یه شعر به نفر قبلی ...

چینه چینه دامنت
تو رو جون مادرت
ایجوری بیرون نیا می دزدنت
​

 

وایسا فک کنم یادم باید:coffee::coffee:
مردها کاین گریه در فقدان همســــــــر می کنند
بعد مرگ همســـــــر خود ، خاک بر سر می کنند !
خاک گورش را به کیسه ، سوی منزل مـــی برند !
دشت داغ سینــه ی خـــــود ، لاله پرور می کنند
چون مجانین ! خیره بر دیوار و بر در مــی شوند
خاک زیر پای خود ، از گریه ، هــــی ! تر می کنند
روز و شب با عکــس او ، پیوسته صحبت می کنند
دیده را از خون دل ، دریای احمـــــر مــــی کنند !
در میان گریه هاشان ، یک نظر ! با قصد خیـــــر !!
بر رخ ناهیـد و مینـــــا و صنــــــوبر می کنند !
بعدِ چنـــدی کز وفات جانگــــــداز ! او گذشـــت
بابت تسلیّت خــود ! فکـــر دیگـــــر مـــی کنند

 

جانا ز فراق تو این محنت جان تا کی
دل در غم عشق تو رسوای جهان تا کی

 

من به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

 

از تنگ دلی جانا
جای نفسم نیست...

 

تویی دریا منم ماهی چنان دارم که می‌خواهی

بکن رحمت بکن شاهی که از تو مانده‌ام تنها

 

جانا به جان رسید زعشق تو کارما

 

تو باشی بهار باشد و چکاوک ها

مگر من از خوشبختی چه می خواهم؟!

 

تو باشی من باشم جز این از خدا چه خواهم؟

 

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم