✛ اشعار و نوشته های علی قاضی نظام ✛

مردها; دردهايشان را دود می كنند
گوششان را پر می كنند از موسيقی
كف خيابان ها را متر می كنند
گوشه ترين قسمت كافه ها را انتخاب می كنند
سيگارشان بهمن می شود
همه چيزرا در خودشان حل می كنند

زن ها امّا....
موهايشان را...
همه ی زورشان به موهايشان می رسد...​

 

تو اشتباه ترين انتخاب من بودی
اين را از انتخاب های بعدی ات فهميدم!​

 

خيالت را هرشب،
تمام قد می كشم روى خودم
و پوزخند می زنم به اخبارى كه
سرما را هشدار می دهد!​

 

غروب ها که می شود
حال بدی دارم که باید
شام را تنهایی میل کنم
و ظرف های کثیف را بگذارم در سینک
تا نبودنت بیشتر احساس شود
حال همه ما بد است
اما بازهم تو باور نکن ...
​

 

يكى بيايد
و نسل ما را تكان دهد...
ما نسل دوست داشتن هاى ته نشين شده ايم...

​

 

بعضى ها را،
فقط می شود آرزو كرد....
داشـتـنـشـان،
محال ترين اتفاق ممكن است...!

​

 

دست هايتان را آماده كنيد...
پاييز نزديک است!
بايد گره بخورد در دست هاى كسى كه،
سالها انتظارش را كشيديد...
جان عزيزتان،
پاييز را دو نفره آغاز كنيد!
​

 

مى نويسم:
شب بخير
صبح بخير
عصربخیر
بيدارى؟
كى ببينمت؟
خسته نباشى،
چقدر عكست خوبه !!!

تو بخوان :
دلم برايت تنگ شده ...
​

 

من دوست داشتنم را هم
بروز رسانى می كنم!
"تو" را،
هر روز،
جور ديگرى بايد دوست داشت...!​

 

هرچقدر هم ساختگى
براى يكبار هم كه شده
بحثى بين خودتان راه بياندازيد...
آدم ها
نيمى از خود واقعى شان را
لابلاى دعواها نشان می دهند!
​