، چه خواهد شد ؟ پیک گفت: آن وقت محمود غزنوی سرزمین شما را براستی از آن خود خواهد کرد . شیرین به پیک گفت : که پاسخ مرا همین گونه که می گویم به سَرورتان بگویید. در عهد شوهرم همیشه می ترسیدم که محمود با سپاهش بیاید و کشور ما را نابود کند، ولی امروز ترسم فرو ریخته است. برای این که می بینم شخصی مانند محمود غزنوی که می گویند سلطانی باهوش و جوانمرد است، بر روی زنی شمشیر می کشد ؟ به سَرورتان بگویید اگرمیهنم مورد یورش قرار گیرد، با شمشیر از او پذیرایی خواهم نمود . اگر محمود را شکست دهم، تاریخ خواهد نوشت که محمود غزنوی را زنی جنگاور کشت و اگر کشته شوم، باز تاریخ یک سخن خواهد گفت. محمود غزنوی زنی را کشت ! پاسخ هوشمندانه بانو شیرین، سبب شد که محمود تا پایان زندگی خویش از لشکرکشی به ری خودداری کند . شیرین پادشاه زن ایرانی هشتاد سال زندگی کرد و همواره مردمدار و نیکخو بود.
