یک فنجان عشق با طعم چشمانت ( عاشقانه های پرویز صادقی)

من بغض نمی کنم
ناگهان گریه می کنم
هوایت که می کنم
یکراست
می روم سر حرف !

 

همیشه
به واژه هایم حسادت کرده ام
که با تو چشم در چشم می شوند
و من
به قرینۀ یک شعر
از خیال تو حذف می شوم !

 

از روی چشم هایت
یک خاطره گل سرخ
یک کوچه انتظار
یک پنجره سلام
مشق عشق می کنم هر روز
نمی آئی ؟!
خیالم پیر شد !

 

ساده عاشقت شدم
ساده دوستت دارم
ساده برایت می نویسم

و تو
چه ساده نیستی

تا من
در عشقی یک نفره
عاشق شعرهای بی معشوق خود باشم
گاهی عشق
به همین سادگی ساده می شود

 

هیچ فاصله ای
قد نمی دهد
تو را
از خاطر جمع من
پراکنده کند
در یاد من
ماندگاری نازنین

 

دوستت دارم
به جای تمام عشق هائی
که تا آخرین فاصله
پای بغض هایشان ایستادند

دوستت دارم
به جای قصّه های عاشقانه ای
که شهرزادشان
شب بودُ بارانُ پنجره

دوستت دارم
به جای تمام پروانه هائی
که در پیله گی
ندیده روی گل
در آغوش عطرها می میرند

دوستت دارم
به جای پنجره هائی
که ماهشان رفته است
و خاطره ای پشت آن می گرید

دوستت دارم
آنقدر که دیگر
هیچ عاشقی در عشق
بی معشوق نماند
و هیچ بارانی دیر نکرده باشد

دوستت دارم
به جای تمام لحظه های عاشقانه ای
که من تو را خواسته ام
و تو
هیچ وقت نبوده ای

دوستت دارم
به جای تو به جای من
به جای عشق

 

دوستت دارم
آنقدر که دیگر
چیزی از من برای عشق نمی ماند

 

ازینجا که منم
تا عشق
فاصله تنها یک "تو" ست

 

تا وقتی
تو را برای به یاد آوردن دارم
چیزی برای تأسّف خوردن
باقی نمی ماند

 

عاشقانه هایم
مطبی ست
که واژه هایش
مرا زخم می زنند
و هم خود
درمانم می کنند