روزنامه سینما - ترجمه ویسنا فولادی: 2015 را می توان سال ورود موج تازه مجموعه های تلویزیونی دانست. نه تنها شبکه های قدیمی سریال هایی جدید را روی آنتن خود فرستاده اند که شبکه های کابلی و سرویس های اینترنتی و حتی دیگر منابعی که تا چند سال پیش افراد کمی برای دانلود سریال های مورد علاقه شان به آن ها مراجعه می کردند، این روزها سریال های خوب و دیدنی زیادی را در اختیار کاربران خود گذاشته اند. در فهرست زیر 20 سریال برتر سال را بررسی خواهیم کرد. جسیکا جونز مارول/ Marvel’s Jessica Jones اولین سریال مارول برای شبکه نت فلیکس، «در دویل» در سطح قابل قبولی ظاهر شد. در «دویل» شاهد نسخه ای کوچک تر، خشن تر و جذاب تر از جهان داستانی مارول بودیم که البته برای تماشاگرانش صمیمی تر بود و با این حال بیش از آن که سریالی بدعت گذار باشد به سفری کوتاه و مختصر می ماند. چه کسی فکرش را می کرد این بدعت گذاری در نهایت، در جسیکا جونز دیده شود؟ پایلوت سریال نمایش داده شد و جسیکا جونز با حضور در کامیک کان نیویورک روزهای بهتری را تجربه کرد. کریستین ریتر یک کارآگاه خصوصی سرسخت است که در زندگی گذشته اش یک ابرقهرمان بوده. جسیکا جونز که اقتباسی از مجموعه کامیک بوک های بزرگ سال به همین نام است، از لحاظ فرمی و محتوا رویکرد پرخطرتری را در پیش گرفته و در مسائل مختلف بی محدودیت در آن صحبت می شود. کاراکتر شرور دیوید تنانت نیز در یک زمان خارق العاده و رقت انگیز است و می توان یقین پیدا کرد که افراد دخیل در ساخت جسیکا جونز با تعهدمندی هرچه تمام تر این مجموعه را به نت فلیکس فرستادند. بازی تاج و تخت/ Game Of Thrones فصل پنجم سریال پیشتاز و حماسی شبکه HBO در حالی پخش شد که هواداران و خوانندگان کتاب های مارتین را به اندازه تماشاگران سریال کتاب نخوانده متعجب کرد. دیوید بنیوف و دن وایس، خالقین سریال، به کشتن مظلوم ترین کاراکترهای اصلی نزدیک شدند و برخی دیگر را بی اهمیت جلوه دادند («فراموشش کن،، داووس، این جا وستروس است») و گروه بزرگی از تماشاگران را با حدس و گمان های شان تا شروع فصل تازه سریال رها کردند. سرنوشت جان اسنو به یکی از پربحث ترین اخبار اینترنتی تبدیل شد تا زمانی که اولین عکس از فصل ششم به طور رسمی پخش شد و کمی امیدوارمان نکرد. می توانستیم از خیر سند اسنیک ها و درون بگذریم و در عوض زمان بیش تری را در کنار یکی از کاراکترهای محبوب مان، جیمی لینستر (نیکولای کالستروالدا) بگذرانیم؛ اما با وجود تمام تهدیدها و خستگی هایی که به سراغ مان آمد چیزهای دیگری آتش هیجان مان را روشن نگه داشت: تریون (پیتر دینکلج) در نهایت با دنریس (امیلیا کلارک) ملاقات کرد، استنیس (استفن دیلین) درس گرامر به ما آموخت، نبردی سهمگین در هاردهوم شکل گرفت و آتش راهپیمایی شرم، دامن سرسی لنیستر (لینا هدی) را گرفت. نارنجی مد تازه است/ Orang Is the New Black فصل سوم سریال موفق شبکه نت فلیکس که در زندان زنان می گذرد از فصل دوم، سبک تر و از لحاظ ساختاری فشرده تر و با این حال کاملا خارق العاده بود. در حقیقت شاید گذشتن از ریتم بزن بهادری فصل دوم شاید برای بسیاری ناامیدکننده باشد اما این نشانه دلگرم کننده ای است که «نارنجی مد تازه است» ترسی از آزمایش ایده های جدید ندارد و در عوض ساختار سنتی خود را بسط می دهد. به طور کلی تهدیدها و خطوط داستانی که در فصل سوم پیش آمد به اندازه فصل های قبلی عمیق، غنی و فراگیر بود و این نشان