تربیت فرزند

از سنین سه تا چهار سالگی کودکان به تدریج به بازی‌های گروهی و اجتماعی روی می‌آورند. در این گونه بازی ها
کودک رفتار با دیگران را تمرین می‌کند و با اصول زندگی جمعی آشنا می‌شود.

بهترین راه تربیت و آموزش اخلاق به کودکان، بازی است.​

 

باید توجه کرد که شلوغ بازی، با پرخاشگری تفاوت دارد. در شلوغ بازی، اثری از بگومگو نیست، در حالی که در پرخاشگری بگومگو وجود دارد به ویژه بر سر وسائل و اسباب بازی. کودکان در شلوغ بازی نقش‌های خود را عوض می‌کنند، در حالی که در پرخاشگری چنین نیست. کودکان در پایان شلوغ بازی از هم جدا نمی شوند و از یکدیگر قهر نمی کنند، ولی در پرخاشگری شرایط برعکس است.
اخیرا روان شناسان گفته اند پدر و مادرها باید بیش از پیش شلوغ بازی کودکان را تحمل کنند. به نظر برخی از صاحب نظران، شلوغ بازی در کنار تمرین مهارت‌های فیزیکی و ایجاد نشاط و سرزندگی، می‌تواند مهارت‌ها و توانایی‌های اجتماعی کودکان را افزایش دهد.​

 

در بازی‌های الکترونیکی، فرصت شناسایی رنگ ها، اندازه ها، تناسب، قوه تخیل و رشد شناختی وجود دارد؛ نتیجه ای که از هر نوع بازی انتظار می‌رود. البته این گونه بازی‌ها در صورتی که وقت زیادی از کودک را به خود اختصاص دهد، موقعیت و فرصت کشف دنیای واقعی را از کودک می‌گیرد​

 

دنیای بدون بازی، از نظر کودک زندانی بیش نیست.​

 

کودک سرشار از انرژی است. این انرژی در صورتی که امکان بروز یابد و به صورت سالم و سازنده در قالب بازی جهت داده شود، خلاّقیتی فوق العاده در کودک به وجود می‌آید، ولی اگر مورد سانسور شدید والدین و یا مدرسه گردد، انرژی‌های سرکوب شده در ناهشیار کودک انباشته می‌شود و هنگامی که فشارهای حاصل از آن غیرقابل تحمل گردند، باعث ایجاد تنش و اضطراب گردیده و به صورت رفتارهای ناهنجاری چون پرخاشگری، فریاد، اشک ریختن و شکستن اشیا بروز می‌یابد. در برخی موارد کودک با جسمی کردن ناراحتی خود، آن را به صورت اختلالات جسمی نظیر شب ادراری، اگزما و... از خود بروز می‌دهد.​

 

بازی باعث می‌شود که کودک از خود بیرون بیاید و خود را از دید دیگران نگاه کند. بدین ترتیب، کودک به خودپنداره اش شکل می‌دهد. به باور روان شناسان بازی بهترین راه برای کودک و شناخت کودک از خود و شکل گیری خودپنداره در سال‌های کودکی است.​

 

اگر والدین می‌خواهند کودک آنها خودپنداره و درک خوبی از خود داشته باشند، باید بازی کودکان را جدّی بگیرند. اگر محیط مناسب برای بازی کودک فراهم شود و با وی طوری برخورد کنیم که خود را مهم، ارزشمند، دوست داشتنی، زیبا و مهربان احساس کند، این گونه خواهد شد و اگر برعکس، کودک به هنگام بازی احساس کند که ناتوان و زشت است و شایسته محبت از سوی دیگران نیست، خودپنداره منفی در ناخودآگاهش پی ریزی می‌شود.​

 

چگونه كودك شاد داشته باشيم☺️:

1- شاد باشيم: نوزاد و كودك نوپا تمام حالات چهره والدين خود را تقليد ميكند. به مقداري كه والدين و مخصوصا مادر كه از او مراقبت ميكند لبخند بزند، با خوشحالي بازي كند، به دنبال دليلي براي شاد بودن باشد، به كودكش با هورا كشيدن، دست زدن، بازي كردن، آهنگ خواندن و كتاب خواندن آموزش دهد، كودك شاد تري خواهد داشت. والدين افسرده، عصباني، و مضطرب احساسات خود را به فرزندشان منتقل ميكنند.
#رویا_نوری
❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️❄️
​

 

باید به فرزندتان اجازهٔ اشتباه کردن بدهید، تا هرگاه بزرگ تر شد بایک شکست در زندگی، رنگ نبازد و به خود نلرزد..

به او بگوييد شجاع باش و اگر در مرحله ای شکست خورد، به پاخیزد و دوباره شروع کند.

بگویید؛
شجاعت یعنی بترس، بلرز،
اما قدم اول را بردار...
او باید بداند که تمام موفقیت های زندگی، پشت همین قدم اول است...
​

 

پدر و مادر نبايد در خدمت كودكان باشند. بايد در كاري كمك فرزندشان كنند كه او نميتواند انجام دهد. بزركترين خيانت در حق كودك از كار انداختن كودك و مسئوليت ندادن به كودك است. تا وقتي كودك ميتواند كاري كند بايد اجازه دهيد خودش انجام دهد حتي اگر كند است حتي اگر اشتباه ميكند. مثلا در ده ماهگي وقتي فرزندتان سعي ميكند جورابش را دربياورد كمكش كنيد تا ياد بگيرد.

دكتر هلاكويي


​