دختر مریل استریپ ستاره سریال «آقای روبات»

دختر مریل استریپ

فصل جدید سریال «آقای روبات» که در فصل پیش راهی تلویزیون‌های آمریکا شد توانست راه خود را به جوایز «امی» که به عنوان معادل اسکار تلویزیونی شناخته می‌شود باز کند و به این وسیله نشان دهد که هم نظر مثبت مردم و هم منتقدان را جلب کرده است.​

به گزارش ستاره ها؛ فصل جدید سریال «آقای روبات» که در فصل پیش راهی تلویزیون‌های آمریکا شد توانست راه خود را به جوایز «امی» که به عنوان معادل اسکار تلویزیونی شناخته می‌شود باز کند و به این وسیله نشان دهد که هم نظر مثبت مردم و هم منتقدان را جلب کرده است.

به نقل از آی ام دی بی، گریس گامر از فصل دوم سریال محبوب شبکه یو.اس.ای که پخش آن از روز چهارشنبه گذشته آغاز شد به یکی از چهره‌های اصلی بدل شده است. در ادامه می‌توانید جزییات بیشتری درباره او بخوانید.

​

هنر در خون اوست
نکته ای که شاید خیلی ها ندانند، این است که گریس گامر دختر مریل استریپ بازیگر افسانه‌ای و همسرش دان گامر مجسمه‌ساز است. بنابراین خیلی تعجب آور نیست که او مسیر حرفه‌ای کاری خود را در زمینه هنر انتخاب کرد. اما بازیگری همیشه انتخاب اول او نبود.

گامر از کالج واسار که کالج قدیمی مادرش بود با مدرکی در زمینه تاریخ هنر و زبان ایتالیایی فارغ‌التحصیل شد. بعد از فارغ‌التحصیلی، او با زک پوزن طراح و برند تیرلی کوستومی در رم همکاری کرد و مدتی را به عنوان کارآموز در کنار آن‌ها مشغول فعالیت بود.

وقتی یکی از دوستان تئاتری‌اش نمایشنامه‌ای را برای او فرستاد و از او خواست لباس های نمایش را طراحی کند، توجه این بازیگر جوان جلب شد و ترجیح داد خودش روی صحنه ظاهر شود. گامر در توضیح می گوید: «اولین واکنش غریزی‌ام این بود که خودم می خواهم این کلمات را ادا کنم».

دختر مثل مادر
نخستین پروژه سینمایی که گریس در آن نقش‌آفرینی کرد، فیلم «خانه ارواح» محصول سال 1993 بود که به کارگردانی بیل آگوست با اقتباس از رمان مشهور ایزابل آلنده ساخته شد. در آن فیلم چهره‌های بزرگی مثل جرمی آیرونز، وینونا رایدر، آنتونیو باندراس و گلن کلوس نقش آفرینی می‌کردند و مریل استریپ هم نقش شخصیت بلانکا را بازی کرد؛ شخصیتی که گریس گامر نقش دوران کودکی‌اش را در فیلم بر عهده داشت.

درست باشد یا غلط، قانون قانون است
در فصل دوم «آقای روبات»، گامر نقش شخصیت دومینیک دی پیِرو ملقب به «دام» را بازی می‌کند. او یک مامور عملیاتی جوان سازمان اف‌بی‌آی است که به بررسی مسئله هک شدن کمپانی ایول کُر (Evil Corp) می‌پردازد و «از استعدادهای غریزی‌اش استفاده می کند تا اعضای اف سوسایتی را پیدا کرده و از آن ها پاسخی به دست بیاورد».

سم اسماعیل، چهره اصلی «آقای روبات» درباره او می‌گوید: «باید با توازنی درست از ظرافت و شجاعت به او نزدیک شد. گریس با حرفه‌ای گری تناقض های شخصیت دام را به شیوه ای تعجب آور و کاملا انسانی به تصویر می‌کشد. مثل ژاور مقابل اف سوسایتی و الیوت قرار می‌گیرد و شخصیت او رابطه‌ای پیچیده با قهرمانان هکر ما دارد. شخصیت دام مثل فرن مک دورمند در سریال فارگو می ماند: صادق است، فمینین، به هم ریخته و بسیار بی سر و صدا، ولی قوی.»

برداشت دوگانه گامری
مامی، خواهر بزرگتر گریس هم بازیگر است و این دو شباهت بسیاری به یکدیگر دارند. گریس می گوید: «مردم فکر می‌کنند من و مامی یک آدم هستیم.» البته گامر با انتخاب نقش‌هایی که واقعا از نظر شخصی برایش اهمیت دارند سعی کرده تفاوتی بین خود و خواهرش به وجود بیاورد. هواداران سریال «اتاق خبر» او را به عنوان خبرنگاری با پشت کار فراوان و بی‌رحمی خاص خود به یاد دارند و دیگران هم ممکن است او را در فیلم «The Homesman» در نقش زنی دیوانه مشاهده کرده باشند.

با قیافه «فریک شو»
گریس تقریبا در نقش پِنی در بخش «فریک شو» سریال «داستان ترسناک آمریکایی» کاملا غیرقابل شناسایی شده بود. او در این سریال نقش دختری را بازی می‌کرد که بعد از اینکه پدرش تمام صورتش را خالکوبی می‌کند و زبانش را باز می‌کند، به «دختر سوسمار» تبدیل می شود. خوشبختانه گریس مجبور نبود برای هر اپیزود چند ساعت صرف گریم و خالکوبی بدلی بکند. به جای آن، یک ماسک مصنوعی توسط استودیوی ای اف اکس برای او درست شد تا ظاهری که پدرش به عنوان تنبیه برایش درست کرده بود، به خوبی نمایش داده شود. «فریک شو» نخستین حضور گامر در این سریال ساخت رایان مورفی نبود و او در «Coven» در نقش میلی، یکی از دانشجویان آکادمی خانم روبیشو هم ظاهر شد.

بازگشت به اتاق خبر
گریس در «طغیان دختران خوب» محصول استودیوی آمازون نقش نسخه‌ای خیالی از نورا افران را بازی می‌کند. این درام اتاق خبر که با اقتباس از کتاب هم نام لین پوویچ ساخته شده، داستان محققان زن یک مجله ملی هفتگی در اواخر دهه 1960 را به نمایش می‌گذارد که علیه این مجله به اتهام تبعیض در استخدام و ترفیع رتبه شکایت می کنند. گامر درباره نقشش در این پروژه گفت: «سعی کردم به چیزی دسترسی پیدا کنم که احتمالا افران در اواخر دهه 1960 بوده است: انسانی سفت و سخت که دانشی بسیار فراتر از سنش داشت؛ زنی که در کارش زندگی می کرد.»​

 

به نظر من سریالش بیش از حد معمول سردرگم کننده است!
اصطلاح دیگه ای پیدا نکردم خخخ