بارش شهابی جوزایی

زمان فعالیت بارش:13 آذر-27 آذر زمان اوج بارش:23 آذر تعداد بارش در ساعت (ZHR):100 متغیر مختصات نقطه نوران باران:7 ساعت ،28 دقیقه،33 درجه سرعت اتمسفر شهاب :35 کیلومتر بر ثانیه بارش شهابی جوزایی از درخشنده ترین بارش های هر سال است.در 22و 23 آذرماه این بارش به اوج می رسد.تعداد شهاب ها 100 عدد در ساعت می رسد و نقطه نور باران آن نزدیک ستاره پور نور کاستور است.نقطه نور باران این بارش در مکان مناسبی قرار دارد که می توان شهاب باران را در تمام طول شب مشاهده کرد.شهاب های جوزایی درخشنده اند.رگبار شهابی جوزا در بین رگبارها حالت استثنایی دارد زیرا منشا آن به جای دنباله دار،یک سیارک است.این خرده سیاره که دارای زمان گردش معادل 4/1 سال است،در سال 1983 کشف شده وفائتون نامیده شد.

 

بارش شهابی جوزایی یکی از بزرگترین بارش‌های شهابی سالانه‌است که کانون بارش آن در صورت فلکی جوزا به نظر می‌رسد. این بارش شهابی، از زمانی که بشر آن را شناخته همیشه جز چند بارش شهابی بزرگ سال بوده و معمولاً بزرگ‌ترین بارش شهابی سال می‌شود و به همین دلیل هواداران زیادی دارد امّا گاهی جای خود را به بارش‌های شهابی دیگری چون برساوشی و ربعی می‌دهد. این بارش معمولاً در حدود روز ۱۶ ماه آذر آغاز می‌یابد و در روز ۲۳ ماه آذر به اوج می‌رسد و در روز ۲۷ ماه آذر پایان می‌یابد. نرخ ساعتی سرسویی اوج این بارش تا سال۲۰۰۰ میلادی معمولاً به ۱۰۰ هم نمی‌رسید امّا پس از آن به طور غیر عادّی افزایش پیدا کرد و نرخ ساعتی سرسویی جوزایی این بارش پس از سال ۱۹۹۹ میلادی هرگز به زیر ۱۲۰ نرسیده‌است و حتّا در سال ۲۰۰۳ میلادی نرخ ساعتی سرسویی این بارش به ۲۵۱٫۹ رسید که در نوع خود بی نظیر بوده است.

این بارش از معدود بارش‌های شهابی است که منشأشان دنباله دار نیست و سیارک است. منشا این بارش سیارک ۱۹۸۳TB یا فایتون ۳۲۰۰ است که به نظر برخی اخترشناسان نوعی جرم به نام دنباله دار خاموش است. چگونگی تولید شهاب ها به دست سیّارک‌ها تاکنون معّما باقی مانده‌است.

شهاب‌های این بارش قطر زیادی دارند و به همین دلیل این بارش شهاب‌های روشن زیادی دارد و آذرگوی‌ها در میان آنان فراوانند. سرعت میانگین شهاب‌های این بارش نسبت به سیّاره زمین در اوقات اوج بارش شهابی جوزایی معمولاً حدود ۳۵ کیلومتر بر ساعت است که برای یک بارش شهابی بزرگ سرعت کمی به شمار می‌آید. سیّارک ۱۹۸۳TB که منشا این بارش است سالی نجومی حدود ۱٫۴ سال دارد و در اوقات حضیضش با خورشید تنها در حدود ۲۱٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر با خورشید فاصله دارد که از نیم فاصله میانگین سیّاره عطارد با خورشید هم کم تر است. کوتاه بودن سال نجومی این سیّارک باعث می‌شود که توده ذرّات این بارش به تندی تقویت شوند و به همین دلیل نرخ ساعتی سرسویی اوج این بارش زیاد تغییر نمی‌کند.