می دهد که سریال مسیر متمایز خودش را در اظهارنظر درباره جنسیت، نژادپرستی، فمینیسم و دیگر مشکلات آدمیزادی طی می کند. فصل سوم در عین تحسین هوشمندی، قدرت و فردگرایی گروه بازیگران زنانه اش مجموعه ای از بهترین خطوط داستانی را برای کاراکترهای مرد خود فراهم آورد که در راس آن ها هیلی (مایکل جی. هارنی) و کاپوتو (نیک سندو) بهترین اجراها را از خود به نمایش گذاشتند. بهتره با سال تماس بگیرید/ Better Call Saul اسپین آف ها کم تر به مجموعه های موفقی تبدیل می شوند و پیش بینی ها از ابتدا برای «بهتره با سال تماس بگیرید» خوب نبودند. این سریال وظیفه داشت به عنوان اسپین آفی بر «برکینگ بد»، شاید تحسین شده ترین سریال از زمان «سوپرانوها» پایین تر از حد انتظار ظاهر نشود. سریال با تمرکز بر بی اخلاقی مردی به نام سال که از زمان برکینگ بد، باب اودنکرک را در نقش او تبدیل به کاراکتری محبوب کرد، داستانش را دنبال می کند. البته برای خالق سریال، وینس گلیگان و دستیار او پیتر گلد انتخاب آسانی به نظر می آمد که از موفقیت پیشین این کاراکتر در مجموعه تازه خود استفاده کنند، این دو اما مسیری کاملا متفاوت را در پیش گرفتند. سریال تازه تقریبا همان خطوط اخلاقی را دنبال می کند و در حیطه تماتیک مشابهی با اجداد خود به سر می برد، با این حال این راه را در سطحی پایین تر از آن ها می پیماید و از طرح ایده های منفجرکننده نسبتا دوری کرده است. این البته در نهایت به نفع مجموعه خواهد بود. «بهتره با سال تماس بگیرید» شاید آن اسپین آفی نبود که هواداران «برکینگ بد» می خواستند اما قطعا همانی بود که به آن نیاز داشتند. مدمن/ Mad Men درام میتو وینر تنها طی چند سال تبدیل به یکی از مجموعه های کلاسیک دوران طلایی تازه تلویزیون شد. همین باعث نگرانی هوادارانی شد که پیشاپیش خواهان افت این سریال در فصل های پایانی نبودند. شاید حقیقت داشته باشد که فصل هفتم سریال- به خصوص در نیمه دوم- متقاعدکننده ترین فصل در تاریخ سریال نبود. بخشی از آن می تواند مربوط به خاصیت ذاتی این مجموعه باشد، با این حال اپیزود نهایی سریال بیش تر شبیه به نسخه طویل نمایشی موفقیت آمیز بود تا این که بخواهد جزئی از آن به شمار آید. شکی نیست که مدمن هنوز هم در صدر جدول سریال های برتر تلویزیونی می ایستد. وینر هیچ گاه مشخصا به خوشحال کردن تماشاگران یا پیروی از قوانین کسی جز خودش اهمیت نداده است و سریالش همیشه بیش از آن که به بهترین های آمریکا در تلویزیون نزدیک باشد، به بهترین های آن در ادبیات پهلو زده است. دقایق پایانی ای که با کاراکترهای سریال سپری کردیم، از سرنوشت غمگین بتی تا لحظاتی بی نظیر با حضور دان از یادمان نخواهد رفت. آقای روبات/ Mr. Robot پیش از سال 2015 کسی شبکه USA را برای ساخت درام های ریسک پذیر یا جدی نمی شناخت. سریال هایی مثل "White Collar”، "Suits” و "Royal Pains” همگی در هوای آفتابی به سر می بردند و با گروه بازیگران پرتعدادشان به مجموعه های درام نزدیک تر بودند تا کمدی. زمان 60 دقیقه ای هر اپیزود هم در این نکته بی تاثیر نبود؛ بنابراین نمایش آقای روبات در تابستان سال گذشته به شکل خاصی غافل گیرکننده به نظر آمد. سم اسمیل در اولین تجربه سریال سازی خود تقریبا از هر نظر دست به حرکتی شجاعانه زده است، به خصوص در تقابل تم های فرهنگی متضاد و طرح ضدقهرمان های جامعه گریز. داستان سریال درباره الیون الدرسن (رامی مالک نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب) یک هکر اجتماع گریز است که برای ایجاد سرپوشی برای فعالیت های شبانه اش روزها به حرفه ای معمول مشغول است. ضدقهرمان ها در تلویزیون افرادی ناشناخته نیستند، اما الیوت آن پسر بدل دل نشینی نیست که بتوانید در لحظه به او علاقه مند شوید. افشاگری بزرگی که در فصل اول اتفاق افتاد مشخصا کسی را غافل گیر نکرد اما به تماشاگران سریال فهماند که تماشای چندباره آقای روبات می تواند دنبال کردن آن را به تجربه ای دلپذیر تبدیل کند. این تریلری تاریک و متوهم است که تماشاگرانش را به چالش می کشد و هوش آنها را می سنجد. رکتیفای/ Rectify با نمایش سه فصل، این درام ساندنسی را می توان شاعرانه ترین محصول تلویزیونی دانست. «رکتیفای» سریالی همه پسند نیست و متاسفانه این در امتیازهای پایینی که به آن داده شده به خوبی به نظر می آید. منتقدان از سرعت پیشروی پایین مجموعه نالیدند اما ترجیح می دهیم لغت «متفکرانه» را درباره آن به کار ببریم. خالق سریال، ری مک کینون در اثر خود داستان دنیل هولدن (آیدن یانگ) را دنبال می کند، مردی که از 20 سال حبس خود به جرمی که شاید مرتکب شده یا نشده باشد، خارج شده است. سریال درباره بی گناهی او تنها یک سوال را مطرح می کند که البته چندان اهمیتی هم ندارد. رکتیفای بر لحظات کوچک و بزرگی تمرکز می کند و می توان گفت در این میان فصل سوم، وضعیت درخشانی در مقایسه با دیگر فصل ها دارد. بزرگ ترین خوشحالی مان این است که فصل دیگری از این جواهر خاموش و کاراکترمحور در راه است. سریالی که از خوشی های کوچک در دل حزنی به مراتب بزرگ تر لذت می برد. استاد هیچی/ Master of Non عزیز انصاری همیشه حضوری سرگرم کننده و گاهی شیرین در «پارک ها و بازسازی ها» داشته است اما این سریال با محوریت کاراکتر او به راستی غافل گیرمان کرد. او پرسونای خاص خودش را بنا کرده که در مقایسه با دیگر بازیگران هم سطح او ارزش حقیقی اش را نمایان می کند. انصاری که بازیگر و دستیار خالق «پارک ها»، آلن ینگ بود در همکاری با این کارگردان کهنه کار یکی از بهترین سریال های شبکه نت فلیکس را به نمایش گذاشت. انصاری در این سریال نقش بازیگری نیویورکی را بازی می کند که با بلوغ، مسئولیت پذیری و رومانس سر و کله می زند و بهترین گزینه برای ساختار کلی آن است. شاید تماشای این سریال شما را به یاد «لویی» بیندازد. خاص بهترین لغت برای توصیف Master of Non است، از موضوع اصلی اپیزود دوم که به فرزندان نازپرورده خانواده های مهاجر می پردازد تا آن اپیزود مشهوری که در آپارتمان می گذرد، این بهترین و نادرترین فرصت برای انصاری بود که تجربیات شخصی خودش را از سر بگذراند و آن را پیش چشم تماشاگران جهانی بیاورد. لین شلتون، جیمز پانسودلت و انصاری از کارگردانان این سریال هستند. سریالی سرگرم کننده که در عین حال به قدری اعتماد به نفس دارد که به سراغ تم های تازه و کم تر دیده شده در تلویزیون برود. با هم بودن/ Togetherness برادران دوپلاس قطعا اتفاقی خاص را برای خود رقم زده اند. آن ها از تهیه کنندگان بسیاری از عناوین مستقل سینمایی امسال بودند و جی هم در سریال «ترنسپرنت» یه ایفای نقش پرداخته ست، اما در میان تمام پروژه های مشترک آن ها در 2015، سریال شبکه HBO، «با هم بودن» با بازی مارک شاید بهترین آن ها باشد. سریال داستان زوجی متاهل به نام های برت (مارک دوپلاس) و میشل (ملانی لینسکی) و بهترین دوست آن ها، الکس (استیو زیسیز) و