چگونه عکاسی سیاه و سفید به من آموخت تا احساس را ثبت کنم

عکاسی سیاه و سفید و ثبت احساس
اولین تجربه ی من در عکاسی مربوط به یک کلاس عکاسی با فیلم سیاه و سفید در دبیرستان بود. به ما هفته ای یک رول فیلم داده می شد و گفته می شد ” بروید و عکسی گیرا بگیرید.” اگر چه یادگیری عکاسی با یک دوربین کاملاً دستی با تکنولوژی پایین، هنگام رو آوردن به دوربین دیجیتال منجر به ایجاد یک منحنی یادگیری شد (سلام مدهای اندازه گیری، دکمه ی فوکوس پشتی، و جبران نوردهی!) یکی از مهمترین چیزهایی که اولین کلاس عکاسی سیاه و سفید به من آموخت اهمیت ثبت احساسات در عکاسی بود.



Ted Grant عکاس فوق العاده ژورنال کانادایی گفته است : “وقتی شما از افراد عکس رنگی می گیرید، از لباس هایشان عکس می گیرید. اما وقتی از آن ها عکس سیاه و سفید می گیرید، از روحشان عکس می گیرید! ” همانطور که تعداد قابل قبولی از عکس های رنگی ام دیده ام که به خوبی احساسات را ثبت کرده اند، همچنان کلمات Grant را به خوبی درک می کنم.



سیاه و سفید تصویر را به اجزای بنیادی اش عریان می کند
می توان گفت، عکاسی سیاه و سفید تمام اضافات را از بین می برد، و باعث می شود به چیز هایی مانند کنتراست و احساس فکر کنیم، چیزهایی که وقتی به صورت رنگی عکاسی می کنیدآنچنان همیت ندارد. خود خواسته یا غیر خود خواسته می تواند آسان باشد تا از رنگ به عنوان یک عامل کمک کننده در عکاسی استفاده شود. من هم مانند هر کس دیگری عاشق عکس یک نوزاد در حال لیسیدن یک آب نبات چوبی رنگارنگ بزرگ هستم. اما گرایش به عکس هایی مانند این گاهی می تواند برای رنگ ها و وهمی که در عکس دارند باشد و نه احساسات.

شروع کردن با عکاسی سیاه و سفید به من آموخت که داشتن لباس های هماهنگ و یا یک چلچراغ نورانی که از درختی در جنگل آویزان شده است، کافی نیست. اینکه از کسی بخواهیم جلوی یک پرده ی زیبا بایستد و لبخند بزند کافی نیست. عکس های گویا بیشتر از این هستند. آنها تصوری از احساس لحظه ای شخصی که از او عکس گرفته می شود را به شما می دهد.



چالش سیاه و سفید
اگر تا به حال تجربه ی عکاسی صرفاً سیاه و سفید را نداشته اید، به شما پیشنهاد می کنم تا حتماً آن را تجربه کنید. بیشتر دوربین های دیجیتال قابلیت عکاسی سیاه و سفید از خود دوربین را دارند.(به کاتالوگ خود مراجعه کنید). تمرین خوبی است تا به تدریج خود را مجبور کنید این کار را انجام دهید. دوستی را با خود همراه کنید و بروید و ۵۰ یا ۱۰۰ عکس سیاه و سفید بگیرید.

دلیل اینکه پیشنهاد می کنم از خود دوربین به صورت سیاه و سفید عکس بگیرید این است که این کار به کلی رنگ را از معادله حذف می کند. راه سریعی است تا ببینیم چه عکس هایی به صورت سیاه و سفید موفق بوده و چه عکس هایی موفق نیستند. همچنین این کار به شما کمک می کند تا مغز خود را طوری آموزش دهید که به صورت سیاه و سفید فکر کنید. وقتی این تمرین سریع را انجام دادید به عکس های خود نگاهی بیاندازید. آیا عکس های شما گیرا هستند؟ اگر خیر، یکی از دلایل می تواند این باشد که عکسهای شما دارای فقدان احساس هستند.



