عشقـــــ تلخـــــ

کاشـ به جاے همه مے‌شـــــــــد ڪـــــه در ایــــــــن شهــــــــر
این حالِ به هم ریخته ام را تــــــــو ببینــــــے

 

اگر بدانے چه شب‌هایـے را که با خاطراتـت سر نکـردم؛
خودت از نبودن‌هایتـ؛،
خجالت خواهے کشید!

 

موهایت را هر کسے میتواند
ببافد،
اما..
روزی خواهے فهمید،
دیگر هیچکس مثل من
با موهایتـ؛،
شعر نخواهد بافتـ..!

 

مـن تمـامِــــ زنـدگـے را
در هـر ثـانیــہ⏱
از نبـودنـتــــ بـاختـمــــ ...

تـو
تمـامِــــ خـواستــہ ےِ مـن
از ایـن
دنیــا بـودے ...

 

شادمان‌ترین مردم بهترین چیز ها را در زندگے ندارند!
بلکه بهترین برداشت را از زندگے دارند..

 

تـو چیزی نمـےدونے از حال من
از احساس این مرد خودباخته
یه جوری از عشقت بهم ریختم!
که هرکے منو دیده نشناخته!

 

عشق..
تمدیدت میکند
حتے اگر
تمام شده باشے..

 

مقصر دستور زبان است!
که بعد از من و تو،
ما نمےآید..
........او مےآید!

 

تصور کن صدایت را میشد نوشتـ!
تعجبـے نداشت..
اگـر آنروز تمام شهر،
نویسنده مےشدند...

 

تَمامِ این شَهر را شَبیه تو میبینَم!!
نِمیدانَم این مُعجزه اَست یا شِباهَت
اَما..
حِسِ تَلخیست که مُدام تِکرار میشود..