خواهرشان (آماندا پیت) را دنبال می کند. چیزی که وجود دارد وضعیت فلاکت بار برت و میشل است. گروه بازیگران همگی یکی از بهترین اجراهای خود را به نمایش گذاشته اند اما شکف اصلی سریال، زیسیز است، او پیش از این در برخی از فیلم های برادران به ایفای نقش پرداخته بود و حالا به فرصتی استثنایی برای نمایش توانایی هایش رسیده است. او در کنار دیگر کاراکترها عمق محزون و دلگیرش را در میان توده ای از شوخی های ناب عرضه می کند. تماشای چندباره هر اپیزود شاید دشوار باشد. این سریال درباره آدم های خوب و دوست داشتنی نیست، بلکه سریالی درباره آدم های واقعی و بامزه است. توجیه شده/ Justified حقیقتا کسی «توجیه شده» را هیچ وقت مهم ندانسته است، دست کم در میان بهترین سریال های شبکه های کابلی، شاید برای این که کم تر به سریالی جدی تبدیل شده است. خوشبختانه سریال با فصل ششم و آخر خود به جایگاهی که شایسته اش بود رسید، چرا که در نهایت به مجموعه اقتباسی خارق العاده شبکه FX از کتاب المور لئونارد تبدیل شد. نمایش نهایی تیموتی اولیفنت در نقش افسر آمریکایی و بوید (والتر گوگینز) دشمن جنایت کار او از بهترین اتفاقات پیش آمده در این سریال بود که با بازگشت کیتلین دور به مجموعه قدرت بیش تری گرفت. گرت دیلاهانت، شی ویگهام و جف فیهی نیز از بازیگران این سریال بودند که با تماشای اجراهای شان حسرت خواهید خورد و متعجب خواهید شد که چرا پیش از این در هیچ سریال دیگری از آن ها استفاده نشده است. پی رنگ هزار تو گونه و دیالوگ هایی به یادماندنی (رایلن رو به یکی از دشمنانش می گوید: اگر می خواهی به تو شلیک کنم باید به سمت من بدوی.) و کاراکترهای پخته و عمیق که در مکانی اعجاب انگیز روزهای زندگی خود را سپری می کنند، از ویژگی های خاص این سریال هستند. متاسفانه لئونارد در سال 2013 از دنیا رفت اما به طور قطع از نتیجه کارش در تلویزیون راضی خواهد بود.
هانیبال / Hannibal هنوز هم در حال لیسیدن زخم هایی که پس از شنیدن خبر اتمام پخش هانیبال بر تن مان ایجاد شد، هستیم (شاید هیچ وقت قرار نبوده به سریال شبکه NBC تبدیل شود) اما فصل سوم سریال شجاعانه ترین، خونین ترین و نفرت انگیزترین فصل این مجموعه بود. لوکیشن متفاوت این فصل در کلیساهای جامع ایتالیا هیچ تاثیر منفی بر سحر این هارور جذاب نداشت، سریالی که پیشاپیش در دو فصل ابتدایی خود مزد استفاده از طراحی صحنه به شدت هنرمندانه اش را گرفته بود. رابطه یک سویه میان ویل گراهام و دکتر لکتر هنوز هم از تم های تلویزیونی فراموش نشدنی است، اما در فصل سوم شاهد حضور لارنس فیشبرن در نقش جک کرافورد و آلانابلوم در جلد کاراکتری شیطانی و شق و رق و میسون ورگری که از همیشه کثیف تر است، بودیم. سریال به کنار گذاشتن محدودیت ها در زبان بصری تلویزیون ادامه داد و در بسیاری از دقایق یادآور بلندی های بادگیر به سبک مارکی دوساد ساخته شد. حیف که فصل چهارمی در راه نخواهد بود اما شایعه ساخت فیلم سینمایی هانیبال هنوز هم طرفدار دارد، مگر نه؟ یک قهرمان نشانم بده / Show Me A Hero 2015 سال فردی گری، سندی هوک و خیزش دونالد ترامپ بود و شاید به نوعی سال مرگ کاراکترهای اصیل آمریکایی. این بهترین زمان برای ورود دیوید سایمون با سریال تازه اش بود. نباید فراموش کنید که او بهترین فرد برای قدم گذاشتن در پروسه ای به ظاهر کسل کننده است. اسکار آیزاک در چهره تازه خود، نیک وازیکسو یکی از نفس گیرترین نقش آفرینی هایش را ارائه کرده. سایمون به سبک و سیاق همیشگی اش بر تمام سویه های اجتماعی وس یاسی سریال، تمرکزی صددرصدی و دیکنزوار به خرج داده: خانواده هایی که در آلودگی افزاینده محیط زندگی خود برای بزرگ کردن کودکان شان تلاش می کنند، کارگرانی که محیط زندگی شان را همان طور که هست می پذیرند و سیاستمدارانی بی قید و بند که قصد سلطنت بر موقعیتی ناهموار را دارند... هیچ کس از قلم نیفتاده. آمریکایی ها / The Americans از همان ابتدای پخش، آمریکایی ها، محصول شبکه FX به دراماتیک ترین مجموعه این شبکه تبدیل شد. داستانی در اوایل دهه 80 میلادی که دو مامور اف بی ای را در همسایگی دو عضو سابق سازمان کا گ ب با خود دارد. پروراندن ایده ی مثل این، شاید کار ساده ای باشد اما «آمریکایی ها» از همان اپیزود اول در سطح استانداردی به سر می برد و با گذشت زمان بهتر هم شد و تا جایی پیش رفت که فصل سوم آن به یکی از بهترین نمونه های درام سازی در تلویزیون تبدیل شد. فیلیپ (میتوریس) و الیزابت (کری راسل) که دخترشان را تحت تعلیم کا گ ب درآورده اند، با ورود به فصل سوم وارد تم های تاریک تر و دردآورتری شدند تا با پیوستن فرانک لانگلا و جولیا گارنر مکمل یکی از بهترین کارگردانی های تلویزیون باشند. سریال، هیچ گاه تماشاگرانی در حد و اندازه «هوملند» جمع نکرد اما ثابت کرد از هر نظر بر آن برتری دارد. ریک و مورتی/ Bjoack Horseman/ Gravity Falls این تقلب نیست، عناوین بالا شباهت های زیادی با یکدیگر دارند و از این نظر می توانند یک جایگاه را به اشتراک تصاحب کنند. این سه سریال از خنده آورترین و سرگرم کننده ترین عناوین تلویزیونی امسال از زمان عصر طلایی سیمپسون ها هستند. هر سه تا فصل دوم خود را در سالی که گذشت کامل کردند و هر سه توسط گروه وسیعی از تماشاگران تحسین شدند. دن هارمون و جاستین رویلند، خالقین سریال ریک و مورتی با علم و تخیل در بالاترین سطح خود بازی کرده اند و خود را در خدمت کاراکترهای شان می دانند. Bojack هم با تمرکز روی اهداف هجوآمیز خود بیش از فصل اول رویکردی تند در پیش گرفت (اپیزود کازبی بی نظیر بود)؛ و Gravity Falls هم کلکسیونی از چیزهای خنده دار، زیبا، عجیب، مضحک و هیجان انگیز را در اختیار تماشاگرانش گذاشت. هر سه را تماشا کنید. غیرواقعی / Unreal تلویزیون پر از کاراکترهای مرد پیچیده ای است که کارهای شرم آوری را در حق اطرافیان شان انجام می دهند، با این حال ما هنوز هم به تماشای آن ها ادامه می دهیم. ضدقهرمان های زن هنوز به شکل عجیبی کمیاب هستند. اما «غیرواقعی» با کاراکتر ریچل شایستگی حضور در جمع بزن بهادرترین کاراکترهای لجوج تلویزیونی را دارد. شیری اپلبی در نقش ریچل، تهیه کننده برنامه ای به نام «تا ابدیت» در بازی دادن اطرافیان و نابود کردن زندگی ها برای ایجاد سرگرمی، استادانه عمل می کند و از این کار متنفر است. «غیرواقعی» را می توان هجویه ای بر سریال های واقع گرایانه ای مثل The Bachelor دانست، سریالی که آن قدرها نیرومند است که تماشاگرانش را با احساسات و زندگی کاراکترهایش درگیر کند. این کوکتل خوش طعم را باید نتیجه تلاش سازندگان پشت دوربین سریال دانست: مارتی ناکسون از «وست وینگ» و «بافی قاتل خون آشام» و سارا گرترود شاپیرو از The Bachelor. غیر واقعی از ورود به تاریکی ترس ندارد و در عین حال می تواند به شکل کثیفی سرگرم کننده و خنده دار باشد. نیک / The Knick راحت بگوییم: هیچ چیز در تلویزیون شبیه به «نیک» استیون