به عکس های خود احساس دهید
به عنوان یک عکاس، علم خاصی وجود ندارد تا با آن بتوانید در عکس های خود احساسات را ثبت کنید. بعضی بچه ها به طور طبیعی دارای حسی گویا هستند و برخی زوج ها طبیعتاً با عاطفه. بقیه افراد ممکن است برای نشان دادن احساسشان جلوی دوربین به کمی کمک نیاز داشته باشند. مانند همیشه ایجاد رابطه دوستانه با افرادی که از آن ها عکس می گیرید می تواند کمک زیادی به آرامش و احساس راحتی آن ها کند.



سوژه های شما آینه ی شما هستند
در تجربه من، کلید ثبت احساسات این است که به سوژه ها کمک کنید تا همان حسی را داشته باشند که شما سعی به ثبت آن دارید. یک راه سریع و موثر این است که به یاد داشته باشید انسان ها با رفتار ها و احساسات اطراف خود همگون می شوند. به عنوان یک عکاس، اگر با خنده و شوخی وارد جلسه عکاسی شوید، به احتمال زیاد افرادی که می خواهید از آن ها عکس بگیرید هم شروع به خنده و شادی می کنند.

پس همیشه کتابی از جک های بی مزه در کیف دوربین خود داشته باشید، یا آماده باشید تا داستان بامزه ای که اخیراً برایتان پیش آمده تعریف کنید. اگر روز بدی داشته اید با یک تصمیم ارادی در طول جلسه به آن فکر نکنید و یا حتی وانمود کنید. واقعاً تاثیر گذار است.

زوج ها
وقتی از زوج ها عکاسی می کنید، پرسیدن اینکه چگونه با هم آشنا شده اند، نامزد کرده اند ، و یا بهترین بخش عروسیشان چه بوده است ، موضوعاتی هستند که همه در پروردن احساساتی واقعی در طول جلسه عکاسی موثرند. سوال را بپرس، و با دوربین در دست، منتظر هم کنش بین آن ها در طول داستان باش.



بچه ها
برای بچه ها، سعی کنید از فیلم یا سریال مورد علاقه شان سوال کنید و یا اینکه بهترین بخش هفته آن ها چه بوده است. اگر فرزندانی هم سن و سال بچه هایی که می خواهید از آن ها عکاسی کنید ندارید بهتر است از قبل درباره ی کتاب ها، شوهای تلویزیونی، آهنگ ها، فیلم ها و/یا ورزشی که بچه ها از آن لذت می برند از والدین آن ها سوال کنید تا بتوانید پرسش های عاقلانه ای را برای صحبت از چیزهایی که به آن ها عشق می ورزند آماده کنید.



آن ها را بخندان
ممکن است خنده دار به نظر برسد، اما روش موثر دیگری که باعث خنده افراد می شود این است که واقعا از آن ها بخواهید وانمود به خندیدن کنند. از آن ها بخواهید که کمی لوس شوند و بزرگترین و عمیق ترین خنده خود را به شما نشان دهند، و نتیجه این است که معمولا همه در انتها به طور واقعی شروع به خندیدن می کنند، و شما به عنوان یک عکاس منتظر این لحظه هستید.

در طول جلسات عکاسی خانوادگی، از والدین بخواهید که کمی بازی کنند و از همه با مزه تر باشند،که همیشه باعث خنده ی کودکان می شود. خوب است تا از قبل به والدین بگویید که از آن ها می خواهید کمی بامزه و مسخره باشند، و اینکه اگر این کار را انجام دهند بچه ها به طرز طبیعی خواهند خندید. اگر فقط بگویید، ” اینجا را نگاه کن و بخند!” آن ها نخواهند خندید.



خلاصه
من دیگر منحصراً عکس سیاه و سفید نمی گیرم و معتقد نیستم که تنها راه ثبت احساسات عکاسی سیاه و سفید است. عکس هایی که در آن ها احساس وجود دارد چه رنگی باشند و چه سیاه و سفید گیرا هستند. به هر حال ، بر اساس مسیری که خودم در عکاسی تجربه کرده ام به روشنی دریافته ام که شروع کردن با عکاسی سیاه و سفید مرا مجبور کرد تا احساس را به رنگ، صحنه، و استایل درعکس هایم در اولویت قرار دهم به طوری که در مجموع عکاسی مرا قوی تر کرده است.

منبع:فوتولی