• اشعار دکتر افشین یداللـهی •

هر سال
یک بار
از لحظه‌ی مرگم
بی‌تفاوت گذشته‌ام
بی‌آنکه
بفهمم یک روز
در چنین لحظه‌ای
خواهم مُرد

بعضی مرگ ها غیرمنتظره است
با اینکه #مرگ ، غیرمنتظره نیست
​

 

در عشق هم آتش بزن
وقتی حجابت می شود

حتی دعا هم ، بی دعا
بهتر اجابت می شود!

تفسیر دشنه سخت نیست
تسبیح اما، مشکل است

وقتی که گاهی بال دل
گاهی وبالی بر دل است

از غیر ، تا تو می برد
از تو به غیرت می رسد

از خیر تا شر می برد
از شر به خیرت می رسد

هر بار گم تر بوده ام
در "هیچ" پیدا می شدم

با چشم های بسته ام
مات تماشا می شدم

بعد از خروجم از بهشت
هم مست هستم هم خمار

آدم همینجا خلق شد
در رقص جبر و اختیار

یاغی بمان در عاشقی
پرواز کن، بی پر زدن

از بی نهایت رد شو و
در عشق هم آتش بزن

در عشق هم آتش بزن
وقتی حجابت می شود

حتی دعا هم ، بی دعا
بهتر اجابت می شود

(این شعر رو در قطعه اهل جنون با صدای علیرضا قربانی می توانید بشنوید)

 

نیمه جانی بر کف
کوله باری بر دوش
مقصدی بی‌پایان
قرن ها پشت افق

سحری سرگردان
که در آن آتش کم نور نگاهی تنها
سینه‌ی ساکت صحرای سحرگاهی را
مثل یک آینه رو به برهوت
پی سوسوی نگاهی دیگر
بی‌ثمر می‌کاود

وحشتی بیگانه
در سراپای وجود
لذتی پرآشوب
پای محراب سجود

در دل ویرانی
آخرین دلخوشیم
چشم ویرانگر توست
خسته از جنگیدن
آخرین فرصت صلح
عشق عصیانگر توست

کاش غیر از من و تو
هیچ‌کس با خبر از ما نشود
نوبت بازی ما باشد و دیگر هرگز
نوبت بازی دنیا نشود​

 

ایران
فدای اشک و خنده‌ی تو
دل پر و تپنده‌ی تو
فدای حسرت و امیدت
رهایی رمنده‌ی تو

ایران
اگر دل تو را شکستند
تو را به بند کینه بستند
چه عاشقان بی‌نشانی
که پای درد تو نشستند

کلام شد گلوله باران
به خون کشیده شد خیابان
ولی کلام آخر این شد
که جان من فدای ایران

تو ماندی و زمانه نو شد
خیال عاشقانه نو شد
هزار دل شکست و آخر
هزار و یک بهانه نو شد

ایران
به خاک خسته‌ی تو سوگند
به بغض خفته‌ی دماوند
که شوق زنده ماندن من
به شادی تو خورده پیوند
•

تیتراژ ابتدای سریال معمای شاه
به نام «جان من فدای ایران»

خواننده: سالار عقیلی
آهنگساز: بابک زرین
شاعر: افشین یداللهی​

 

سال ها
دروغ‌های عاشقانه گفتم
و شما باور کردید!
چرا
هیچکدامتان
نمی‌توانید
دروغی عاشقانه بگویید
که من باور کنم؟
پاسختان این است؟
"کافر همه را به کیش خود پندارد"
این را می‌دانم؛
اما
جواب من این نیست
من
دروغ‌هایم را عاشقانه می‌گویم؛
اما
شما
عاشقانه دروغ نمی‌گویید.
من
عاشق دروغ‌هایم هستم
و شما
عاشق هیچ چیز نیستید،
دروغ‌های من دلنشین است
دروغ‌های شما، نه
و
حال همه‌ی ما
بد است
باور کنید!​

 

دست‌ها
درخت می‌کارند.

دست‌ها
درخت‌ها را قلم می‌کنند.

دست‌ها
قلم‌ها را قلم می‌کنند.

دست‌ها
دست‌ها را قلم می‌کنند
دست‌هایی که درخت می‌کارند...​

 

اگر
خدا
پیش از آدم
حوا را می‌آفرید
شاید شیطان هم سجده می‌کرد!​

 

من خاکِ پایِ مردمِ آزاده‌ی توام
فریادِ عشقِ از نفس افتاده‌ی توام

آیینه دارِ چهره‌ی رنجیده‌ی تو و
دلواپسِ جماعتِ دلداه‌ی توام

روحِ قیام، رکنِ نمازم به شوق توست
شاید شهیدِ بعدیِ سجاده‌ی توام

گفتی که سرّ عشق بگویید و بشنوید
من، زیرِ تیغ خوانده‌ی آماده‌ی توام

شیرین و تلخ، هر چه بخوانم، نوایِ توست
تکرارِ سختِ شور و شرِ ساده‌ی توام

بالاتر از هر آنچه به من داده روزگار
من خاکِ پایِ مردمِ آزاده‌ی تو‌ام​

 

دروغ‌هایت را
باور می‌کنم

بیا قرار بگذاریم
حقیقت
همین دروغ‌هایی باشد
که تو می‌گویی...​

 

تو که فک(ر)می‌کنی دنیا تو دستاته
خودت تو دست دنیایی، نمی‌دونی

خیال کردی جهان تا هست، تو هستی؟
جهان می‌مونه اما تو نمی‌مونی​