سودربرگ نیست. سریالی که تماشایش لذت بخش و ندیدنش غیرممکن است. درام پزشکی متفکرانه سینماکس در فصل دوم خود به سراغ نقش های فردی با نگاه به مسائل جنسیتی، نژادی و اعتیاد رفت و در عین حال سرمست کننده ترین تجربه سمعی- بصری تلویزیون را تقدیم تماشاگرانش کرد. کلایواوون در نقش دکتر چان «تک» تکری مشهور، به ارائه اجرایی خارق العاده از خود ادامه داد و دیگر بازیگران مجموعه از جمله آندری هولند در نقش آلگرنون ادواردز پرمشغله و ایوهیوسان در نقش پرستار لوسی در کنار او حضور موفقی داشتند. این سریال از همان فصل ابتدایی به یکی از صاحب سبک ترین مجموعه های هارور تلویزیونی تبدیل شد و حتی بسیاری از وحشت های انسانی خود را از دل دفترچه یادداشت کراننبرگ بیرون کشید و به قاب کوچک تلویزیون آورد (سریال جذاب ترین پیام خود را درباره مسائل نژادی در اپیزود فراموش شده «ویلیامز و واکر» صادر کرد). شاید فصل دوم شوک کشف و شهود آنی را مشابه با فصل اول با خود به همراه نداشت اما می توانید مطمئن باشید تقریبا در هیچ جای دیگر تلویزیون، هوشمندی و شکوه «نیک» را نخواهید یافت. تو بدترین هستی / You’re the Worst اولین فصل مجموعه کمدی- رومانتیک استفن فالک برای شبکه FX را دوست داشتیم، سریالی که ماجرای یک رمان نویس تلخ زبان به نام جیمی (کریس گیر) و گرچن بدبین (ایا کش) را در رابطه ای که بالقوه برای شان سمی کشنده و به ظاهر شیرین و دل نشین است دنبال می کند؛ اما هیچ وقت انتظارش را نداشتیم که سریال با فصل دوم با چنین قدرتی بازگردد و لایه های بیش تری را به درخشندگی کاراکترهایش اضافه کند و در عین حال بهترین ویژگی هایش را تقویت کند. سریال با زندگی مشترک این زوج شروع شد و همه چیز در چند اپیزود ابتدایی خوش حال و سرگرم کننده بود تا این که متوجه شدیم گرچن از افسردگی بالینی رنج می برد و مابقی فصل را در حال و هوایی بد به سر بریدم. برخورد سریال با این وضعیت در کنار اجرای بی نظیر کش، همدلی برانگیز، پراحساس و در عین حال بامزه و تحت کنترل هسته رومانتیک سریال بود. «تو بدترین هستی» هیچ وقت قدم اشتباه برنداشت و حتی در اپیزود 9 خود، «سیستم صدای LCD» به چیزی رسید که نوآ بومبک در فیلم امسال خود «تا وقتی جوانیم» برای دستیابی به آن تلاش کرده بود. با تماشای اپیزود پایانی سریال بیش از هر زمان دیگر با یک کمدی گریه کردیم و بله، این احساس خوشایندی است. فارگو / Fargo فصل اول «فارگو» شبیه به یک عارضه غیرطبیعی بود. به هر حال چه طور می شود یک سریال تلویزیونی موفق براساس فیلمی اورجینال از برادران کوئن باشد و در عین حال نه شرم آور از آب درآمده باشد و نه آبکی و بی مقدار؟ با این حال با وجود تمام پیش بینی ها فارگو تبدیل به سریالی موفق شد تا با پیمودن مسیری تازه و متمایز از الهام کلاسیک خود هم غافل نباشد. همه این ها باعث شد که فصل دوم حتی وابستگی کم تری به فیلم کوئن ها داشته باشد و بله، فصل دوم از قبلی هم بهتر از آب درآمده بود. در این فصل دنباله قتل خونینی را گرفتیم که در فصل اول بدون پرداختن به جزئیات مطرح شده بود و این بار دیوید کارادین جوان را (که شبیه به پاتریک ویلسون به نظر می آید) همراه خود داشتیم. گنگسترهای محتاط، سیاستمداران هیجان زده و یک بشقاب پرنده از جمله چیزهایی بودند که در این فصل شاهد آن ها بودیم. همه چیز به نظر غنی تر و جاه طلبانه تر از سال قبل می آمد. اساس اصلی کوئن ها حفظ شده بوده و هنوز هم ماجرای