خوشبخت بودن، نیازی به اتفاق خاصی نیست موسیقی باران، برای دلخوشی کافیست سلامی به پدر، نگاهی به خواهر کافیست برای خوشبخت بودن، آغوش یک مادر کافیست سواری روی موج خیال، نشستن کنار یادگاری ها رفتن میان خاطره ها کافیست برای خوشبخت بودن، یک احساس کوچک خوشبختی کافیست…
گرسنه اى، يه لقمه نون خوشبختيه وقتى تشنه اى، يه قطره آب خوشبختيه وقتى خوابت مياد، يه چرت كوچيک خوشبختيه خوشبختى يه مشتى از لحظاته، يه مشت از نقطه هاى ريز كه وقتى كنار هم قرار مى گيرن يه خط رو ميسازن به اسم زندگى پس قدر خوشبختى هاتونو بدونيد…
ﻗﺼﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎ، ﺑﺮﮔﯽ ﺍﺯ ﺩﻓﺘﺮ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺭﺍﺯ ﺑﻘﺎﺳﺖ ﺩﻝ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﺷﮑﻨﺪ، ﮔﻞ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﻣﯿﺮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻍ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻧﮓ ﺧﺰﺍﻥ ﻣﯽ گیرد ﻫﻤﻪ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺑﻪ ﺗﻮﺳﺖ ﺟﺎﻥ ﻣﻦ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﯿﺮ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻮﭺ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻠﺒﻪ ﯼ ﺩﻧﺠﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻘﺸﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﺳﻪ ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻋﺠﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻬﯽ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﮔﺎﻩ ﺧﺸﮏ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﻬﯽ ﺷﺮﺷﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﺮﮒ ﺑﻪ ﺷﻔﺎﺑﺨﺸﯽ ﯾﮏ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻥ ﻗﻮﺱ ﻭ ﻗﺰﺡ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭد ﺯﻧﺪﮔﯽ آﻥ ﮔﻞ ﺳﺮﺧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺑﻮﯾﯽ ﯾﮏ ﺳﺮآﻏﺎﺯ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﺍﺭد…
دکتر نيستم اما برايت ۱۰دقيقه پیاده روى در کنار جدول خيابان را تجويز ميکنم تا بفهمى عاقل بودن چيز خوبيست اما ديوانگى قشنگ تر است. برايت لبخند زدن به کودکان وسط خيابان را تجويز ميکنم تا بفهمى هنوز هم ميشود بى منت محبت کرد. به ﺗﻮ پيشنهاد ميکنم گاهى بلند بخندى، هرکجا که هستى، يک نفر هميشه منتظر خنده هاى توست. دکتر نيستم اما به ﺗﻮ پيشنهاد ميکنم که شاد باشى! خورشيد هر روز صبح بخاطر زنده بودن من و تو طلوع ميکند! هرگز منتظر “فرداى خيالى” نباش، سهمت را از “شادى زندگى”، همين امروز بگير. فراموش نکن “مقصد”، هميشه جايى در “انتهاى مسير” نيست؛ “مقصد” لذت بردن از قدمهايیست که برمى داريم! چایت را بنوش و نگران فردا مباش از گندمزار من و تو مشتی کاه میماند برای بادها… “نیما یوشیج”
یکی رفت و یکی موند و یکی از غصه هاش خوند و یکی برد و یکی باخت و یکی با قسمتش ساخت و یکی رنجید، یکی بخشید یکی از آبروش ترسید یکی بد شد، یکی رد شد یکی پابند مقصد شد تو اما باش، خدا اینجاست…
زندگی را تو بساز نه بدان ساز که سازند و پذیری بی حرف زندگی یعنی جنگ، تو بجنگ زندگی یعنی عشق، تو بدان عشق بورز زندگی یعنی رنگ، تو چنان پررنگ باش تابلو زندگیت را تو بکش زندگی یعنی حس، تو پر از احساسی معدن عشق بشو، تو خودت الماسی زندگی آواز است، به چکاوک بنگر روزگارت خوش باد…
آدم ها می آیند گاهی در زندگی ات می مانند، گاهی در خاطره ات آن ها که در زندگی ات می مانند همسفر می شوند آن ها که در خاطرت می مانند کوله پشتیِ تمامِ تجربه آتی برای سفر گاهی تلخ گاهی شیرین گاهی با یادشان لبخند می زنی گاهی یادشان لبخند از صورتت برمیدارد اما تو لبخند بزن، به تلخ ترین خاطره هایت حتی بگذار همسفر زندگی ات بداند هرچه بود؛ هرچه گذشت تو را محکم تر از همیشه و هر روز برای کنار او قدم برداشتن ساخته است آدمها می آیند و این آمدن باید رخ بدهد تا تــو بدانی آمدن را همه بلدند این ماندن است که هنر می خواهد…
زندگی فردا نیست زندگی امروز است زندگی قصه ی عشق است و امید صحنه ی غمها نیست به چه می اندیشی ؟ نگرانی بیجاست عشق اینجا و تو اینجا و خدا هم اینجاست پای در راه گذار راهها منتظرند تا تو به هرجا که بخواهی برسی پس رها باش و رها باش و رها !!! تا نماند قفسی…
در حیرتم از خلقت آب اگر با درخت همنشین شود آن را شکوفا میکند اگر با آتش تماس بگیرد آنرا خاموش میکند اگر با ناپاکی ها برخورد کند آنرا تمیز میکند اگر با آرد هم آغوش شود آنرا آماده طبخ میکند اگر با خورشید متفق شود رنگین کمان ایجاد میشود ولی اگر تنها بماند رفته رفته گندآب میگردد دل ما نیز بسان آب است؛ وقتی با دیگران است زنده و تاثیرپذیر است و در تنهایی مرده و گرفته پس بیاییم با با هم بودن دلهایمان را زنده و سرحال نگهداریم…
