برخی سینماگران برای جایزه وطن فروشی می‌کنند/ انوار و بهشتی به خاطر انحراف سینمای ایران باید محاکمه ش

به گزارش سینماپرس، روزنامه جوان به بهانه اکران تازه ترین فیلم محمدحسین فرح بخش، "آب نبات چوبی" به گفتگو با او پرداخته است.

فرح بخش در بخشی از این گفتگو به انتقاد از مدیریت دهه شصت وزارت ارشاد و سینمای کشور می پردازد.

آن چه می خوانید بخشی از این مصاحبه است.

شما همیشه مقابل جریان اصلی سینما بودید. مدیریت دهه ۶۰ نوعی سینمای عرفان‌زده و جشنواره‌ای را تبلیغ و ترویج می‌کرد. شما در قالب سینمای تجاری که آن زمان در مدیریت سینما زیاد طرفدار نداشت، احساس تنهایی نمی‌کردید؟

در آن دوره به جای اینکه در قالب عناصر سرگرم‌کننده مفاهیم را به مخاطب عرضه کنند، اساساً مردم را از سینما فراری دادند. ضدسینما عمل کردند. اینها سینمای ایران را به انحراف کشاندند و ورشکسته کردند.

به نظرتان از جایی خط می‌گرفتند؟

این خط انحرافی خود آنها بود.

ولی راهی را می‌رفتند که ظاهراً با ذائقه جشنواره‌های غربی انطباق بیشتری داشت.

بله، حتماً همینطور است. اینها سینمای جشنواره‌ای را علم کردند و سینمای مردمی را از متن زندگی مردم بیرون کشیدند.

رابطه‌تان با حوزه هنری چگونه است؟

بد نیست ولی زمانی که فیلم ما را تحریم کردند قاعدتاً خیلی معترض بودیم. به نظرم آنها می‌خواستند حال شمقدری را بگیرند و فیلم ما این وسط قربانی شد چون اصولاً فیلم زندگی خصوصی چیزی نداشت که بخواهند آن را پایین بکشند.

پس اینکه می‌گویند عده‌ای هستند که از اساس با سینما مشکل دارند و دوست ندارند سینما باشد، حرف بی‌اساسی است؟

حضرت امام (ره) زمانی که در بهشت‌زهرا سخنرانی می‌کردند و هنوز نظام شاهنشاهی ساقط نشده بود فرمودند ما با سینما مخالف نیستیم، ما با فحشا مخالفیم. یعنی فحشا را هر جا که بردی ایراد دارد و ربطی به سینما ندارد. پس اگر کسی واقعاً با سینما مخالف است پرونده‌اش با این حرف بسته است. محمد علی نجفی، اولین مدیر سینمایی ابتدای انقلاب بود که خوب عمل کرد. پس از او مهدی کلهر آمد. او سوابق انقلابی داشت و به خانواده‌ای انقلابی هم وصل و به سران انقلاب هم نزدیک بود. از شهید بهشتی و آیت‌الله خامنه‌ای بگیرید تا شهید رجایی. او اجازه داد فیلم برزخی‌ها ساخته شود. اجازه داد اغلب هنرپیشه‌ها برگردند و فعالیت کنند. یادم است تمام هنرپیشه‌های قدیمی برگشتند و در لاله‌زار تئاتر بازی کردند. ما که دیگر بالاتر از حر نداریم. حر اگر راه امام حسین‌(ع) را نمی‌بست شاید سرنوشت امام آنگونه رقم نمی‌خورد. چون از هر طرف که امام خواست برود جلوی راه ایشان سد شد اما وقتی کفشش را به گردن انداخت و به خیمه امام رفت، امام او را بخشید. خب عمل این هنرپیشه‌ها در پیش از انقلاب که بدتر از حر نبود. آقایان انوار و بهشتی که آمدند در سینما کودتا کردند. اینها گفتند سینما عرفان و فلسفه است و نظرات ما باید پیاده شود. بیک ایمان‌وردی و فردین و جمشید هاشم‌پور را کنار زدند تا راه را برای سلطه سینمای انحرافی خودشان باز کنند. بهانه‌شان این بود که اگر به اینها اجازه کار بدهیم تندروها سینما را تعطیل می‌کنند. اجازه بازی حمیده خیرآبادی را من با زور گرفتم. اسمش را عوض کردم، گذاشتم نادره تا بتواند بازی کند. خیلی از اینها به نان شبشان محتاج بودند و برخی هم از این مملکت رفتند. پروین سلیمانی را اجازه نمی‌دادند. برخی از اینها در فلاکت و بدبختی مردند.

پس معتقدید از جایی خط نمی‌گرفتند؟

به نظرم اینها آن زمان از خاتمی هم خط نمی‌گرفتند شاید از نخست‌وزیر خط می‌گرفتند. البته خاتمی زمان وزارت ارشاد بسیار دیکتاتورمنشانه و تند عمل می‌کرد و نگاهش با زمان ریاست جمهوری تفاوت فاحشی داشت. شما اگر از معاون یا مدیر کل ارشاد شکایت می‌کردید خاتمی پوست شما را می‌کند. خاتمی بعدها دموکرات شد. زمان آقای خاتمی بدترین دوران ادوار وزارت ارشاد بود. خیلی بسته و دگم رفتار می‌کردند. بهشتی و انوار با این تفکر سینما را مدیریت کردند. به نظرم انوار و بهشتی به خاطر انحراف سینمای ایران باید محاکمه شوند. اینها سینمای ایران را تبدیل به سینمای جشنواره‌ای کردند که سینماگر ما برای جایزه وطن‌فروشی کند. فیلم‌هایی که اصلاً تماشاگر ایرانی نمی‌بیند و شرف و حیثیت این مملکت را بر باد می‌دهد.