زیاده خواهی، خشونت مریض و بامزه ای که از ناکجاآباد بیرون می جهد و کاری اشتباه که در سطحی وسیع خرابی به بار می آورد در قلب تپنده فارگو جریان داشت. لفت اورز / The Leftovers فصل اول این سریال (اقتباسی از رمان تام پروتاو کاری از دستیار کارگردان سریال لاست، دیمون لیندلوف) در یک زمان اثرگذار و ناراحت کننده بود. سریالی که ماجرای بازماندگان نوعی حادثه ذهنی را در حالی که دو درصد از جمعیت جهان به شکل عجیبی محو شده بودند دنبال می کرد و از این طریق به عمق فلاکت انسانی نفوذ می کرد. اپیزود پایانی سریال خارق العاده بود اما احتمالا فضای کلی آن جایی نیست که مایل باشید وقت زیادی در آن بگذرانید. خوشبختانه فصل دوم با فضایی آرام تر بازگشت و گروه بازیگران اصلی اش را (به رهبری جاستین تروکس در اجرایی جالب توجه) به تگزارس، جایی که در معرض اثرات این حادثه قرار نگرفته بود برد و بازیگران تازه ای را از جمله رجینا کینگ و کوین کرول به مجموعه آورد. لیندلوف که در فصل دوم از دستیاران نویسنده تمام اپیزودها بود، پس از نقدهای متعددی که در فصل اول به او شد بالاخره ثابت کرد که توانایی روایت کامل یک حادثه را دارد و آغاز، میانه و پایان داستانش را می شناسد و می داند تا چه اندازه باید از رمزآلودگی ذاتی آن بهره ببرد. سریال در فصل دوم توانست تباهی مسیرش را از سر بگذراند و در عین حال چیزی را به نمایش بگذارد که به تلخی از فصل اول حذف شده بود: امیدواری. ترنسپرنت / TransParent عجیب است که مخلوق جیل سولووی، «ترنسپرنت» تا چه اندازه سریالی شخصی و عمیق است. این کاری است که داستان گویی در بهترین حالت خود انجام می دهد: امر شخصی را به امر جهانی تبدیل می کند. پرداخت و نگاهی خاص به جنسیت، ایمان و اتصال در سریالی که مستقیما درباره هیچ کدام از این ها صحبت نمی کند و در عوض همه چیز را با کند و کاوی تلخ و شیرین در دل یک خانواده به تصویر می کشد. ترنسپرنت پراحساس و غمگین/ بامزه درباره یک رستاخیز است، این که رفتار و خروجی تلاش های پدر خانواده چه طور بر تک تک اعضای آن تاثیر می گذارد. زمانی که موپا (جفری تامبور) از هویت تازه اش پرده بر می دارد هنوز هم در حال کاویدن خود واقعی اش است. در فصل دوم این ایده های شکننده و احساساتی به حضور خود ادامه داند، اما در این فصل شاهد بحران و ناامیدی عمیقی بودیم و در برخی لحظات به کف سرد و خالی از گمشدگی ذاتی کاراکترها رسیدیم. چیزهای زیادی فراتر از دیالوگ نویسی هوشمندانه برای لذت بردن در این سریال وجود دارد، گبی هافمن و ایمی لندکر در کنار تامبور بهترین اجراها را از خود به نمایش گذاشتند و جودیت لایت و کترین هان در فصل آخر از بهترین بازیگران نقش مکمل بودند. موسیقی گشو نواز داستین اوهالوران طنین انداز حسرت روزهای از دست رفته ای که هیچ چیز در خانواده ها تا این اندازه دشوار نبوده است؛ و فیلم برداری جیم فرونا با تاثیر از هریس سوایدز شکنندگی با طمانینه و طبیعت گرایی ذاتی سریالی را به بهترین شکل به تصویر می کشد. سولووی در تمام اپیزودهای فصل اول مسئولیت کار را بر عهده گرفت و در فصل دوم کار را به دست کارگردانان دیگری مثل آندری آرنولد و ماریل هلر از «خاطرات یک دختر نوجوان» سپرد و با این وجود خوشبختانه شاهد هیچ افت داستانی ای در فصل دوم نبودیم. ترنسپرنت به نشان دار کردن آن جایی از وجود انسان که اشک ها، عشق، دلتنگی، خنده و کمدی در آن یکدیگر را ملاقات می کنند، ادامه خواهد داد.
